رئیس سابق بنیاد فارابی بیان کرد:
رسانه ملی ما، ملی نیست / با شبکه «من و تو» صدا و سیما غلاف کرده
سید محمد بهشتی گفت: میدانم در چه وضعیتی زندگی میکنیم، اما شما متوجه نیستید. شما از این غصه نمیخورید که رسانه ملی ما، ملی نیست. رسیده به 5 یا 6 درصد مخاطب است. صدا و سیمای ما مخاطبش رسیده به زیر 10 درصد.
بهشتی در این گفت و گو میگوید در سال 1370 از طریق اطلاعاتی که از تیم مدیریتی آن زمان سینما از تغییرات تکنولوژیک به دست آورده بود متوجه میشود موج استفاده از ماهواره در حال آغاز شدن است و در این زمینه حتی با علی لاریجانی رئیس فعلی مجلس شورای اسلامی و وزیر آن زمان ارشاد صحبت هایی را انجام داده بود که تلاشهای او در این زمینه به بن بست میخورد: «در فارابی از همکاران خواستم از قاچاقچی آنتن ماهواره تهیه کرده و خودشان نصب کنند تا وضعیت دریافت کانالها را مانند مردم عام تجربه کنیم. گزارشی تهیه کردم و به آقای لاریجانی دادم و شرح ماوقع دادم و گفتم دیگر نمیتوان به شیوه جاری اعمال مدیریت کرد. گفتم باید الگوی جدیدی مدیریتی در رسانه فراهم کنیم و اسم آن را الگوی مدیریتی عدم قرنطینه در نظر گرفتیم. باتوجه به بنیه و توان کشور این الگو را فراهم کردیم تا با توجه به شرایط تولید بتوانیم در پیشخوان کشورهای دیگر هم حاضر شویم به یاد دارم وقتی در مجلس نوار ضبط شده کانالهای قابل دریافت از طریق آنتنهای ماهواره پخش شد، به دلیل خلاف شرع بودن محتوایش، برخی نمایندگان صحن را ترک کردند. نمیخواستند زیر بار این قضیه بروند. طوفان شدیدی
شده اما نمیپذیرند.» به گفته او در بحث ماهواره مراجع بسیار مهمتری از وزارت ارشاد باید تصمیمی درست و لازم را بگیرند.
گزیده ای از صحبت های رئیس سابق بنیاد فارابی در ادامه می آید:
*به تمام کشورهایی که در آنها جنگ رخ میدهد توجه کنید آیا چیزی به عنوان صنعت سینما دارند؟ ولی ما داشتیم و سینمای ما در شرایط جنگ متولد شد. برای این سینما باید حفاظ ایجاد کرد تا از معرض تهدیدهای روزمره در امان و مصون باشد. اگر این کار را تعبیر گلخانهای قلمداد کنیم چه چیزی میتواند بهتر باشد؟ اگر کنار یک نهال چوبی قرار بدهیم که باعث استواری آن باشد کار بدی است؟
*از سال 1364 حضور بینالمللی ما آغاز شد. فکر میکنم اولین فیلم «جادههای سرد» بود. شما از عوامل سازنده آن جویا شوید آیا فکر میکردند که جشنوارهای این فیلم را بپذیرد و نمایش بدهد؟ اما سینمای ما استعداد گفتن حرف در مقیاس جهانی داشت و طبیعی بود که از این فرصت باید استفاده میکردیم. مگر ما از ورزش در موقعیت جهانی استفاده نمیکنیم؛ یا در المپیادهای جهانی این کار را نمیکنیم؟ ما این کار را صرفا برای موقعیتهای جهانی انجام نمیدهیم افراد را پرورش میدهیم تا ظرفیتهایشان به درستی آشکار و در نهایت در موقعیتهای مناسب قرار بگیرند.
*از سال 57 که انقلاب اتفاق افتاد تا سال 62 که تیم مدیریتی آنها به سینما آمدند تنها 19 فیلم ساخته شد.
*سینماگران با یک توهماتی همراه بودند و فکر میکردند هرچه فیلم میسازند باید ساواک و خان داشته باشد. در یک دایره تنگی از مضامین گیر کرده بودند. کسانی فیلم میساختند که نه انقلاب و نه ساواک را چشیده بودند. ما گفتیم این مرزها را برداریم و دامنه وسیعتر شود. کسانی که اهلیت ندارند تشویق میکردیم که به این موارد که تجربهای در آن ندارند نپردازند.
*در حضور بینالملل منویات دو طرف ملاک است. یک طرف سینمای ایران است یک طرف جشنواره. آنها ملزم نیستند احکام ما را بپذیرند. حکایت این جشنوارهها مثل خواستگاری است دو طرف باید بپسندند. حالا چون جشنوارهها اغراضی دارند، ما نباید از موقعیتهای بینالمللی بهره ببریم؟
*وقتی در منزل هرشب از کانالهای مختلف میتوانید استفاده کنید، صدا و سیمای شما کلا قافیه را باخته است. طوری که شرایط. این قدر «پیشخوان فرهنگی» و مخاطب را از دست دادیم در این وضعیت دیگر شرایط قرنطینه جواب نمیدهد.
*وقتی در شرایط قرنطینه نمیتوان مدیریت کرد، حتی اگر فیلم مبتذل نشان داده بشود ترجیح این است که یک فیلم ایرانی مبتذل نشان داده شود. اگر نمایش ندهیم یک فیلم مبتذل کلمبیایی که همه فیلم دغدغهشان این است که کی بچه کدام والدین است، مخاطب پیدا میکند.
*الان داریم در سیستم آنها هضم میشویم. باید هنر این را داشته باشیم فیلمهای کمتر مبتذل جذاب تولید کنیم. در عید امسال یک حادثه بسیار خوب اتفاق افتاد و مردم به سالن سینما رفتند از این ظرفیت باید حداکثر استفاده را بکنیم. چه چیزی میتوانیم بگذاریم جایش؟ صدا و سیما است که مخاطب آن به عدد یک رقمی رسیده است؟
*مبتذل بودن و خلاف شرع بودن دو موضوع است. فیلمی میتواند مبتذل باشد اما خلاف شرع نباشد. همچنین میشود فیلمی مبتذل نباشد ولی خلاف شرع باشد. کارنامه ما نشان میدهد که همواره نسبت به خلاف شرع حساس بودهایم.
*میدانم در چه وضعیتی زندگی میکنیم، اما شما متوجه نیستید. شما از این غصه نمیخورید که رسانه ملی ما، ملی نیست. رسیده به 5 یا 6 درصد مخاطب است. صدا و سیمای ما مخاطبش رسیده به زیر 10 درصد! شما یک فکری بکنید. برای این که مملکت ما نیاز به رسانه ملی دارد. ما جامعه خودمان را محروم میکنیم از رسانه ملی. این متاسفانه خسارتش هزاران برابر بیشتر از این فیلمهاست.
دیدگاه تان را بنویسید