آقای قلعه‌نویی! با شما و این تیم ملی چه کار کنیم؟

علی ولی اللهی در روزنامه اعتماد نوشت: روز پنجشنبه ما از پای تلویزیون بازی ایران با تیم ملی ازبکستان را نگاه کردیم و شما از کنار زمین و شاید آنچه ما دیدیم با آنچه شما مشاهده کردید، متفاوت بوده. ولی نتیجه برای همه ما یکسان بوده: سنگین‌ترین شکست تاریخ فوتبال ایران مقابل ازبکستانی که در هفت بازی آخر شکستشان ندادید یا به آن باخته‌اید یا مساوی کردید. ازبکستانی که در رنکینگ فیفا رده پنجاهم را در اختیار دارد. ازبکستانی که اگر یک‌بار در زمان انتخابی جام جهانی 2014 به آن باختیم، قبل و بعدش به تعداد انگشتان دو دست شکستشان داده بودیم. ازبکستانی که فکر نمی‌کردیم حتی روزی تبدیل به رقیب منطقه‌ای ما شود چه برسد به آنکه پیروزی مقابل آنها برای ما آرزو شود. 

حالا شما به ما بگو چطور این شرایط را بررسی کنیم که ناراحت نشوید و نگویید ما غرض‌ورز هستیم و تنها به خاطر دشمنی با کادرفنی می‌نویسیم. خداوکیلی اگر بیرون از کادرفنی تیم ملی بودید این وضعیت را چطور توضیح می‌دادید؟ آیا کنایه نمی‌زدید که با «آقایان» مقابل ازبکستان سه‌تایی شدیم؟ به خدا که می‌گفتید. آیا انتقاد نمی‌کردید که کادرفنی صعود به جام جهانی 48 تیمی را دستاورد جا می‌زند، اما نمی‌تواند از گروهش صعود کند و بین 16 تیم حذف شده جام جهانی در دور اول قرار می‌گیرد؟ والله می‌گفتید. آیا پایین تا بالای فدراسیون را زیر سوال نمی‌بردید که تیم‌ ملی بزرگسالانش در ازبکستان زمین‌گیر می‌شود و تیم امیدش مقابل کره شمالی چهار تایی و تیم‌های جوانان و نوجوانانش یکی پس از دیگری اوت می‌شوند؟ باور کنید که انجام می‌دادید. 

شما عذرخواهی کردید از مردم بابت این شکست تاریخی که دمتان گرم! اما آقای قلعه‌نویی! عذرخواهی که برای ما نتیجه نمی‌شود. با عذرخواهی مدام کادرفنی که از گروهمان صعود نمی‌کنیم. با پوزش طلبیدن از مردم که جام قهرمانی به ما نمی‌دهند. ما به این فکر می‌کنیم که چهار ماه دیگر باید در جام ملت‌ها به میدان برویم آن هم در شرایطی که نمی‌توانیم ازبکستان را ببریم. ازبکستانی که در جام جهانی مقابل پرتغال و کلمبیا و کنگو کیسه گل شد. ازبکستانی که سرمربی‌اش مقابل ما یک تیم کاملا متحول شده نسبت به جام جهانی بازی داد و انتظار می‌رفت خیلی راحت شکستشان دهیم. می‌دانید چرا؟ چون برخلاف ازبکستان و برخلاف اظهارات شما در کنفرانس خبری بعد از بازی ما تقریبا با همان ترکیب جام جهانی بازی کردیم و دیگر قرار نبود نگران هماهنگی بازیکنان باشیم. اما در عمل یکی از ناهماهنگ‌ترین تیم‌های چند سال اخیر را دیدیم.  شما گفتید مسوولیت شکست را می‌پذیرید، اما چند بار تکرار کردید دو بازیکن با تجربه تیم ملی- منظور حاج‌صفی و بیرانوند- با دو اشتباه بچگانه باعث باخت تیم شدند. حالا ما چه بنویسیم وقتی این دو نفر مخصوصا حاج‌صفی را خود شما با اصرار زیاد در تیم ملی نگه داشتید. ما که هر روز می‌گفتیم حاج‌صفی بر چه اساسی به تیم ملی دعوت می‌شود؟ ما که هشدار می‌دادیم این همه بازیکن جوان داریم، بازی‌شان بدهید تا اشتباه کنند و یاد بگیرند. نکردید و نتیجه‌اش را هم دیدید. بازیکن 37 ساله تیم پاس گل انداخت روی کفش مهاجم رقیب در محوطه جریمه. 

محترمانه! دوستانه! برادرانه! هر طور شما بخواهید می‌گوییم که این وضعیت جز به ناکامی نمی‌انجامد. مثل روز روشن است که چه اتفاقاتی قرار است در جام ملت‌های پیش رو رخ دهد آن هم به یک دلیل واضح: اینکه چهار سال حضور شما و کادرفنی‌تان را در تیم ملی دیده‌ایم. وقتی می‌بینیم هیچ پیشرفت تاکتیکی حاصل نمی‌شود، وقتی نتایج خوب نیست و شکست می‌خوریم، وقتی می‌فهمیم دعوت به تیم ملی بر پایه مسائل فنی نیست و هزار و یک مساله شخصی و غیر شخصی در آن دخیل است حدس زدن اینکه سرنوشت تیم چه می‌شود، سخت نیست. ما فدراسیون بی‌دروپیکر را می‌بینیم که این روزها نمی‌داند درگیر حل پرونده‌های انباشته شده از جمله پاداش نجومی و کیفرخواست صادر شده از سوی قوه قضاییه باشد یا به تیم ملی فکر کند. شما بگویید از تیمی که نه خوب بازی می‌کند نه نتیجه می‌گیرد چه بنویسیم؟ نقد منصفانه و دلسوزانه چه معنایی پیدا می‌کند؟  چند سال پیش دراگان اسکوچیچ یکی پس از دیگری رقبای آسیایی را شکست می‌داد و هر روز در رسانه‌ها همین کارشناسان و رسانه‌های نزدیک به شما بیچاره‌اش کردند که اگر تیم ملی‌ می‌برد شانسی است و بر پایه خلاقیت بازیکنان! ما پاسخ می‌دادیم که تیم تاکتیک دارد و اصلا گیریم که ندارد، آیا همین که می‌برد، کافی نیست؟ حالا در مورد تیم شما چه بنویسیم؟ یک بار و دو بار که نیست. هفت بازی است که نمی‌توانید ازبکستان را ببرید! با نیوزیلند در جام جهانی مساوی می‌کنید و می‌گویید تیم قدرتمندی بود. همان نیوزیلند روز پنجشنبه با فلسطین دو بر دو مساوی کرد. 

ما از این وضعیت تیم ملی به ستوه آمده‌ایم. از ایده‌های خنده‌دار دستیار خود پروفسورپندار شما خسته شدیم. از اینکه سوژه ازبکی‌ها و قطری‌ها و کره شمالی و چین می‌شویم، دلگیریم. شما بگویید ما چه کار کنیم آقای قلعه‌نویی!