روایت ستاره بسکتبال زنان استقلال از قهرمانی در لیگ برتر

روزبه دلاور| تیم بسکتبال زنان استقلال در اولین دوره حضور در مسابقات لیگ برتر دست به کار بزرگی زد و به عنوان قهرمانی این رقابت‌ها دست یافت.

به گزارش روزنامه اعتماد، دختران آبی‌پوش در یک فصل رویایی و در شرایطی که حریف بازی آخرشان حاضر به این رویارویی نشد، جام را بالای سر بردند‌. از تجربه حضور در استقلال و هم تیمی بودن با دو بازیکن امریکایی و جنگ در کشور تا حواشی دیگر و قهرمانی در لیگ سوالاتی را مطرح کردیم که فائزه شهریاری یکی از ستارگان استقلال پاسخ آن را شفاف داد که در زیر ماحصل این گپ و گفت را می‌خوانید‌.

   شرایط این فصل از رقابت‌های لیگ برتر را چطور دیدی؟

کلا یک فصل سخت برای کل جامعه ما بود و همان انداره که برای جامعه ما سخت بود برای ما ورزشکاران هم سخت بود. لیگ ۶ ماهه ما ۸ ماه طول کشید تا بازی آخرمان که تیم مقابل تشریف‌شان را نیاوردند! کلا 3 بار این تیم را برده بودیم و باختی مقابل‌شان نداشتیم و در نهایت قهرمان شدیم. استقلال و پرسپولیس هم جزو بهترین‌های باشگاه‌های ایران هستند و چون استقلال تجربه باشگاه‌داری داشت واقعا روزهای خوبی در کنارشان سپری کردیم و لذت بردم از اینکه در این تیم بازی کردم و امید‌وارم سال‌های آینده هم باشگاه را حمایت کنند.

   خاطره انگیزترین بازی این فصل برای شما؟ 

آخرین بازی ما مقابل بهمن، چهارتا عقب بودیم و سی ثانیه مانده بود که بازی تمام شود و جذاب‌ترین لحظه فصل را در آن تایم می‌بینیم که مطمئن بودیم بازی را می‌بریم و توانستیم بازی را جمع کنیم! جزو خاطره انگیزترین بازی‌هایم بود و در ثانیه‌های آخر بازی را به سود خودمان کردیم.

   از عملکرد شخصی خود رضایت داشتی؟‌

بله؛ کلا امسال تیم ما کم حاشیه‌ترین سال ورزشی‌ام در تمام این سال‌ها بود‌. مثل یک خانواده در کنار بچه‌ها لذت بردیم.

   در سال اول حضور در لیگ چالش‌هایی مثل انتخاب دختر اسطوره فقید فوتبال استقلال به عنوان کاپیتان حاشیه‌ساز نبود؟

اصلا! فکر می‌کنم اصلی‌ترین دلیل نتیجه گرفتن ما هم همین بود که هر کسی مسوولیت کار خودش را انجام می‌داد. طوری که عسل پورحیدری هم که کاپیتان بود فشاری روی او نیامد و همه بچه‌ها مسوولیت خود را به نحو احسن انجام می‌دادند و فشاری روی کاپیتان نمی‌گذاشتند. بزرگان تیم عسل پورحیدری، کیمیا تهرانی و فائزه شهریاری بودند که توانستند این حاشیه را کم کنند. همان اندازه که بزرگان تاثیرگذار هستند و بچه‌های کوچک‌تر هم خیلی با انگیزه و توانمند بودند‌. درباره کاپیتانی عسل پورحیدری هم اصلا حاشیه برای بزرگان تیم که من و خانم تهرانی بودیم وجود نداشت! عسل به جز اینکه سال اولی بود در آن تیم بازی می‌کرد عرق جداگانه‌ای به این باشگاه دارد و ما متوجه این موضوع شده بودیم و همه تیم موافق کاپیتانی او بودیم و این لیاقت را هم دارد.

   شما هم از بچگی استقلالی بودی و به این تیم پیوستی؟

ما که دختر بودیم زیاد کل‌کل فوتبالی نداشتیم اما من، تیم استقلال را یک تیم با اصالت می‌دانستم و همیشه علاقه‌مند بودم و حالا هم که در عرصه بسکتبال تیمداری می‌کنند علاقه‌ام به این تیم بیشتر شده است. اولین کاپ این باشگاه در این فصل هم توسط بسکتبال زنان کسب شد.

   از مبلغ قرارداد و پرداختی‌های سروقت رضایت داشتی؟

پرداختی‌ها تا الان همه چیز اوکی بوده و در ادامه هم مطمئنا مشکلی پیش نمی‌آمد و تسویه  می‌کنند.

نفت آبادان و استقلال هم به لحاظ قراردادی دو تیم با بالاترین قرارداد برای بازیکنان بودند.

   از هم تیمی بودن با بازیکنان امریکایی بگو؟

خب دو تا بازیکن امریکایی داشتیم که این اتفاق برای کشور افتاد یکی از آنها از ایران رفت و دیگری ماندگار شد.

   جنگ بین دو کشور باعث نشد بین بازیکنان ایرانی و بازیکنان امریکایی بحثی پیش بیاید؟

نه، اصلا این طور نبوده چون همه ما انسانیم و ان‌شاءالله که این جنگ هم تمام و به صلح ختم شود. بازیکن امریکایی هم تیمی ما است و خیلی هم دوستش داریم.

   یکی دیگر از بازیکنان امریکایی برای چه نماند؟

خب خانواده‌اش خیلی نگرانش بودند اما همچنان ایرانی‌ها را خیلی دوست دارد و با او تماس می‌گیریم، می‌گوید اگر سال بعد تیم تشکیل شود من می‌آیم تا بازی کنم. دوره جنگ هیچ تاثیری روی رفاقت‌مان نگذاشت و اصلا نباید هم ورزش را با سیاست قاطی کنیم.

   به لحاظ ورزشی از این دو بازیکن امریکایی چیزی آموختید؟

بله؛ یکی از دلایل پیشرفت لیگ ما حضور همین بازیکنان است که حالا می‌توانیم در آسیا حرفی برای گفتن داشته باشیم. مثل کشتی که برای کشور ماست، بسکتبال هم برای امریکایی‌هاست و از پایه و اصول آموزش می‌بینند و مرد و زن هم ندارد. تا الان هم از تجربیات‌شان استفاده کردیم، شخصا 7 تا 8 سال است که کنار بازیکنان امریکایی بازی می‌کنم که روی پیشرفتم تاثیر گذاشته است.

   در زمان تعطیلی لیگ و جنگ چطور تمرین می‌کردید؟

بدنسازی خود را طور انفرادی ادامه می‌دادیم و ۲۰ روز مانده به مسابقات تمرینات گروهی خود را شروع کرده بودیم‌.

   دوست داشتید بازی می‌کردید و جام را می‌بردید؟

بله به خدا! می‌خواستم همین را بگویم. یک قهرمانی متفاوت با قهرمانی‌های دیگرم بود اما این حس که در بازی امتیاز بیاوری و بجنگی برای قهرمانی یک حس دیگر است و من و تمام تیم دوست داشتیم بازی کنیم اما تیم مقابل نیامد. علتش را هم خودم هم متوجه نشدم. کلا نباید این اتفاق رخ بدهد و تیمی که در مسابقات شرکت می‌کند باید تا آخر شرکت کند و این کارها بازی‌ها را خراب می‌کند. بهتر است برای سال بعد قوانین سختی بگذارند.

   چرا پیراهن شماره 77 را انتخاب کردی؟

خب من همیشه پیراهن شماره 7 را می‌پوشیدم تا اینکه برادرم که او هم بسکتبالیست بود و شماره 7 می‌پوشید از دنیا رفت و من هم آن 7 را کنار 7 خودم گذاشتم شد 77.

   برای فصل بعد چه تصمیمی دارید؟

من که دوست دارم در استقلال باشم و اگر سال بعد تیمداری کنند اولویتم همین تیم است حالا ببینیم چه می‌شود‌. معمولا یک بازیکن جایی می‌رود که قرارداد مالی بیشتری داشته باشد اما یک قسمتش به مرام و معرفت بازیکن هم می‌رسد. فکر می‌کنم‌ استقلال اگر تیم ‌بدهد بازیکنانش را راضی نگه می‌دارد.

   یک سوال خارج از بسکتبال؛ در تمام این سال‌ها بازیکنی بوده که از استقلال به پرسپولیس برود یا از پرسپولیس به استقلال رفته باشد و در ذهن شما علامت سوال شود که چرا این بازیکن به تیم رقیب رفت؟

بله؛ مگر برای آقای رامین رضاییان این اتفاق رخ نداد؟ اما من خودم بازیکن هستم و نمی‌شود کسی را قضاوت کرد که چه تیمی می‌رود چون آن طرف کل زندگی‌اش را برای ورزش‌ خود گذاشته است. حالا هواداران ناراحت می‌شوند یا قضاوت می‌کنند اما گاهی ورزشکار تصمیم می‌گیرد برای زندگی‌اش.

   مهم‌ترین هدف ورزشی شما برای فصل جدید؟

بیشتر تمرکزم را روی عملکرد خودم گذاشتم و کمی هم به آکادمی‌ام تمرکز کردم تا آن را گسترش بدهم و به بچه‌های کوچک‌تر کمک کنم.