نگاه استاد دانشگاه عرب به نحوه پوشش جنگ در شبکه الجزیره قطر

به زعم یک استاد دانشگاه و تحلیلگر عرب، رفتار شبکه الجزیره در پوشش جنگ آمریکایی-اسرائیلی علیه جمهوری اسلامی ایران سوال‌برانگیز بوده و ابهاماتی درباره حرفه‌ای بودن آن ایجاد می‌کند.

به گزارش اعتمادآنلاین، سامی العریان استاد دانشگاه و تحلیلگر عرب در یادداشتی که در صفحه شخصی مجازی خود منتشر کرد نوشته است رفتارهای شبکه الجزیره در قبال این جنگ از چارچوب‌های حرفه‌ای‌گری رسانه‌ای خارج شده و پرسش‌‌هایی درباره جانبداری این شبکه از آمریکا و رژیم اسرائیل به ذهن متبادر می‌کند.

در این یادداشت آمده است: در طول جنگ نسل‌کشی غزه که بیش از دو سال طول کشید، الجزیره لحظه‌ای در پخش هر کلمه، هر کنفرانس مطبوعاتی و هر بیانیه سخنگوی ارتش اسرائیل یا هر مقام صهیونیستی تردید نکرد. این شبکه مرتب برنامه‌های خود را قطع می‌کرد تا این بیانیه‌های اسرائیل را به صورت زنده پخش کند، هر چقدر هم که بی‌اهمیت یا گمراه‌کننده باشند.

با این حال، امروز به‌ندرت شاهد همین «سخت‌گیری حرفه‌ای» درباره روایت ایران هستیم.

الجزیره به‌ندرت کنفرانس‌های مطبوعاتی یا بیانیه‌های سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، سخنگوی قرارگاه خاتم‌الانبیا یا هر مقام ایرانی دیگری را به‌ صورت زنده پخش می‌کند. این غیبت را نمی‌توان با تصادف یا محدودیت زمانی توضیح داد؛ بلکه نشان‌دهنده بی‌تعادلی آشکار در استانداردهای پوشش خبری است.

نگران‌کننده‌تر از آن چیزی است که در برنامه‌های گفت‌وگوی روزانه درباره این جنگ شاهد هستیم، جایی که چهار پنج سخنران تقریباً به طور جمعی به موضع ایران حمله می‌کنند. برخی از آنها حتی سیاست‌های آمریکا را توجیه می‌کنند، در حالی که تنها یک مهمان ایرانی- که اغلب دانشگاهی یا استاد دانشگاه است- با وجود مواجهه با این بی‌تعادلی، پاسخ‌هایش به طور گسترده مورد استقبال بیننده عرب قرار می‌گیرد.

مشکل اینجا اختلاف نظر نیست- که سالم و بسیار سالم است- بلکه فقدان حتی حداقل سطح تعادلی است که باید مشخصه این کانال می‌بود. آنچه رخ می‌دهد نشان‌دهنده فرسایش سریع و ناگهانی استانداردهاست، چیزی که از زمینه وسیع‌تر فشارهای سیاسی و تجدید آرایش منطقه‌ای جدایی‌ناپذیر است.

اعتبار یک‌شبه ایجاد نمی‌شود، اما وقتی مردم احساس کنند تعادل انصاف رسانه‌ای مختل شده است، می‌تواند به‌سرعت از بین برود.

الجزیره که طی دهه‌ها شهرت معتبری برای خود دست‌وپا کرده است، اکنون با یک آزمون واقعی روبه‌روست: یا به استانداردهای تثبیت‌شده خود بازمی‌گردد یا اعتمادی را که ارزشمندترین دارایی‌اش بوده است از دست می‌دهد.

در دوران جنگ‌های بزرگ، تعصب صرفاً خطایی حرفه‌ای نیست، بلکه به مشارکتی غیرمستقیم در شکل‌دهی روایت و دستکاری افکار عمومی تبدیل می‌شود. و خطر در همین‌جا نهفته است.