کد خبر: 128804
|
۱۳۹۵/۰۴/۲۶ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

داوود رشیدی بیان کرد:

برای اینکه به قول پدرم مطرب خطاب نشوم هم تاتر خواندم و هم علوم سیاسی

این بازیگر سینما، تاتر و تلویزیون گفت: پدرم یک شرطی گذاشتند. گفتند تو می‌خوای در اروپا بمانی یا به ایران برگردی؟ من گفتم من بعد از اتمام درسم حتما به تهران بر می‌گردم. گفتند پس حتما به طور همزمان یک دیپلم دانشگاهی هم بگیر تا وقتی به ایران برگشتی نگویند که در طول این مدت نتوانستی در پاریس درس بخوانی و به سراغ تئاتر رفتی و مطرب شده‌ای.

برای اینکه به قول پدرم مطرب خطاب نشوم هم تاتر خواندم و هم علوم سیاسی
کد خبر: 128804
|
۱۳۹۵/۰۴/۲۶ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین - داوود رشیدی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون در گفت و گویی از ورود به عرصه تاتر و تحصیل در پاریس صحبت کرده است. او در این گفت و گو بیان کرده است که برای اینکه در ایران او را مطرب خطاب نکنند، به دستور پدرش در یک رشته دیگر نیز تحصیل کرده است. رشیدی در گفت و گو با سایت «سینما سینما» گفته است که در پاریس علاوه بر رشته تاتر در رشته علوم سیاسی نیز تحصیل کرده است. او در این گفت و گو همچنین به سابقه دوستی خود با علی حاتمی اشاره می کند و می گوید: « یکی از بهترین آدم‌هایی که همیشه در طول زندگی سعی کردیم از هم یاد بگیریم و خیلی روی من تاثیر گذاشت علی حاتمی بود.»

گزیده ای از صحبت های داوود رشیدی در ادامه می آید:

*به توصیه یکی از نزدیکان مرحوم دکتر حائری که از اقوام نزدیک خانوادگی ما بود در نمایش مردم که توسط مرحوم نوشین اجرا می‌شد به عنوان بازیگر حاضر شدم. این نمایش احتیاج به چند تا بازیگر کودک داشت که من هم یکی از آنها بودم. این اولین برخوردم از رویارویی با تئاتر و پشت صحنه آن و تمرینات تئاتر بود.

*مرحوم پدرم دیپلمات بودند و به تئاتر علاقه داشتند. در زمانی که در تهران بودیم بسیار به تئاتر‌های تهران می‌رفتیم. این علاقه همیشه جزئی از ملزومات خانواده به شمار می‌رفت. البته هیچ‌گاه پدرم نسبت به حضورم یا عدم حضورم در تئاتر و بازیگری واکنشی نشان ندادند و هیچ‌گاه نگفتند این کار خوب است یا بد.

*به دلیل مشغله پدرم که دیپلمات وزارت خارجه بودند در دوازده سالگی به ازمیر ترکیه رفتیم و مدتی در آنجا بودیم و بعد از آن به پاریس رفتیم و تا دوره جوانی در پاریس در کنار خانواده مشغول زندگی و تحصیل شدم. در دوره تحصیلی دبیرستان در پاریس درسی را می‌خواندیم که به تئاتر مربوط بود و در ماه چند باری به تئاترهای پاریس می‌رفتیم. من در مدارس شبانه روزی درس می‌خواندم و وقتی آخر هفته به خانه می‌رفتم به همراه خانواده به تئاتر و سیرک می‌رفتیم که زندگی کردن در چنین فضایی من را بیشتر نسبت به مقوله تئاتر علاقمند کرد.

*فضای فرهنگی شهر پاریس و حضور مداوم در تئاتر من را آنقدر به این رشته در سنین نوجوانی علاقمند کرد که خاطرم هست در نامه‌ای که در همان سالها برای یکی از دوستانم که در تهران زندگی‌ می‌کرد نوشته بودم به او گفتم که من تنها به یک چیز فکر می‌کنم و آن هم تئاتر، تئاتر و تئاتر است.

*پدرم یک شرطی گذاشتند. گفتند تو می‌خوای در اروپا بمانی یا به ایران برگردی؟ من گفتم من بعد از اتمام درسم حتما به تهران بر می‌گردم. گفتند پس حتما به طور همزمان یک دیپلم دانشگاهی هم بگیر تا وقتی به ایران برگشتی نگویند که در طول این مدت نتوانستی در پاریس درس بخوانی و به سراغ تئاتر رفتی و مطرب شده‌ای. البته این اصطلاح مطرب به دلیل نوع نگاه قدیمی‌ترها به این هنر که به عنوان یک رشته اصلی و علمی نگاه نمی‌کردند و درس خوانده به کسی می‌گفتند که یا مهندس شود یا دکتر. برای همین مرحوم پدرم اصرار داشتند که من به طور همزمان در یک رشته دانشگاهی هم درس بخوانم. در آن زمان به غیر از رشته تئاتر به رشته پزشکی هم علاقه داشتم و دوست داشتم در آن رشته تحصیل کنم. اما دیدم هفت سال طول می‌کشد تا مدرک گرفته شود و تازه بعد از آن دوره‌های جدید شروع می‌شود و من نمی‌توانم این مقدار ادامه بدهم. برای همین رشته علوم سیاسی را در دانشگاه انتخاب کردم و مشغول خواندن آن شدم. رشته‌ای که هم به آن علاقه داشتم و هم به حرفه خانوادگی‌مان هم نزدیک بود. به طور همزمان در رشته تئاتر هم مشغول تحصیل شدم.

*در یک نمایش حرفه‌ای که در پاریس انجام دادم برای بازی در یکی از نقش‌های آن تئاتر اولین دستمزد حرفه‌ای‌ام را برای آن کار گرفتم که مبلغ زیادی نبود اما خیلی به دلم نشست. شاید بیست فرانک سویس دستمزد گرفتم که در مقابل مبلغی که در دوران تحصیلم می‌گرفتم بسیار کمتر بود. من آن زمان برای تحصیلم در دانشگاه ماهی ۸۰۰ فرانک سویس دریافت می‌کردم اما لذتی که در خرج کردن دستمزدی که از تئاتر می‌گرفتم بود در حقوق ثابت ماهانه‌ام نبود.

*زمانی که به ایران بازگشتم وزیر فرهنگ آن زمان با پدرم آشنایی داشت. من را به اداره تئاتر آن زمان معرفی کردند و من برای استخدام به آنجا رفتم. تمام دغدغه‌ام تئاتر بود و بیشتر دوست داشتم بازی کنم اما وقتی به استخدام اداره تئاتر درآمدم در مقام کارگردان مشغول به کار شدم. برای شروع کارم هم دوست داشتم با نمایش ایوانف نوشته آنتوان چخوف آغاز کنم اما به دلیل اینکه در آن مقطع کسی با من آشنایی نداشت اعتماد کردن به یک تازه وارد کار سختی بود و من نمایش میخوای با من بازی کنی را اجرا کردم که چهار پرسوناژ داشت و نمایش جمع و جوری بود. در مقطعی وارد اداره تئاتر شدم که بسیاری از دوستان و همکاران هم نسل من هم در آنجا حضور داشتند. آقایان انتظامی؛ نصیریان؛ صمندریان و …. در اداره تئاتر مشغول فعالیت بودند.

*آشنایی من با مرحوم علی حاتمی به دورانی بر می‌گردد که من وقتی به ایران برگشتم از سوی اداره هنرهای دراماتیک یک دوره کلاس‌های تئاتر گذاشتم که علی حاتمی هم جزو شاگردان من بود. چیزی که در شخصیت علی حاتمی برایم جالب بود حس خواستن و جستجوگر و حرکت به سوی بهتر شدن بود. پیشرفت به خصوص و عالی‌ای که در مدت زمان کوتاهی به آن دست پیدا کرد و همیشه جزء شاگردانی بود که همراه و جلوتر از استاد مشتاق ارائه کارهایش بود بر خلاف باقی هنرجوها که وقتی استاد می‌گوید چه کسی کار برای ارائه دارد و کسی جرات ارائه کار جدید ندارند؛ علی روحیه جالبی داشت و بسیار برای آموختن تشنه بود. این روحیه علی باعث شد ما بیشتر به هم نزدیک بشویم و کم کم با هم دوست شدیم و بعد دوست خانوادگی شدیم و هنوز هم این دوستی ادامه داره به طوری که لیلی و لیلا مثل دو تا خواهر هستند و بسیار به هم نزدیک هستند. یکی از ویژگی های علی این بود که عاشق تهران بود مثل خودم. برای همین از قدم زدن در خیابان های تهران لذت می برد. خاطرم هست یک روز قبل از اینکه متوجه بیماری اش بشود در خیابان های تهران مشغول قدم زدن بودیم که گفت همیشه دوست دارم در تهران بمیرم. هیچ لذتی را با نفس کشیدن در فضای تهران عوض نمی کنم. علی همیشه روحیه‌ی مثال زدنی‌ای داشت. هیچ‌گاه از بیماری‌اش چیزی نمی‌گفت. با اینکه من در جریان بودم هیچ‌گاه از واژه سرطان استفاده نکرد. من شاهد لحظه‌ لحظه زجر کشیدن علی بودم اما همیشه با روحیه عالی‌اش ادامه میداد. خاطرم هست بار آخر که برای شیمی‌درمانی به فرانسه رفته بود وقتی برگشت به من گفت داوود به هیچ کس نگو من میام و یک راست از فرودگاه به سمت کلاردشت رفت. خیلی درد می‌کشید اما هیچی به زبان نمی‌آورد. وقتی هم که فوت کرد من ایران نبودم. برای بازی در فیلم خاطرات یک خبرنگار همراه با گروه و رسول صدرعاملی در پاریس بودم. وقتی خبر فوت علی را به من دادند ساعت ۵ صبح روز پنج‌شنبه بود. دکتر امید روحانی به من زنگ زدند و گفتند علی فوت کرده. از رسول صدرعاملی خواستم یک روز به من استراحت بدهد. و یک روز فیلمبرداری تعطیل شد. من تمام طول شب را زیر باران قدم زدم و به یاد تمام خاطرات خوبم با علی افتادم و افسوس خوردم که در آن لحظه تهران نیستم تا با او وداع کنم.

*یکی از بهترین آدم‌هایی که همیشه در طول زندگی سعی کردیم از هم یاد بگیریم و خیلی روی من تاثیر گذاشت علی حاتمی بود. آقای داوود میرباقری با آن نگاه و دید عمیقی که به هنر دارند هم انسان محترم و دوست عزیزی است که همیشه همکاری با او برایم لذت بخش و پر از نکته‌های یاد گرفتنی بوده است. مرحوم فریدون گله که من فیلم کندو را با آن بازی کردم هم یکی از دوستانی است که روی زندگی حرفه‌ای من تاثیر گذاشت. نکته مثبتی که در نگاه فریدون گله بود این بود که فیلم‌هایش هم مخاطب عام را راضی می‌کرد و هم منتقدین را. این نگاه فراگیر او بسیار نایاب بود. اما متاسفانه هیچ‌گاه به آن جایگاهی که باید دست پیدا نکرد.
برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها