عملکرد فدراسیون ووشو در ناگویا؛ لغزش روی لبه تیغ

روزنامه اعتماد نوشت: پرونده رقابت‌‌های ووشوی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا در حالی برای کاروان ورزش ایران بسته شد که عملکرد ملی‌‌پوشان ساندا و تالو تصویری خاکستری از وضعیت این رشته رزمی در قاره کهن ترسیم کرد. 

کسب یک مدال طلا و سه نقره در بخش ساندا اگرچه نام ایران را همچنان در میان قدرت‌های این رشته حفظ کرده اما در بطن خود نشانه‌هایی از توقف و شاید عقبگرد را به همراه دارد.

سهیل موسوی در وزن منهای ۷۵ کیلوگرم تنها طلایی کاروان ووشو در ناگویا بود؛ درخششی که اجازه نداد دست تیم ملی از سکوی نخست کوتاه بماند. در کنار او عرفان محرمی، سوگند سینکایی و شجاع پناهی هم با گردن‌آویز نقره به کار خود پایان دادند. 

با این حال وقتی به آمار کلی نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که ایران با وجود اعزام ۶ نماینده در ۷ وزن ساندا تنها نیمی از سکوها را فتح کرد. حذف زودهنگام دیانا رحیمی و مهدی کرمانی بخش دیگری از این کارنامه بود که نشان داد آسیب‌‌پذیری ملی‌پوشان در رویدادهای بزرگ بیش از حد انتظار است.

نکته نگران‌‌کننده اما در یک الگوی تکراری نهفته است آن‌هم شکست‌‌های متوالی نمایندگان ایران در فینال‌‌ها مقابل رقبای چینی. اینکه ووشوکار ایرانی تا گام نهایی پیش می‌رود اما در لحظه سرنوشت مغلوب چین می‌شود دیگر نمی‌تواند صرفا با توجیه روز بد ورزشکار یا قرعه سخت توجیه شود. وقتی فاصله در فینال خود را به شکل شکست نشان می‌دهد باید در تاکتیک آنالیز حریفان و آمادگی روانی ورزشکاران بازنگری اساسی کرد. 

چین در ناگویا با دشت ۶ مدال طلا نشان داد که با سرعتی نگران‌‌کننده در حال فاصله گرفتن از سایر مدعیان است و اگر این شکاف ترمیم نشود ایران به‌ زودی در حاشیه امن خود در آسیا هم دچار تزلزل خواهد شد. 

اما انتقاد صریح‌‌تر متوجه بخش تالو است. رشته‌‌ای که در سال‌های گذشته همواره بازوی قدرتمند ایران در کسب مدال‌‌های رنگارنگ بوده در ناگویا دچار فروپاشی شد و دستش از تمامی سکوها کوتاه ماند. عدم کسب حتی یک مدال در این بخش یک اتفاق معمولی و یک بحران ساختاری است که مدیریت فدراسیون باید پاسخگوی آن باشد. 

اینکه تالو به‌ عنوان یکی از ارکان مدال‌آور ووشو چنین عملکردی را ثبت کرده زنگ خطری است برای برنامه‌‌ریزی‌‌های کلان این رشته. 

در هر صورت اگرچه کسب یک طلا و سه نقره تداوم حضور ایران در جمع قدرت‌های آسیا را تایید می‌کند اما مقایسه این آمار با ادوار گذشته (مانند هانگژو ۲۰۲۲ و جاکارتا ۲۰۱۸) نشان می‌دهد که ووشو در حال درجا زدن است. درحالی که رقبا با سرمایه‌گذاری‌‌های عظیم خود در حال پیشروی هستند ووشوی ایران برای حفظ جایگاه خود نیاز به بازنگری در سیستم استعدادیابی و کادرفنی دارد پیش از آنکه ناگویا به نقطه آغازین سقوط تبدیل شود.

فدراسیون ووشو در دست‌کم یکی، دو سال گذشته درگیر برخی حواشی عجیب و غریب شده که خواهران منصوریان به عنوان مدال‌آوران سابق ووشو در رقابت‌های بازی‌های آسیایی در متن آن حضور داشتند. همین خواهران منصوریان پس از مسابقات هم حاشیه جدیدی برای فدراسیون به وجود آوردند و کاهش مدال‌های این رشته ورزشی را به چالش کشیدند. حال باید دید چه زمانی فدراسیون ووشو از این شرایط عبور می‌کند و دوباره سهم اصلی خود را در سبد مدال‌آوری ایران در مسابقات آسیایی ادا می‌کند.