تحلیل وضعیت مدعیان در آستانه فصل جدید؛ ماراتن تابستانی در غبار

روزبه دلاور| فوتبال ایران دوباره در آستانه یک فصل جدید قرار گرفته است.

به گزارش روزنامه اعتماد، طبق تقویم فدراسیون ۶ مردادماه قرعه‌کشی لیگ بیست‌ و ششم برگزار می‌شود و تنها ۱۷ روز بعد در ۲۳ مردادماه سوت آغاز مسابقات به صدا در خواهد آمد. این در حالی است که فصل گذشته با همه حواشی‌‌اش از جمله فریز شدن جدول در هفته‌های پایانی و عدم سقوط تیم‌‌ها به پایان رسید تا لیگ جدید با انبوهی از حواشی و ابهامات آغاز شود! در شرایطی که انتظار می‌رفت با سختگیری فدراسیون در قوانین سقف بودجه و شرایط دشوار اقتصادی شاهد آرامش در بازار نقل‌ و انتقالات باشیم، اما آنچه در عمل می‌بینیم ولع بی‌پایان مدعیان برای تغییرات گسترده است و گویی هیچ صدایی از نهادهای نظارتی مبنی بر انضباط مالی به گوش نمی‌رسد. در ادامه عملکرد چهار قطب اصلی فوتبال ایران را در این بازار آشفته زیر ذره‌‌بین می‌بریم.

پرسپولیس و  پروژه  تارتاریسم! 

پرسپولیس پس از جدایی بحث‌برانگیز اوسمار دست به یک تغییر استراتژیک زد و مهدی تارتار را به عنوان سکاندار جدید انتخاب کرد. انتخاب تارتار نشان‌دهنده یک تغییر رویکرد ۱۸۰ درجه‌ای در پرسپولیس است. تارتار که به وفاداری به شاگردانش مشهور است بلافاصله تارتاریسم را در اردوگاه سرخ پیاده کرد. او با آوردن چهار بازیکن کلیدی‌‌اش از گل‌گهر (پوریا شهرآبادی، مجید عیدی، پویا پورعلی و مهدی تیکدری) عملا اسکلت‌بندی تیم جدیدش را بر پایه اعتماد متقابل بنا کرده است. همچنین بازگشت محمدمهدی زارع مدافعی که در روسیه نتوانست موفقیت‌‌هایش در گل‌گهر را تکرار کند، نشان‌دهنده علاقه شدید تارتار به احیای مهره‌های قدیمی‌‌اش است. اما جنجالی‌‌ترین حرکت پرسپولیس جذب ابوالفضل جلالی به عنوان یاغی جدید فوتبال ایران است که بمب خبری این نقل‌وانتقالات لقب گرفت. با این حال خروجی‌‌های لیست پرسپولیس تکان‌‌دهنده است. جدا شدن ستاره‌هایی مثل عالیشاه، رفیعی، پورعلی‌گنجی و میلاد محمدی نشان می‌دهد که تارتار قصد دارد رختکن را از میراث گذشته پاکسازی کند. محمدرضا اخباری نیز به عنوان سنگربان دوم به تیم اضافه شده تا عمق اسکواد پرسپولیس حفظ شود. پرسپولیس تارتار تیمی که دقیقا بر اساس سلایق یک مربی بنا شده نه لزوما بر اساس نیازهای تاکتیکی.  همچنین خبرها حاکی از آن است که کسری طاهری پدیده جوان فوتبال ایران هم همچنان شانس آمدن به پرسپولیس را  دارد. 

استقلال، معمای سهراب و خانه‌ تکانی بزرگ

استقلال در این فصل دست به ریسک بزرگی زده و سکان هدایتش را به سهراب بختیاری‌‌زاده سپرده است. بختیاری‌‌زاده در شرایطی روی نیمکت آبی‌‌ها می‌نشیند که تیم با تغییرات عمیقی روبه‌رو است. جذب بهرام گودرزی با یک قرارداد بلندمدت ۵ ساله از آلومینیوم و به خدمت گرفتن محمد خلیف نشان‌دهنده تلاش استقلال برای جوانگرایی و سرمایه‌گذاری روی بازیکنان آینده‌دار است. با این حال مشکل اصلی آبی‌ها پنجره بسته تیم است که اجازه ثبت قرارداد این بازیکنان را نمی‌دهد.  اما بزرگ‌ترین چالش سهراب مدیریت خروجی‌‌های تیم است. جدایی قطعی بازیکنانی مثل نازون، جنپو، ابوالفضل جلالی (که به رقیب سنتی پیوست) و آرمین سهرابیان، خلأ‌های بزرگی در ترکیب استقلال ایجاد کرده است. در عین حال هنوز تکلیف رامین رضاییان بازیکن این تیم که به فولاد قرض داده شده بود، مشخص نیست. استقلال سهراب هنوز در مرحله گذار است. هواداران نگرانند که آیا سهراب می‌تواند در این مدت کوتاه تا ۲۳ مرداد ترکیب جدیدش را به هماهنگی برساند؟ استقلال در بازار نقل‌ و انتقالات بیشتر شبیه به تیمی است که با پنجره بسته در حال بازسازی اضطراری است تا تیمی که برای قهرمانی مقتدرانه بسته شده باشد.

سپاهان، جراحی عمیق  نویدکیا

سپاهان محرم نویدکیا شاید فعال‌ترین و در عین حال نامتعارف‌ترین تیم این فصل بوده است. لیست خروجی‌‌های سپاهان به قدری طولانی و پرستاره است که باعث حیرت کارشناسان شده! از گولسیانی، حنانوف و انزو کریولی تا سیدمهدی حسینی، محمدرضا اخباری و نیما میرزازاد. این لیست خروجی نشان‌دهنده یک تغییر نسل یا یک اصلاح ساختار مالی سنگین در سپاهان است. در مقابل نویدکیا تلاش کرده با جذب بازیکنانی مثل آرمین سهرابیان، رضا جعفری، امیررضا جدی و غلامرضا ثابت‌ایمانی، کیفیت فنی تیمش را حفظ کند. سپاهان امسال تیمی ناشناخته است. محرم نویدکیا به دنبال فوتبال مالکانه همیشگی‌‌اش است، اما آیا بازیکنان جدید می‌توانند جای خالی ستارگان جدا شده را پر کنند؟ سپاهان در حال جراحی عمیق است و ریسک این جراحی با توجه به فشار هواداران اصفهانی بسیار بالاست. علاوه بر مسائل فنی باشگاه فولاد مبارکه که به صورت مستقیم تحت تاثیر حملات امریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان قرار گرفته و مشخص نیست تراز مالی این باشگاه چگونه  قرار  است تنظیم  شود. 

تراکتور، پایان عصر اسکوچیچ و آغاز ربیعی

تراکتور تبریز پس از قطع همکاری با دراگان اسکوچیچ مسیر متفاوتی را انتخاب کرد و محمد ربیعی را به عنوان سرمربی برگزید. تراکتور که همیشه در بازار نقل‌ و انتقالات مدعی شماره یک ولخرجی است این‌بار هم نشان داد که تفاوت چندانی با فصول گذشته ندارد. جذب شهریار مغانلو و محمد دانشگر بمب‌‌های نقل‌ و انتقالاتی تراکتور بودند که نشان داد آنها همچنان برای جذب ستاره‌های لیگ هیچ محدودیتی نمی‌شناسند. خروج نام‌‌هایی مثل مارکو یوهانسن، دروژدک و سدلار نشان می‌دهد که تراکتور می‌خواهد وابستگی‌‌اش به بازیکنان خارجی باکیفیت را با بازیکنان تراز اول داخلی جایگزین کند. ربیعی تیمی را تحویل گرفته که پر از ستاره است و چالش اصلی او، مدیریت این ستاره‌ها و ایجاد توازن در تیمی است که در سال‌های اخیر بیشتر با تغییرات پیاپی کادرفنی شناخته می‌شد تا ثبات.

آیا سقف  بودجه  واقعی است؟

نکته کلیدی و مشترک در تمامی این تحرکات سکوت مرگبار فدراسیون فوتبال در قبال هزینه‌های سرسام‌آور است. در حالی که شرایط اقتصادی کشور بسیار دشوار است و انتظار می‌رفت قوانین سقف بودجه به ابزاری واقعی برای جلوگیری از تورم در فوتبال تبدیل شود، اما باشگاه‌ها همچنان با جذب‌‌های نجومی عملا این قوانین آپدیت نشده را دور می‌زنند. عجیب‌تر اینکه فدراسیون در شرایط عادی کشور بیشتر به سقف بودجه و قراردادها پیله می‌کرد تا الان و با این وضعیت!  اما تحلیل پایانی مطلب ما این است که پرسپولیس با تارتار در حال ساختن تیمی است که بر اساس اعتماد شخصی بنا شده است و استقلال با بختیاری‌‌زاده در مسیر پرخطر جوانگرایی اجباری گام برمی‌دارد. سپاهان در حال انجام یک قمار بزرگ با فروش ستاره‌‌هایش است و تراکتور همچنان به روش سنتی خرید قهرمانی با جذب ستاره‌های آماده پایبند است. پایان فصل پر فراز و نشیب چه خواهد شد؟ حداقل برای این فصل که اصلا قابل پیش‌بینی نیست.  با نزدیک شدن به ۲۳ مرداد هواداران فوتبال بیش از هر زمان دیگری منتظرند ببینند کدام یک از این استراتژی‌های متفاوت در زمین مسابقه جواب می‌دهد. آیا تارتار می‌تواند پرسپولیس را دوباره به قله برساند؟ آیا سهراب بختیاری‌زاده در استقلال سربلند می‌شود؟ و آیا ربیعی می‌تواند با تراکتور طلسم ناکامی‌های اخیر را بشکند؟ قرعه‌کشی ۶ مرداد نقطه شروع پاسخ به این سوالات بزرگ خواهد بود. اما تا آن زمان، بازار نقل‌وانتقالات همچنان داغ‌تر از گرمای تابستان پیش می‌رود و فدراسیونی که در سایه سکوت، نظاره‌گر  این  بازی  اقتصادی  بی‌پایان است.