چرا ارشاد مجوز کتاب داستانهای امنیتی حسن عباسی را صادر نمیکند؟
اینکه شخصی علاقه به نوشتن داستانهای اطلاعاتی و امنیتی دارد، نکته مثبتی است، اما باید به او کمک داد تا این داستانها را در قالب یک رمان، با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، منتشر کند، نه اینکه داستانها را در قالب خبر، برای مردم پیش از اتمام تحریر داستان تعریف کند.
صحب درباره حسن عباسی است، کسی که رییس مرکز بررسیهای دکترینال است. زیرمجموعه این مرکز «اندیشکده یقین» و انتشارات مربوط به این اندیشکده فعال هستند. در سایت این مرکز اندیشکده یقین یک نهاد عمومی تصمیمساز معرفی شده، که قرار است «در رقابت با نهادهای رسمی- به ویژه با مراکز تحقیقات استراتژیک کشور- تصمیمسازی و چارهاندیشی را از انحصار این نهادهای متصلب خارج سازد». در اندیشکده یقین هم بخشهای مختلفی از جمله «کرسی نظریهپردازی کلبه کرامت»، «الگوی ایرانی معیشت»، «سینمای استراتژیک»، «کودکان استراتژیست» و «مرکز اشاعه ایمان و متعلقات هفتگانه» فعال هستند که اغلب به صورت سخنرانی به تولید محتوا می پردازند.
وی اخیرا در مراسم 13 آبان در دانشگاه شهید بهشتی در جمع دانشجویان، داستان تازهای را روایت کرده است:« یک تیم نفوذی از کشورمان به بخش ایران سازمان امنیت ملی امریکا نفوذ کرده بودند. بر اساس اطلاعات به دست آمده این سازمان تلفن تمام اعضای مذاکره کننده هستهای و اعضای خانواده آنها را هک کرده بودند و حتی می دانستند که سر سفره شام چه میخورند و حتی حرفهای خانواده آنها را هم شنود کرده بودند و من اینها را میگویم که NSA بداند ما به آن نفوذ کرده ایم. ما تلفنهای اشتون یا مونیز را هک نکرده بودیم اما آنها تلفن همسر صالحی و ظریف را هم هک کرده بودند».
اینکه سازمانهای جاسوسی و امنیتی هر کشوری و به ویژه آمریکا، برای پیشبرد اهداف خود هر کاری که بتوانند را انجام میدهند، قابل تردید نیست؛ اینکه تیمهای نفوذی از سوی ایران هم برای نفوذ در هر دستگاه امنیتی دشمن متخاصم وجود دارد هم در این تردیدی نیست، اما نکته اینجاست که فردی مانند حسن عباسی که مسئولیتی در این باره ندارد، نمیتواند در این باره خواستههای درونی خود را داستانسرایی کرده و به عنوان واقعیت در محافل عمومی مطرح کند؛ چرا که اگر بنا باشد هر فردی داستان مورد نظر خود را با حضور شخصیت های واقعی در سیاست ایران روایت کند، که دیگر با وجود این همه داستان، نمیتوان واقعیتی را برای جامعه روایت کرد؛ فرض کنید؛ بخواهیم ما هم که مسئولیتی در بحث های اطلاعاتی نداریم؛ بر اساس فکتها و نشانه هایی که در سیاست ایران میببینم؛ برای مردم داستان امنیتی و اطلاعاتی بنویسیم و روایت کنیم.
نمونه یک داستان سرایی اطلاعاتی در مورد حسن عباسی را می توانید در ادامه مشاهده کنید:
«یک تیم نفوذی از کشورمان با نفوذ در سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، اطلاعاتی را درباره نفوذیهای آمریکا در ایران به دست آورده است. این تیم مدارکی را به دست آورده است که نشان میدهد که تضعیف جایگاه مرجعیت در بین مردم به ویژه نقش آیتالله جوادی آملی و همچنین تضعیف ارتش جمهوری اسلامی ایران و ایجاد تقابل ارتش و سپاه، توسط افراد نفوذی آمریکا در مراکز دکترینال، صورت میگیرد؛ همه اطلاعات این فرد که به عنوان نفوذی آمریکا به دنبال تضعیف اعتماد مردم به نهادها و مسئولان کشور است، در اختیار این تیم نفوذی قرار گرفته است».
همانگونه که ذکر شد، بحث انکار فعالیت های جاسوسی و اطلاعاتی، آمریکا و دیگر کشورهای متخاصم یا رقیب ایران نیست! بحث این است که لازم است افراد را نسبت به سخنانی که بر زبان میرانند، مسوولیتپذیر کرد و در این راه از پروپاگاندا و تبلیغاتی که تعداد معدودی از سمپات های این افراد در فضای مجازی به راه میاندازند نباید هراس به دل راه داد! اینکه شخصی علاقه به نوشتن داستانهای اطلاعاتی و امنیتی دارد، نکته مثبتی است، اما باید به او کمک داد تا این داستانها را در قالب یک رمان، با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، منتشر کند، نه اینکه داستانها را در قالب خبر، برای مردم پیش از اتمام تحریر داستان تعریف کند؛ وی باید بداند که قرائت داستانهای کتابش برای مردم در تریبونهای عمومی از دو جهت زیان دارد: اول اینکه جذابیت داستان برای مردم از بین میرود و دوم اینکه پایان داستان از همین ابتدا مشخص میشود و کتاب داستانهای امنیتی حسن عباسی در صحنه فروش عمومی با شکست مواجه می شود.
منبع: عصر ایران
دیدگاه تان را بنویسید