سفیران نیمکت‌نشین

روزنامه اعتماد نوشت: ورود مربیان ایرانی به بازارهای فوتبالی منطقه و لیگ‌‌های همسایه پدیده‌‌ای است که در سال‌های اخیر شکل و شمایل جدی‌‌تری به خود گرفته است. 

برخلاف گذشته که مربیان ایرانی عمدتا به لیگ داخلی محدود بودند حالا شاهد حضور چهره‌های نام‌ آشنای فوتبال ایران در قامت مربی یا دستیار در لیگ‌‌های کشورهایی مثل قطر، عراق و حتی افغانستان هستیم. یکی از نکات جالب توجه در فصل جاری لژیونر شدن مربیان ایرانی در لیگ ستارگان قطر است. تیم لوسیل که پس از قهرمانی در لیگ دسته دوم قطر موفق شد جواز حضور در لیگ ستارگان را کسب کند حالا میزبان اشکان دژاگه است. کاپیتان سابق تیم ملی ایران که در اولین گام مربیگری‌اش با این تیم طعم قهرمانی را چشیده بود در این فصل هم در قامت کمک‌مربی امانوئل مسکوئیتا پرتغالی فعالیت  می‌کند.  قطر همچنین شاهد تجربه موفق دیگری برای یک مدافع اسبق تیم ملی است. پژمان منتظری که پس از پایان دوران بازی پیگیر کسب مدارک حرفه‌ای مربیگری شد در ۱۱ ژوییه ۲۰۲۵ به عنوان دستیار سانتیاگو دنیا، سرمربی اسپانیایی تیم الشحانیه قطر انتخاب شد. نکته قابل توجه در مورد منتظری این است که او به سرعت پله‌های ترقی را طی کرد و پس از مدتی اعتماد مدیران باشگاه سکان هدایت فنی تیم را به عنوان سرمربی در دست گرفت. نتایج درخشان او با الشحانیه نشان داد که منتظری پتانسیل بالایی برای تکرار موفقیت‌های دوران بازی در لباس مربیگری دارد. هرچند پژمان بعد از انجام موفقیت‌آمیز ماموریت خود در الشحانیه به تازگی جای خود را به یونس‌علی داد اما حتما پیشنهاداتی برای ادامه کار در حاشیه خلیج فارس خواهد داشت. 

اما در همسایگی غربی، لیگ عراق به مقصد جذاب‌‌تری برای مربیان ایرانی تبدیل شده است. علیرضا منصوریان که فصل گذشته با تیم الطلبه نتایج تحسین‌برانگیزی کسب کرد موفق شد رضایت مدیران این باشگاه عراقی را جلب کند و قراردادش تمدید شود. در سوی دیگر حضور یحیی گل‌محمدی در تیم دهوک عراق بر جذابیت‌های این لیگ افزوده است. حالا تقابل این دو چهره نامدار فوتبال ایران که سابقه نشستن روی نیمکت پرسپولیس و استقلال را دارند به یک دربی سرخابی در خارج از مرزهای ایران بدل شده است که توجه رسانه‌های عراقی و ایرانی را به خود جلب کرده است. 

در رده ملی هم شاهد حضور مربیان ایرانی در تیم‌‌های ملی کشورهای همسایه هستیم. کوروش برمک مهاجم سابق پرسپولیس هدایت تیم ملی رده سنی افغانستان را برعهده گرفته است. البته همه داستان‌های مربیگری لژیونرها با موفقیت همراه نبوده است. فرهاد مجیدی که فصل گذشته سکان هدایت البطائح امارات را در اختیار داشت با وجود تلاش‌‌هایش نتوانست این تیم را در لیگ ادنوک حفظ کند و پس از سقوط تیم همکاری طرفین به پایان رسید. او در حال حاضر تیمی ندارد و علی‌رغم گمانه‌زنی‌هایی که پیرامون حضورش در تیم‌های داخلی یا حتی تیم ملی وجود داشت اما فعلا ترجیح داده است که خارج از گود مربیگری باقی بماند.  مهدی مهدوی‌کیا هم پس از تجربه حضور در لیگ دسته دوم امارات فعلا فعالیت رسمی در سطح اول مربیگری بزرگسالان خارج از کشور ندارد و به نظر می‌رسد ترجیح می‌دهد در سطوح دیگری فعالیت کند. به‌طور کلی این پراکندگی مربیان ایرانی در لیگ‌های عراق، قطر و افغانستان نشان می‌دهد که فوتبال ایران در حال صدور دانش فنی خود به منطقه است؛روندی که اگر با تداوم و کسب موفقیت همراه باشد، می‌تواند راه را برای حضور مربیان ایرانی در بازارهای بزرگ‌تر باز کند.