یک تحلیل از نشست سهجانبه ترامپ، پوتین و شی در شنژن / جنگ جهانی سوم آغاز میشود؟
آنچه در بیانیه پایانی ازسوی رهبران سیاسی جهان مورد توجه قرار گرفت را نمیتوان توافق همهجانبه برای آینده صلح جهانی دانست، بلکه میتوان آن را بهمثابه نشانههایی از نگرانی ژئوپلیتیکی تلقی نمود که یکجانبهگرایی امریکا و ماجراجویی برخی دیگر از بازیگران نظام جهانی، زمینه جنگهای بیپایان را به وجود آورده و این امر در صورتی که مدیریت و کنترل نشود، زیرساختهای جنگ سوم جهانی را فراهم خواهد ساخت.
ابراهیم متقی در مطلبی با عنوان «اجلاسیه شنژن و آینده سیاست بینالملل» برای روزنامه اعتماد نوشت: دیدار رهبران سیاسی قدرتهای بزرگ عموما در شرایطی حاصل میشود که نشانههایی از بحران یا تهدید امنیتی فراروی کارگزاران موثر نظام جهانی به وجود آید. تحلیلگران امنیت بینالملل در مطالعات خود به این جمعبندی رسیدهاند که جنگ امریکا علیه ایران پیامدهای امنیتی برای اقتصاد و سیاست جهانی به همراه خواهد داشت. دونالد ترامپ احساس میکرد که با جنگ علیه جمهوری اسلامی میتواند زمینههای لازم برای ایفای نقش هژمونیک در نظام بینالملل را فراهم آورد. رقابتهای چین و ایالاتمتحده طی سالهای گذشته به گونه تدریجی افزایش یافته و بسیاری از دموکراتهای ایالاتمتحده، دونالد ترامپ را به عنوان بازیچه سیاست خارجی پوتین و «شی جین پینگ» دانستهاند. علیرغم چنین فرآیندی، دونالد ترامپ درصدد برآمد تا پس از شکست انتخاباتی میان دورهای کنگره امریکا، از سازوکارهایی استفاده نماید که هویت سیاسی و راهبردی جدیدی برای وی حاصل شود. در این فرآیند، رییسجمهور چین تشریفات ویژهای برای ترامپ فراهم نمود؛ شخصا به استقبال وی شتافت و نشان داد که برای همکاری با امریکا به ویژه دونالد ترامپ، چین میتواند هزینههای اعتباری مربوطه را در فضای کنش صلحآمیز و همکاریجویانه پرداخت نماید.
1- تفسیرهای متفاوت از کنفرانس شنژن- بسیاری از رسانههای بینالمللی درصدد برآمدند تا مذاکرات سهجانبه در کنفرانس شنژن را با «اجلاسیه یالتا» در فوریه 1945 یا مذاکرات تهران که در آوریل 1944 برگزار شد، مقایسه نموده و بر این اساس از مفاهیمی همانند «یالتا 2» بهره گرفتهاند. درحالی که واقعیتهای مذاکرات شنژن با آنچه در دورههای گذشته به وجود آمده و روندهای سیاست جهانی را شکل داده، کاملا متفاوت به نظر میرسد. در کنفرانس یالتا و کنفرانس تهران، رهبران سیاسی سه قدرت بزرگ جهانی در فضای ائتلاف و همکاری با یکدیگر قرار داشتهاند. آنان درصدد بودند تا اولا راهکارهای پیروزی سریع بر «دشمن مشترک» را به دست آورده و در مرحله دوم برای شکلگیری نظم جدید تلاش نمایند. در فضای سیاسی و تاریخی برگزاری اجلاسیه شنژن، هیچگونه نشانهای از همکاری راهبردی بین قدرتهای بزرگ وجود نداشته است. هر بازیگری تلاش دارد تا اهداف تاکتیکی خود را به قیمت جنگ، تعارض و رویارویی نظامی تحقق بخشد. معادله قدرت را میتوان به عنوان بخشی از ضرورتهای راهبردی کشورها دانست. کنفرانس یالتا در فضایی برگزار شد که «دشمن مشترکی» فراروی امریکا، انگلیس و اتحاد شوروی وجود داشت. درحالی که کنفرانس شنژن معطوف به پیگیری سازوکارها و راهکارهایی است که بازیگران رقیب در سیاست جهانی درصدد تعدیل آن میباشند.
2- دلایل برگزاری کنفرانس شنژن- دونالد ترامپ مفهوم «جهان امریکایی» را در ادبیات سیاسی خود بازتولید نموده و تحقق چنین مفهومی را صرفا در شرایطی امکانپذیر میداند که نامبرده بتواند در جنگهای پیرامونی علیه جبهه مقاومت و ایران به پیروزی برسد. چالشهای امنیتی ترامپ در جنگ با ایران این واقعیت را نشان داد که اگرچه «غلبه تاکتیکی» در کوتاهمدت علیه ایران وجود دارد، اما این امر هیچگاه نمیتواند زمینه «پیروزی راهبردی» را برای ترامپ فراهم سازد. در روزهای پایانی نوامبر 2026 طیف گستردهای از رسانههای تخصصی امریکایی به این موضوع توجه و اشاره داشتهاند که ترامپ در جنگ با ایران متحمل ناکامی و شکست راهبردی شده است. مشابه چنین انگارهای ازسوی «جیدی ونس» معاون رییسجمهور امریکا نیز بیان شده است. ونس در توضیح چرایی شکست جمهوریخواهان در انتخابات میان دورهای مجلس سنا و نمایندگان امریکا، علت اصلی آن را جنگ با ایران دانسته است. وقتی ونس از مفهوم جنگ صحبت به عمل میآورد، به معنای آن است که امریکا 9 ماه پس از آغاز جنگ علیه ایران هنوز هیچگونه پیروزی راهبردی و معناداری به دست نیاورده است. نتیجه جنگ برای ایالاتمتحده را میتوان در تورم تصاعدیابنده در امریکا، بحرانهای اجتماعی در اروپا و بیاعتمادی متحدین امریکا به سیاستهای دونالد ترامپ دانست. شاید بتوان کنفرانس شنژن را انعکاس «واقعیتهای در حال ظهور» نظام جهانی دانست. آنچه را که اکونومیست روی جلد خود و به عنوان «دورنمای 2027» منتشر نموده، نشانههایی از بحران و تهدید را در مقیاس جهانی منعکس میسازد. تفاسیر متفاوتی درباره بخشهای مختلف دورنمای 2027 ارایه شده، اما تمامی تحلیلگران بر این اعتقاد هستند که نظام جهانی به گونه تدریجی در حال تجربه جنگهای جدیدی هست که ناشی از افول اقتدار راهبردی و ژئوپلیتیکی امریکا خواهد بود. جنگ دونالد ترامپ علیه ایران در تفکر سیاسی و امنیتی بسیاری از تحلیلگران و کارگزاران حوزه راهبردی ایالاتمتحده به معنا و مفهوم «جنگ غیرضروری» محسوب شده و اگر چنین سطحی از جنگ و منازعه به اهداف و مطلوبیتهای مورد نظر منجر نشود، طبیعی است که ساخت اجتماعی و گروههای رقیب سیاسی تلاش میکنند تا ادبیات انتقادی دقیقتری را نسبت به سیاستهای راهبردی بازیگرانی پیگیری نمایند که از سازوکارهای کنش یکجانبه برای نیل به اهداف راهبردی بهره گرفتهاند. در این فرآیند هزینههای اعتباری و اقتصادی امریکا برای ساخت اجتماعی، اقتصادی و امنیتی بسیاری از کشورها به وجود آمده و این امر میزان اعتبار دونالد ترامپ در ساخت داخلی و سیاست جهانی را تحت الشعاع خود قرار خواهد داد. اگرچه دونالد ترامپ ادبیات جی، دی ونس را با انگارههای سیاسی و راهبردی خود همگون و همراه نمیداند، اما واقعیت آن است که تفکر ونس را میتوان انعکاس ذهنیت ناخودآگاه بسیاری از گروههای شهروندی و قالبهای تحلیلی متحدین امریکا در اروپا و خاورمیانه تلقی کرد. در شرایطی که دونالد ترامپ تلاش داشت تا از کابوس شکست سوم نوامبر 2026 رهایی پیدا کند، شرکت در اجلاسیه «آ.سه.آن» و «شنژن» را میتوان به عنوان آلترناتیوهای اعتباربخش دانست. در چنین شرایطی پرسش بنیادین آن است که آیا ترامپ توانست به اهداف راهبردی خود در فرآیند مذاکرات سهجانبه نایل شود؟ یا اینکه در فرآیند مذاکرات رهبران سیاسی چین و امریکا تلاش نمودند تا بخشی از انتظارات و نیازهای راهبردی خود را برای متقاعدسازی دونالد ترامپ در دستور کار قرار بدهند.
3- چالشهای ترامپ در فضای کنفرانس شنژن- نظریهپردازان سیاست و دیپلماسی به این موضوع اشاره دارند که هرگاه رهبران سیاسی در فضای شوک انتخاباتی قرار میگیرند یا اینکه با چالشهای امنیتی نوظهور روبرو میشوند، باید سیاست سکوت و انتظار را در دستور کار قرار بدهند. رفتار مبتنی بر خودشیفتگی دونالد ترامپ مانع از تحقق چنین شرایطی شده و در نتیجه نشانههایی از چالش امنیتی جدید برای امریکا را به همراه میآورد. به همان گونهای که دونالد ترامپ «جنگ غیرضروری» علیه ایران را آغاز کرد و در فضای رقابتهای سیاسی و امنیت منطقهای، راهبرد امریکا را قربانی برخی از اهداف تاکتیکی نمود، در فرآیند مذاکرات شنژن نیز دونالد ترامپ هیچگونه دستاوردی در حوزه راهبردی و امنیتی در اقتصاد و سیاست جهانی به دست نیاورده است. واقعیتهای موجود نشان میدهد که ترامپ در جنگ با ایران و مذاکرات سهجانبه تبدیل به بازیگری سرگردان شد که بدون اندیشههای راهبردی به آن وارد شده و درنهایت ناچار خواهد بود تا به اهداف حداقلی رضایت داده و در این فضا، بخش قابلتوجهی از اقتدار و اعتبار امریکا را هزینه ماجراجویی، خودشیفتگی و ابهام در کنش تاکتیکی و راهبردی کند. ترامپ در فضای مصاحبه، پس از مذاکرات سهجانبه به این موضوع اشاره داشته است که روسیه و چین درخواست کردند که نامبرده جنگ با ایران را متوقف کند. در مورد چگونگی تحقق چنین فرآیندی، هیچ توضیحی نداده است. نشانههای ناامیدی و ابهام درباره آینده سیاسی و اعتبار اجتماعی دونالد ترامپ، هر روز در ساخت اجتماعی و عرصه سیاست بینالملل افزایش بیشتری پیدا میکند. چنین وضعیتی را میتوان به عنوان سطح جدیدی از تعارض، ابهام و سرگشتگی برای دونالد ترامپ دانست.
نتیجه- کشورهای چین، روسیه و بازیگران قدرتمند اروپا در سالهای قرن 21 تلاش داشتند تا زیرساختهای نظم جدید جهانی مبتنی بر «چندجانبهگرایی راهبردی» و «ساختار موازنه قوا» را در دستور کار قرار بدهند. پیگیری و تحقق این امر در سالهای گذشته هیچگاه حاصل نشد. اگرچه باراک اوباما و جو بایدن تلاش داشتند تا سیاست معطوف به «نهادگرایی لیبرال» را پیگیری کرده و از این طریق نشانههایی از موازنهگرایی بینالمللی به عنوان پشتوانه ساختار سیاسی در حال ظهور نقشآفرینی نماید، اما برخی دیگر از روسای جمهور امریکا ازجمله «جورج بوش پسر» و دونالد ترامپ درصدد برآمدند تا سیاست جهانی را در قالب برتری و هژمونیکگرایی ایالاتمتحده ساماندهی کنند. تاریخ روابط بینالملل همانند رهیافتهایی که ازسوی نظریهپردازان ساختگرای سیاست جهانی ازجمله «مرشایمر»، «والت» و «کیگان» بیان شده، نشان میدهد که رویاگرایی دونالد ترامپ، چالشهای امنیتی بیشتری را برای آینده سیاسی و اقتصادی امریکا ایجاد میکند. ترامپ در اولین گام پس از شکست انتخاباتی سوم نوامبر 2026 به این نتیجه رسید که اداره امور سیاسی و بینالمللی بدون چندجانبهگرایی امکانپذیر نیست.
براساس چنین انگارهای است که کنفرانس شنژن میتواند زمینه لازم برای تعدیل سیاستهای جهانی ایالاتمتحده به ویژه در روند مدیریت بحرانهای منطقهای را فراهم آورد. آنچه در کنفرانس شنژن بیان شد، با ذهنیت آغشته به تخیل دونالد ترامپ همگونی چندانی نخواهد داشت. در فرآیند برگزاری کنفرانس سهجانبه رهبران چین، روسیه و امریکا، انگارههای بنیادین برای نظم جهانی مورد توجه قرار گرفت. این گروه از رهبران جهان از این موضوع بیمناک بودند که گسترش بحران و منازعه میتواند زمینه را برای بهکارگیری قدرت هستهای ازسوی برخی از کشورها فراهم آورد. آنچه در بیانیه پایانی ازسوی رهبران سیاسی جهان مورد توجه قرار گرفت را نمیتوان توافق همهجانبه برای آینده صلح جهانی دانست، بلکه میتوان آن را بهمثابه نشانههایی از نگرانی ژئوپلیتیکی تلقی نمود که یکجانبهگرایی امریکا و ماجراجویی برخی دیگر از بازیگران نظام جهانی، زمینه جنگهای بیپایان را به وجود آورده و این امر در صورتی که مدیریت و کنترل نشود، زیرساختهای جنگ سوم جهانی را فراهم خواهد ساخت. استاد دانشگاه تهران
ابراهیم متقی
دیدار رهبران سیاسی قدرتهای بزرگ عموما در شرایطی حاصل میشود که نشانههایی از بحران یا تهدید امنیتی فراروی کارگزاران موثر نظام جهانی به وجود آید. تحلیلگران امنیت بینالملل در مطالعات خود به این جمعبندی رسیدهاند که جنگ امریکا علیه ایران پیامدهای امنیتی برای اقتصاد و سیاست جهانی به همراه خواهد داشت. دونالد ترامپ احساس میکرد که با جنگ علیه جمهوری اسلامی میتواند زمینههای لازم برای ایفای نقش هژمونیک در نظام بینالملل را فراهم آورد. رقابتهای چین و ایالاتمتحده طی سالهای گذشته به گونه تدریجی افزایش یافته و بسیاری از دموکراتهای ایالاتمتحده، دونالد ترامپ را به عنوان بازیچه سیاست خارجی پوتین و «شی جین پینگ» دانستهاند. علیرغم چنین فرآیندی، دونالد ترامپ درصدد برآمد تا پس از شکست انتخاباتی میان دورهای کنگره امریکا، از سازوکارهایی استفاده نماید که هویت سیاسی و راهبردی جدیدی برای وی حاصل شود. در این فرآیند، رییسجمهور چین تشریفات ویژهای برای ترامپ فراهم نمود؛ شخصا به استقبال وی شتافت و نشان داد که برای همکاری با امریکا به ویژه دونالد ترامپ، چین میتواند هزینههای اعتباری مربوطه را در فضای کنش صلحآمیز و همکاریجویانه پرداخت نماید.
1- تفسیرهای متفاوت از کنفرانس شنژن- بسیاری از رسانههای بینالمللی درصدد برآمدند تا مذاکرات سهجانبه در کنفرانس شنژن را با «اجلاسیه یالتا» در فوریه 1945 یا مذاکرات تهران که در آوریل 1944 برگزار شد، مقایسه نموده و بر این اساس از مفاهیمی همانند «یالتا 2» بهره گرفتهاند. درحالی که واقعیتهای مذاکرات شنژن با آنچه در دورههای گذشته به وجود آمده و روندهای سیاست جهانی را شکل داده، کاملا متفاوت به نظر میرسد. در کنفرانس یالتا و کنفرانس تهران، رهبران سیاسی سه قدرت بزرگ جهانی در فضای ائتلاف و همکاری با یکدیگر قرار داشتهاند. آنان درصدد بودند تا اولا راهکارهای پیروزی سریع بر «دشمن مشترک» را به دست آورده و در مرحله دوم برای شکلگیری نظم جدید تلاش نمایند. در فضای سیاسی و تاریخی برگزاری اجلاسیه شنژن، هیچگونه نشانهای از همکاری راهبردی بین قدرتهای بزرگ وجود نداشته است. هر بازیگری تلاش دارد تا اهداف تاکتیکی خود را به قیمت جنگ، تعارض و رویارویی نظامی تحقق بخشد. معادله قدرت را میتوان به عنوان بخشی از ضرورتهای راهبردی کشورها دانست. کنفرانس یالتا در فضایی برگزار شد که «دشمن مشترکی» فراروی امریکا، انگلیس و اتحاد شوروی وجود داشت. درحالی که کنفرانس شنژن معطوف به پیگیری سازوکارها و راهکارهایی است که بازیگران رقیب در سیاست جهانی درصدد تعدیل آن میباشند.
2- دلایل برگزاری کنفرانس شنژن- دونالد ترامپ مفهوم «جهان امریکایی» را در ادبیات سیاسی خود بازتولید نموده و تحقق چنین مفهومی را صرفا در شرایطی امکانپذیر میداند که نامبرده بتواند در جنگهای پیرامونی علیه جبهه مقاومت و ایران به پیروزی برسد. چالشهای امنیتی ترامپ در جنگ با ایران این واقعیت را نشان داد که اگرچه «غلبه تاکتیکی» در کوتاهمدت علیه ایران وجود دارد، اما این امر هیچگاه نمیتواند زمینه «پیروزی راهبردی» را برای ترامپ فراهم سازد. در روزهای پایانی نوامبر 2026 طیف گستردهای از رسانههای تخصصی امریکایی به این موضوع توجه و اشاره داشتهاند که ترامپ در جنگ با ایران متحمل ناکامی و شکست راهبردی شده است. مشابه چنین انگارهای ازسوی «جیدی ونس» معاون رییسجمهور امریکا نیز بیان شده است. ونس در توضیح چرایی شکست جمهوریخواهان در انتخابات میان دورهای مجلس سنا و نمایندگان امریکا، علت اصلی آن را جنگ با ایران دانسته است. وقتی ونس از مفهوم جنگ صحبت به عمل میآورد، به معنای آن است که امریکا 9 ماه پس از آغاز جنگ علیه ایران هنوز هیچگونه پیروزی راهبردی و معناداری به دست نیاورده است. نتیجه جنگ برای ایالاتمتحده را میتوان در تورم تصاعدیابنده در امریکا، بحرانهای اجتماعی در اروپا و بیاعتمادی متحدین امریکا به سیاستهای دونالد ترامپ دانست. شاید بتوان کنفرانس شنژن را انعکاس «واقعیتهای در حال ظهور» نظام جهانی دانست. آنچه را که اکونومیست روی جلد خود و به عنوان «دورنمای 2027» منتشر نموده، نشانههایی از بحران و تهدید را در مقیاس جهانی منعکس میسازد. تفاسیر متفاوتی درباره بخشهای مختلف دورنمای 2027 ارایه شده، اما تمامی تحلیلگران بر این اعتقاد هستند که نظام جهانی به گونه تدریجی در حال تجربه جنگهای جدیدی هست که ناشی از افول اقتدار راهبردی و ژئوپلیتیکی امریکا خواهد بود. جنگ دونالد ترامپ علیه ایران در تفکر سیاسی و امنیتی بسیاری از تحلیلگران و کارگزاران حوزه راهبردی ایالاتمتحده به معنا و مفهوم «جنگ غیرضروری» محسوب شده و اگر چنین سطحی از جنگ و منازعه به اهداف و مطلوبیتهای مورد نظر منجر نشود، طبیعی است که ساخت اجتماعی و گروههای رقیب سیاسی تلاش میکنند تا ادبیات انتقادی دقیقتری را نسبت به سیاستهای راهبردی بازیگرانی پیگیری نمایند که از سازوکارهای کنش یکجانبه برای نیل به اهداف راهبردی بهره گرفتهاند. در این فرآیند هزینههای اعتباری و اقتصادی امریکا برای ساخت اجتماعی، اقتصادی و امنیتی بسیاری از کشورها به وجود آمده و این امر میزان اعتبار دونالد ترامپ در ساخت داخلی و سیاست جهانی را تحت الشعاع خود قرار خواهد داد. اگرچه دونالد ترامپ ادبیات جی، دی ونس را با انگارههای سیاسی و راهبردی خود همگون و همراه نمیداند، اما واقعیت آن است که تفکر ونس را میتوان انعکاس ذهنیت ناخودآگاه بسیاری از گروههای شهروندی و قالبهای تحلیلی متحدین امریکا در اروپا و خاورمیانه تلقی کرد. در شرایطی که دونالد ترامپ تلاش داشت تا از کابوس شکست سوم نوامبر 2026 رهایی پیدا کند، شرکت در اجلاسیه «آ.سه.آن» و «شنژن» را میتوان به عنوان آلترناتیوهای اعتباربخش دانست. در چنین شرایطی پرسش بنیادین آن است که آیا ترامپ توانست به اهداف راهبردی خود در فرآیند مذاکرات سهجانبه نایل شود؟ یا اینکه در فرآیند مذاکرات رهبران سیاسی چین و امریکا تلاش نمودند تا بخشی از انتظارات و نیازهای راهبردی خود را برای متقاعدسازی دونالد ترامپ در دستور کار قرار بدهند.
3- چالشهای ترامپ در فضای کنفرانس شنژن- نظریهپردازان سیاست و دیپلماسی به این موضوع اشاره دارند که هرگاه رهبران سیاسی در فضای شوک انتخاباتی قرار میگیرند یا اینکه با چالشهای امنیتی نوظهور روبرو میشوند، باید سیاست سکوت و انتظار را در دستور کار قرار بدهند. رفتار مبتنی بر خودشیفتگی دونالد ترامپ مانع از تحقق چنین شرایطی شده و در نتیجه نشانههایی از چالش امنیتی جدید برای امریکا را به همراه میآورد. به همان گونهای که دونالد ترامپ «جنگ غیرضروری» علیه ایران را آغاز کرد و در فضای رقابتهای سیاسی و امنیت منطقهای، راهبرد امریکا را قربانی برخی از اهداف تاکتیکی نمود، در فرآیند مذاکرات شنژن نیز دونالد ترامپ هیچگونه دستاوردی در حوزه راهبردی و امنیتی در اقتصاد و سیاست جهانی به دست نیاورده است. واقعیتهای موجود نشان میدهد که ترامپ در جنگ با ایران و مذاکرات سهجانبه تبدیل به بازیگری سرگردان شد که بدون اندیشههای راهبردی به آن وارد شده و درنهایت ناچار خواهد بود تا به اهداف حداقلی رضایت داده و در این فضا، بخش قابلتوجهی از اقتدار و اعتبار امریکا را هزینه ماجراجویی، خودشیفتگی و ابهام در کنش تاکتیکی و راهبردی کند. ترامپ در فضای مصاحبه، پس از مذاکرات سهجانبه به این موضوع اشاره داشته است که روسیه و چین درخواست کردند که نامبرده جنگ با ایران را متوقف کند. در مورد چگونگی تحقق چنین فرآیندی، هیچ توضیحی نداده است. نشانههای ناامیدی و ابهام درباره آینده سیاسی و اعتبار اجتماعی دونالد ترامپ، هر روز در ساخت اجتماعی و عرصه سیاست بینالملل افزایش بیشتری پیدا میکند. چنین وضعیتی را میتوان به عنوان سطح جدیدی از تعارض، ابهام و سرگشتگی برای دونالد ترامپ دانست.
نتیجه- کشورهای چین، روسیه و بازیگران قدرتمند اروپا در سالهای قرن 21 تلاش داشتند تا زیرساختهای نظم جدید جهانی مبتنی بر «چندجانبهگرایی راهبردی» و «ساختار موازنه قوا» را در دستور کار قرار بدهند. پیگیری و تحقق این امر در سالهای گذشته هیچگاه حاصل نشد. اگرچه باراک اوباما و جو بایدن تلاش داشتند تا سیاست معطوف به «نهادگرایی لیبرال» را پیگیری کرده و از این طریق نشانههایی از موازنهگرایی بینالمللی به عنوان پشتوانه ساختار سیاسی در حال ظهور نقشآفرینی نماید، اما برخی دیگر از روسای جمهور امریکا ازجمله «جورج بوش پسر» و دونالد ترامپ درصدد برآمدند تا سیاست جهانی را در قالب برتری و هژمونیکگرایی ایالاتمتحده ساماندهی کنند. تاریخ روابط بینالملل همانند رهیافتهایی که ازسوی نظریهپردازان ساختگرای سیاست جهانی ازجمله «مرشایمر»، «والت» و «کیگان» بیان شده، نشان میدهد که رویاگرایی دونالد ترامپ، چالشهای امنیتی بیشتری را برای آینده سیاسی و اقتصادی امریکا ایجاد میکند. ترامپ در اولین گام پس از شکست انتخاباتی سوم نوامبر 2026 به این نتیجه رسید که اداره امور سیاسی و بینالمللی بدون چندجانبهگرایی امکانپذیر نیست.
براساس چنین انگارهای است که کنفرانس شنژن میتواند زمینه لازم برای تعدیل سیاستهای جهانی ایالاتمتحده به ویژه در روند مدیریت بحرانهای منطقهای را فراهم آورد. آنچه در کنفرانس شنژن بیان شد، با ذهنیت آغشته به تخیل دونالد ترامپ همگونی چندانی نخواهد داشت. در فرآیند برگزاری کنفرانس سهجانبه رهبران چین، روسیه و امریکا، انگارههای بنیادین برای نظم جهانی مورد توجه قرار گرفت. این گروه از رهبران جهان از این موضوع بیمناک بودند که گسترش بحران و منازعه میتواند زمینه را برای بهکارگیری قدرت هستهای ازسوی برخی از کشورها فراهم آورد. آنچه در بیانیه پایانی ازسوی رهبران سیاسی جهان مورد توجه قرار گرفت را نمیتوان توافق همهجانبه برای آینده صلح جهانی دانست، بلکه میتوان آن را بهمثابه نشانههایی از نگرانی ژئوپلیتیکی تلقی نمود که یکجانبهگرایی امریکا و ماجراجویی برخی دیگر از بازیگران نظام جهانی، زمینه جنگهای بیپایان را به وجود آورده و این امر در صورتی که مدیریت و کنترل نشود، زیرساختهای جنگ سوم جهانی را فراهم خواهد ساخت.
دیدگاه تان را بنویسید