زن بریتانیایی پس از ۱۱ سال شیمی‌درمانی فهمید اصلاً سرطان نداشته است

یک زن بریتانیایی پس از تحمل ۱۱ سال شیمی‌درمانی، پی برد که از اساس به سرطان مبتلا نبوده است.

به گزارش اعتمادآنلاین، روزنامه القبس کویت نوشت: بررسی‌های مستقل پرونده پزشکی این زن نشان داد که تشخیص قبلی کاملاً اشتباه بوده و ضایعه مشاهده‌شده در مغز او، نه یک تومور بدخیم، بلکه ضایعه‌ای التهابی شبیه به تومور در تصاویر پرتوپزشکی بوده است.

بکی جونز در سال ۲۰۱۲، زمانی که در سِمت اپراتور دوربین‌های مداربسته در ورزشگاه فوتبالی در شهر کاونتری کار می‌کرد، دچار سردردهای شدید و حملات میگرنی شد. معاینات آن زمان توده‌ای را در مغز او نشان داد که بعدها «گلیوبلاستوما» درجه چهار (نوعی تومور تهاجمی مغزی) تشخیص داده شد.

پس از این تشخیص، جونز درمان شیمی‌درمانی با داروی «تموزولوماید» را آغاز کرد و تمام این سال‌ها با این باور زندگی کرد که فقط چند ماه دیگر زنده است و تنها راه مقابله با این بیماری مرگبار، ادامه درمان است.

در طول دوره درمان، موهایش ریزش کرد، بدنش ضعیف شد و آثار بیماری و درمان ظاهر شد؛ او از حالت تهوع، دل‌درد، زخم‌های دهان و خستگی مفرط رنج می‌برد و مجبور بود از برخی فعالیت‌ها و مراسم‌ها از ترس عفونت پرهیز کند. به او گفته شده بود این درمان ممکن است بر باروری‌اش اثر بگذارد، هرچند او بعدها صاحب دو فرزند شد.

جونز تا سال ۲۰۲۴ به مصرف «تموزولوماید» ادامه داد تا اینکه پزشک معالجش بازنشسته شد و او جست‌وجو برای یافتن پاسخ‌هایی درباره تشخیص و درمان چندساله خود را آغاز کرد.

شوک اصلی در سال ۲۰۲۵ رخ داد؛ زمانی که جراحان مغز و اعصاب و متخصصان رادیولوژی مجدداً تصاویر مغزی و سوابق پزشکی او را بررسی کردند و حقیقت کاملاً متفاوتی آشکار شد. این زن از تومور بدخیم رنج نمی‌برد، بلکه مبتلا به عارضه‌ای به نام «تخریب میلین تومورمانند» (Tumefactive Demyelination) بود؛ ضایعه‌ای التهابی که می‌تواند در اسکن‌ها رفتاری شبیه تومور نشان دهد.

پرونده به جونز محدود نشد؛ بررسی‌های مستقل ۲۰ پرونده دیگر را نیز دربر می‌گرفت که دانشکده سلطنتی پزشکان در ارزیابی اولیه خود نتیجه گرفت ۱۵ مورد از آنها «در مجموع غیررضایت‌بخش» بوده و درمان‌ها با وجود شواهد اندک از اثربخشی، مدت‌های مدید ادامه یافته است.

همچنین بنیاد بیمارستان‌های دانشگاهی کاونتری و وارویک‌شر با دادخواست‌هایی از سوی بیش از ۴۰ بیمار به دلیل درمان‌های طولانی‌مدت یا غیرضروری مواجه است. این بنیاد تاکید کرده که نظارت بر تجویز «تموزولوماید» را تقویت کرده و بیماران به وسیله پزشکان ارشد ارزیابی شده و برنامه‌های مراقبتی مناسب دریافت کرده‌اند.

داستان جونز عمق تناقضی را که تجربه کرده نشان می‌دهد؛ او علاوه بر عوارض جانبی شیمی‌درمانی، ۱۱ سال از بهترین روزهای عمرش را با این باور گذراند که زندگی‌اش در خطر است و تصمیمات روزمره‌اش را بر همین مبنا گرفت.

امروز جونز با احساساتی متناقض میان آسوده‌خاطری از عدم ابتلا به سرطان و خشم از سال‌هایی که زیر بار درمان و ترس سپری شد دست‌وپنجه نرم می‌کند، در حالی که پیگیری قانونی پرونده او و دیگر بیماران همچنان ادامه دارد.

جونز با گذشت بیش از یک دهه مبارزه با بیماری‌ای که فکر می‌کرد کشنده است، اکنون تلاش می‌کند زندگی خود را از نو بسازد؛ آن هم پس از آنکه فهمید سرطانی که ۱۱ سال با آن جنگیده اصلاً وجود نداشته است.