«مادران طلایی» چگونه نسلی بودند؟
عباس عبدی نوشت: «مادران طلایی»، مادرانی که حدودا متولد ۱۳۰۰ تا ۱۳۲۵ هستند و اکنون شاهد خاموشی آخرینهای این نسل هستیم.
عباس عبدی متولد 1 تیر 1335 و همچنین فعال سیاسی-اجتماعی، پژوهشگر اجتماعی و روزنامهنگار اصلاحطلب است. عبدی که سابقه فعالیت در روزنامههای سلام و صبح امروز را در کارنامه خود دارد همزمان از مؤسسان مؤسسه پژوهشی آینده و عضو مؤسس جبهه مشارکت و سپس شورای مرکزی و دفتر سیاسی حزب بوده و هم اکنون نیز عضو هیئت مدیره انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران است. آثار و کتابهای بسیاری از آقای عبدی به چاپ رسیده است که از جمله میتوان به صدایی که شنیده نشد و قدرت، قانون، فرهنگ و نیز در مسیر آزادی اشاره کرد.
عباس عبدی نوشت: «مادران طلایی»، مادرانی که حدودا متولد ۱۳۰۰ تا ۱۳۲۵ هستند و اکنون شاهد خاموشی آخرینهای این نسل هستیم.
عباس عبدی نوشت: انتخابات سال ۱۳۹۲ بهرغم همه مشکلات آن جایگاه نهاد انتخابات را ارتقا داد. حمایت اصلاحطلبان از او نیز به نوبه خود فصل جدیدی را در معنای سیاست عملی در ایران پس از انقلاب گشود.
عباس عبدی معتقد است که با ادامه وضع موجود اهداف برنامه هفتم توسعه محقق نخواهد شد.
عباس عبدی نوشت: در هر حال این شیوه حکومتداری نیست. تمام قدرت حکومت را در تقابل با فرآیندهای اصلی جامعه بسیج و مستهلک و فرسوده میکنید. زمانی میرسد که خودتان هم خسته خواهید شد که علایم خستگی هویداست.
عباس عبدی نوشت: سیاست فرزندآوری تا هنگامی که مساله فقر به صورت ریشهای حل نشود، موفق نخواهد شد و فقط به جمعیت فقرا اضافه و چرخه فقر را تشدید میکند.
عباس عبدی نوشت: گزارش سازمان نظارتی و بازرسی نشان میدهد که تعداد زیادی مدیران حتی صلاحیتهای قانونی را هم برای تصدی پستی که منصوب شدهاند را ندارند چه رسد به سایر صلاحیتها. انگیزه خیر داشتن فرع بر صلاحیت است. برای انجام کار درست حتی نیازی هم به انگیزه خیر ندارد.
عباس عبدی نوشت: اردوغان برای ملتش مفید بوده و همین مهم است. ما هم باید همین راه را برویم.
عباس عبدی نوشت: این افراد چنین میفهمند که فقدان پوشش به منزله نفی حکومت است و چون خود را تابع یا ابواب جمعی و جزیی از حکومت میدانند، این نوع پوشش را نفی و رد خود تلقی میکنند و در برابر آن موضعی منفی یا حتی تهاجمی و خشونتآمیز میگیرند، در حالی که چنین تعبیری از پوشش زنان در کشورهای دیگر ندارند.
عباس عبدی نوشت: اصلاح سیاست خارجی یک ضرورت است. بدون حل مساله برجام و وارد شدن به روابط خارجی به نسبت پایدار امکان ندارد که هیچیک از دو نوع سرمایهگذاری داخلی و خارجی در شرایط مناسبی قرار گیرند.
