سوال یادداشت‌نویس روزنامه اعتماد: در کدام جنگ در طول تاریخ تورم سر به فلک نکشیده است؟

«چه کسانی دفاع از میهن را به حاشیه می‌برند؟» عنوان یادداشت جعفر گلابی برای روزنامه اعتماد است که در آن آمده: برای بسیاری از ناظران و تحلیلگران تاب‌آوری ایران در مقابل انواع فشارهای بی‌سابقه و همه‌جانبه محل شگفتی و بعضا ستایش است.هیچ کس نمی‌تواند این میزان از ظرفیت و توانایی دفاعی خصوصا در مردم را تصادفی بداند و نسبت به پشتوانه فکری و فرهنگی ایستادگی یک ملت تشکیک کند. ما در زمانه معاصر انواع نمونه‌های وادادگی‌های مفرط را دیده‌ایم.هنگامی که ارتش صدام به کویت حمله کرد شاهد کوچک‌ترین مقاومتی از سوی ارتش و مردم این کشور نبودیم با اینکه کویت مستحضر به حمایت اروپا و امریکا و حتی کشورهای حاشیه جنوبی خلیج‌فارس بود ولی حتی برای چند روز نتوانستند و در خود نمی‌دیدند که از کشور خویش دفاع کنند .‌ این مثال را از آن جهت آورده‌ام که هیچ مناقشه‌ای در آن نیست در حالی که مثال‌ها از این دست کم نیستند و همه بر آن وقوف دارند.  ایران و مردم و نیروهای مسلحش در حالی جلوی یک ائتلاف نانوشته از امریکا و ناتو گرفته تا دولت‌های عربی نفتخیز و اسراییل و مصر ایستادند که بیش از ۲۰ سال زیر شدیدترین تحریم‌های ممکن قرار دارند و در ابتدای حمله و تجاوز، رهبری انقلاب و فرماندهان ارشد سپاه و ارتش را ترور کردند. در چرایی و چگونگی این مقاومت اعجاب‌برانگیز سخن بسیار است ولی می‌توان هر کشور دیگر را در نظر گرفت و به صراحت نتیجه گرفت که شاید کمتر کشور دیگری در جهان‌ وجود داشته باشد که با شرایط مشابه روبه‌رو شود و این میزان از خود استحکام نشان دهد. فرض کنیم روسیه با آن وسعت و ارتش مجهز (بدون دخالت دادن قدرت اتمی) از سوی ناتو مورد حمله قرار می‌گرفت و در ساعت اول سران و فرماندهانش را از دست می‌داد آیا احتمال فروپاشی این کشور دور از ذهن نبود؟ ستایش اخیر رییس‌جمهور این کشور از استقامت ایران شاید از چنین مقایسه مقدری نشأت گرفته باشد و آقای پوتین محاسبه کرده که با گستردگی عظیمی حمله‌ای که به ایران صورت گرفت و نتایج اولیه آن، آیا نظام تحت رهبری او هنگام چنین پدیده‌ای می‌توانست همچنان بماند؟‌ وزیر کشور پاکستان هم‌ که اتفاقا سهم مهمی در میانجیگری داشت و بارها به ایران آمد به‌گونه‌ای دیگر لب به ستایش کشور ما گشود و خواستار الگو گرفتن‌ خصوصا در خودکفایی از ایران شد. 

اگر واقع‌بینانه در این مثال‌ها غور کنیم حساب بسیاری از کشورهای جهان مشخص و قدر و قیمت کار ملت ایران بیش از پیش نمایان می‌شود و بدون اغراق با وجود هزینه‌های سنگین‌ طی ۷ ماه گذشته ایران معجزه‌وار ایستادگی کرد.  اگر دیگران در خلوت و جلوت انگشت تحیر از پایداری ایران بر دهان می‌برند‌ چرا ما در درون قدر این کار عظیم را ندانیم؟ چرا با وحدت و همبستگی روزافزون کار را به سرانجام نرسانیم؟ می‌توان قسم جلاله خورد که اگر با سهل‌انگاری، تشتت‌آفرینی، حاشیه‌سازی، اصل کردن فرعیات، خودتحقیری، منفعت‌جویی، غفلت از جنگ در هر سطحی به کارنامه درخشان و تاریخی ملت ایران خدشه‌ای وارد شود، بالاترین سرزنش‌های تاریخی و حتی جهانی متوجه ما خواهد شد.آیندگان چه قضاوتی راجع‌ به برخی نخبگان‌خواهند کرد اگر از گوهر تابناک بروز یافته در دفاع مقدس مردم و نیروهای مسلح به خوبی حراست نکنیم و با مجادلات حقیرانه‌ راه نفوذ دشمنان را باز کنیم‌؟ در سخنان و بیانیه‌ها و نوشته‌های برخی سوپرآزادی‌خواهان و انقلابی‌های دوآتشه نگاه کنید گویی اساسا ما جنگی دهشتناک با هزاران بمباران‌ نداشته‌ایم! معلوم نیست کسانی که این روزها از کوچک شدن سفره مردم فریاد و فغان می‌کنند و اتفاقا در میان افراطیون دو جناح در این مورد اشتراک تبلیغاتی دیده می‌شود، چگونه جنگ و تحریم را مورد چشم‌پوشی قرار می‌دهند؟ آیا انصاف یک حمایت چند سطری از تلاش‌های قابل تقدیر دولت در ایشان وجود ندارد؟ گرانی هست و همه دلسوزان از آن رنج می‌برند و صادقان اگر کاری از دستشان بر‌آید برای محرومان می‌کنند ولی این مساله بستری برای موج‌سواری و فرصت‌طلبی رندان در خطرناک‌ترین روزهای ایران نیست. در کدام جنگ در طول تاریخ تورم سر به فلک نکشیده است؟ آیا همین حالا در اولین اقتصاد جهان تورم افزایش پیدا نکرده است؟ واقعا این سوال گزنده و جدی و پاسخ طلب وجود دارد که بزرگ کردن و تمرکز روی سفره مردم با کدام نیت و هدف صورت می‌گیرد؟ آیا به این وسیله خطرهای موحشی که متوجه کشور است را رندانه به حاشیه نمی‌برند؟!‌ این انتظار از مدعیان مردم‌گرایی وجود دارد که اگر واقعا رفع شرور کنونی از ایران برای خانم‌ها و آقایان اولویت یا موضوعیت ندارد آن را صادقانه با مردم در میان بگذارند و در اوج جنگ و خطر، بر مطالبات هزار بار گفته خود تاکید کنند. واقعیت و اخلاق و انسانیت و از همه مهم‌تر ملاحظه میهن و حتی سیاست اقتضا می‌کند که گروه‌های سیاسی مرتبا و به صراحت دفاع از وطن را برجسته کنند و از تجاوز تبری بجویند و حمایت از فرزندان ملت در نیروهای مسلح را وجهه همت خود قرار دهند. بیش از دو سال است که نیروهای مسلح در سرما و گرما آرام و قرار ندارند و گفته می‌شود که به کمترین مرخصی‌ها اکتفا کرده‌اند. ما با کدام حداقل‌های اخلاقی می‌توانیم بی‌اعتنایی کنیم و به برجسته‌سازی امور دیگر بپردازیم؟ برای ثبت در تاریخ باید گفته شود که امروز قطعا هیچ مساله‌ای بر دفاع از میهن رجحان ندارد و کسانی که رندانه بر امور دیگر تاکید می‌کنند، پاسخی در پیشگاه خداوند و ملت مظلوم و دلیر و تاریخ نخواهند داشت.