همکاری بن زاید و بن سلمان برای مهار بهار عربی
پس از مرگ شیخ زاید در نوامبر ۲۰۰۴، شیخ خلیفه شورای کلیدی مسوول کنترل بودجه ابوظبی را بازسازی کرد.
سید عماد حسینی/ پس از مرگ شیخ زاید در نوامبر ۲۰۰۴، شیخ خلیفه شورای کلیدی مسوول کنترل بودجه ابوظبی را بازسازی کرد.
این تغییرات شامل ورود اعضای جدید خاندان حاکم و کنار گذاشتن بستگان سالخوردهای بود که از به قدرت رسیدن زاید و تاسیس فدراسیون حمایت کرده بودند. نویسنده معتقد است این ترتیبات جدید به تثبیت نفوذ محمد بن زاید کمک کرد.
نویسنده استدلال میکند که محمد بن زاید بهتدریج به حاکم واقعی ابوظبی تبدیل شد؛ در حالی که حضور عمومی شیخ خلیفه روزبهروز کاهش مییافت.
بر اساس روایت کتاب، پس از سکته مغزی خلیفه در سال ۲۰۱۴، محمد بن زاید عملا اداره امارات را در دست گرفت؛ سالها پیش از آنکه رسما به ریاست این فدراسیون برسد.
این کتاب، روند ظهور محمد بن زاید را با افزایش خرید تسلیحات امریکایی از سوی امارات، بهویژه جنگندهها و سامانههای دفاع موشکی، مرتبط میداند. در این میان، ایجاد توان بازدارندگی در برابر ایران در اولویت قرار داشت.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، امارات متحده عربی همکاریهای امنیتی خود را با دولت جورج دبلیو بوش گسترش داد.
در این کتاب آمده است که محمد بن زاید یک تیپ از نیروهای اماراتی را به افغانستان اعزام کرد تا در کنار نیروهای امریکایی و غربی در عملیات علیه طالبان مشارکت کنند.
پس از حمله امریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، امارات متحده عربی در تامین مالی گروههای مورد حمایت امریکا و دولت جدید عراق مشارکت کرد و با حمایت از سیاستهای واشنگتن در منطقه، جایگاه خود را نزد مقامهای امریکایی تقویت کرد.
نویسنده همچنین به مشارکت نیروهای اماراتی در عملیات مشترک با امریکا و متحدانش در سومالی، کوزوو و افغانستان اشاره میکند و این اقدامات را بخشی از تلاش ابوظبی برای تثبیت جایگاه خود به عنوان شریکی نظامی قابل اعتماد میداند.
نویسنده نتیجه میگیرد که محمد بن زاید صرفا به دنبال برقراری یک رابطه ائتلافی سنتی با ایالات متحده نبود، بلکه میخواست جایگاهی به دست آورد که از نظر میزان احترام و نفوذ در واشنگتن، با موقعیت عربستان سعودی و از نظر سطح حمایت امنیتی امریکا، با جایگاه اسراییل قابل مقایسه باشد.
محمد بن زاید سالها به مقامهای امریکایی هشدار میداد که جوامع عربی آمادگی پذیرش دموکراسی را ندارند و برگزاری انتخابات به قدرتگیری جریانهای اسلامگرای سیاسی، بهویژه اخوانالمسلمین در مصر، حماس در غزه و حزبالله در لبنان منجر خواهد شد.
او پیروزی اخوانالمسلمین در انتخابات مصر در سال ۲۰۱۲ را دلیلی بر درستی هشدارهای پیشین خود میدانست. نویسنده این تحول را نقطه عطفی معرفی میکند که باعث شد رهبری امارات از هشدارهای دیپلماتیک به سمت مداخله مستقیم حرکت کند.
این کتاب توضیح میدهد که محمد بن زاید در جریان بهار عربی، خود را با دو تهدید مرتبط و همزمان روبهرو میدید: نخست، قدرتگیری جریانهای اسلام سیاسی از طریق انتخابات و دوم، احتمال بهرهبرداری ایران از ناآرامیهای منطقهای برای گسترش نفوذ خود در منطقه بود.
تلگرافهای دیپلماتیک ایالات متحده که نویسنده به آنها استناد کرده، نشان میدهند محمد بن زاید عمیقا نگران احتمال حمله ایران به امارات متحده عربی بوده است.
این کتاب خرید هواپیماها و سامانههای دفاع موشکی امریکایی را در درجه نخست بخشی از تلاش ابوظبی برای جلوگیری از وقوع چنین سناریویی میداند.
نویسنده اشاره میکند که محمد بن زاید در سال ۲۰۱۳ با محمد بن سلمان، شاهزاده سعودی، برای مهار پیامدهای بهار عربی و تغییر موازنه قدرت در کشورهایی که شاهد تحولات سیاسی بودند، همکاری کرد.
دیدگاه تان را بنویسید