طلایی ووشوی ایران در ناگویا: مسوولان از قیافه من خوششان نمی‌آید/ طلا گرفتم، اما همه توجه‌ها به فوتبالیست بدون دستاورد است

روزبه دلاور|سهیل موسوی، ووشوکار ۲۱ ساله آملی در رویدادی بزرگ موفق شد تنها مدال طلای ووشوی ایران در مسابقات آسیایی را در وزن ۷۵ کیلوگرم به نام خود ثبت کند. 

به گزارش روزنامه اعتماد، او با پشت سر گذاشتن مقتدرانه حریفانی قدرتمند از هند، کره جنوبی، ازبکستان و قزاقستان بر سکوی نخست قاره کهن ایستاد. در گفت‌وگویی که با این قهرمان جوان داشتیم او ضمن ابراز امیدواری برای تکرار این افتخار در دوره‌های آتی گلایه‌هایی هم از بی‌مهری مسوولان شهرش نسبت به قهرمانان ملی مطرح کرد. موسوی اما با عزمی راسخ نگاهش را به چالش‌‌های پیش‌‌رو و تداوم افتخارآفرینی برای پرچم ایران دوخته است.

 

   برای رسیدن به کسب مدال طلا چه چالش‌هایی را پشت سر گذاشتید؟

خب بازی‌های آسیایی برای ما ووشوکارها مهم‌ترین رویدادی است که می‌توانیم در آن شرکت کنیم و خدا را شکر که توانستیم در این مسابقات طلا بگیریم. مطمئنا مسیر سختی را پشت سر گذاشتیم و چهار ماه در اردوهای مختلف حضور داشتیم و در یک تورنمنت هم که در کشور چین برگزار شد، شرکت کردیم که در آنجا هم طلا گرفتم و بیشتر حریفان من هم در آن مسابقات حضور داشتند. من ۱۵ روز مانده بود به مسابقات از ناحیه زانو آسیب جدی دیده بودم. شکر خدا خودم را به مسابقات رساندم‌. سطح مسابقات بالاست و کشورها هزینه کرده بودند و هیچ بازیکنی در این سطح نمی‌آید ببازد و طلا را از دست دهد، اما با تمام سختی‌ها پرچم کشورمان را بالا بردم و توانستم طلا بگیرم.

   سخت‌ترین رقیب شما در راه کسب طلا از کدام کشور بود؟

سخت‌ترین حریفم از کره بود که قبل از رسیدن به فینال با او مبارزه کردم که رقابتمان چالشی بود و کارم سخت شد. حریف کره‌ای نایب قهرمان جام‌جهانی و قهرمان جهان در بزرگسالان و جوانان داشت. من در مسابقات قهرمانی آسیا یک بار با او رو در رو شده بودم که تازه تغییر وزن داده بود و آن زمان زیاد قدرتمند نبود و راند دو بازی را ول کرده بود و راحت برنده شدم، اما این‌بار یک ضربه ناگهانی به من زد و راند اول را به او دادم، اما در راند دو و سه خیلی راحت پیروز شدم.

   در مصاحبه‌ای گفته بودید ووشو می‌توانست بیشتر از یک مدال طلا بگیرد؟

صد درصد! ما سه نماینده داشتیم که با چین بازی کردند، اما به نظر اهالی فن بازی‌ها پخش زنده ندارد تا حق‌خوری‌ها را مردم ببینند. شجاع پناهی بازی را با سه، چهار امتیاز برنده بود و سوار بازی بود، اما خیلی راحت آن راند را به او ندادند، چون داورها از چین‌تایپه و چین بودند و سه، چهار رای اصلی با چینی‌هاست پس خیلی راحت سر بچه‌ها را می‌برند و حق‌خوری می‌کنند! وگرنه قبلا یا به چین می‌باختیم یا می‌بردیم خیلی قانونی و مشخص، اما الان چین را می‌برند و امتیاز نمی‌دهند.

   فدراسیون برای حضور موفق ووشو در این بازی‌ها شرایط لازم را فراهم کرده بود؟

جا دارد از دکتر صدیقی تشکر کنم که زحمت زیادی برایمان کشیدند و خیلی دلسوزانه کنار تیم بودند. خدا را شکر که همه چی برایمان فراهم بود. اردوهای خوبی برایمان تدارک دیدند و در وضعیت جنگی هم اردوهایمان قطع نشد. خدا را شکر همه چی خوب بود.

   فکر می‌کنید وضعیت جنگی کشور تا چه حد در بازدهی عملکرد تاثیرگذار بود؟

برای خانواده‌هایمان استرس‌زا بود وگرنه ما از هدفمان مطمئن بودیم و می‌دانستیم که نباید کم بگذاریم. بالاخره وضعیت جنگی برای کشورمان بد بود وگرنه فدراسیون که نگذاشت اردوها قطع شود یا فشاری روی ما نبود. خدا را شکر فدراسیون شرایط را کنترل کرد تا با ذهن خوب به این مسابقات برسیم. وقتی خانواده‌هایمان اخبار را می‌دیدند و ما هم در تهران بودیم، استرس می‌گرفتند.

   از زندگی در زادگاهتان آمل بگویید. شرایط و امکانات ورزشی چطور است؟

من 9 سالی است که ملی‌پوش هستم از نوجوانان تا حالا در مسیر تهران هستم و دور از خانواده. شهر و استان ما قهرمان‌پرور است برای همین کمتر رسیدگی می‌شود‌ و برعکس استان‌های دیگر است که وقتی ورزشکاری قهرمان می‌شود به آنها رسیدگی می‌شود. مثلا من قهرمان بازی‌های آسیایی شدم، اما فقط یک روز بنرم در سطح شهرم بود! هر بار در مسابقه‌ای قهرمان می‌شوم انگار با چهره‌ام مشکل دارند که بنرهایم زیاد نمی‌ماند! نارضایتی زیاد است اما چه بگویم! برای خودم زیاد مهم نیست، اما خانواده‌ام ناراحت می‌شوند. طرف قهرمان جهان می‌شود بنرش تا یک ماه در شهر است، اما طلای بازی‌های آسیایی و مدال جهانی من برای یک یا دو روز است. خودم هم فعلا دانشجو هستم و کار دیگری ندارم.

   مسوولان شهری به استقبالتان آمدند؟

بله، از فرماندار تشکر می‌کنم و پیگیر هستند تا یک قطعه زمینی به ما داده شود‌. امیدوارم قول‌هایشان یک پایانی هم داشته باشد.

نه شهردار، نه فرماندار تجلیلی نکرده‌اند. استاندار هم بعد از پاراآسیایی قرار است تجلیل کنند.

   الگوی شما در ورزش کیست؟

الگوی خاصی ندارم، اما خب در UFC ایلیا توپوریاست و دوست دارم به آن مرحله برسم و در کشتی هم حسن یزدانی برای ما بزرگ است.

   تفاوت زیاد بین ورزشی مثل فوتبال با ووشو برایتان آزاردهنده نیست؟

صد درصد. این را پس از قهرمانی می‌شود تجربه کرد. اختلاف خیلی زیاد است. بعد از این همه تلاش و دوری از خانواده به جایی می‌رسیم، اما می‌بینیم فوتبالیستی که هیچ کاری نکرده و دستاوردی ندارد همه جا نام او است و صدها برابر بیشتر پول می‌گیرند و در رفاه هستند که باید هم باشند، اما برای بقیه هم باشد، اما ما هیچ‌وقت برابری با رشته‌های دیگر ندیدیم.

   هدف اصلی‌تان در ورزش چیست؟

ان‌شاءالله چهار سال بعد باز هم طلای آسیایی را تکرار کنم و در نهایت برسم به MMA و UFC و بتوانم کمربند UFC  را هم بگیرم. در ووشو عرفان آهنگریان را داریم که در UFC بازی می‌کند و پویا رحمانی بچه محلمان از کشتی ساحلی یا محسن سیفی.