یک پیشنهاد به دستگاه دیپلماسی: وزارت امور خارجه با ارائه طرحی به سازمانهای بینالمللی ایران را از وضعیت نه جنگ و نه صلح خارج کند
روزنامه اعتماد نوشت: ما باید ترک مخاصمه را به اسراییل تحمیل کنیم. من جوانب حقوق بینالمللش را نمیدانم ولی وزارت خارجه میتواند طی طرحی با هدف رفع حالت نه جنگ، نه صلح به سازمانهای بینالمللی مراجعه کند و اراده تهران را به تلآویو تحمیل نماید.
جعفر گلابی در یادداشتی با عنوان «نه جنگ، نه صلح را تحمل نکنیم» در روزنامه اعتماد نوشت: پس از تحمیل بدترین و گستردهترین تحریمهای اقتصادی تاریخ به مردم شریف ایران توسط امریکا، تحمیل جدید دیگری صورت گرفته است که هم تکمیلکننده تحریمهای قبلی است و هم فشار اصلی آن متوجه ذهن و روان مردم است. پس از جنگ ۱۲ روزه، اسراییل با استفاده از انواع رسانههای وابسته و همراهی غولهای تبلیغاتی جهانی تلاش آشکاری میکند که سایه جنگ از سر کشورمان بر نیفتد. افزون بر آن وقتی احساس میکند تبلیغاتش در حال رنگ باختن است دست به تحرکات نمایشی و دیپلماتیک میزند، هواپیمایی به هوا میفرستد، سفری به امریکا صورت میدهد و خلاصه پیام جنگ را زنده نگه میدارد. این معنا خسارات اقتصادی روشنی به همراه دارد، ضمن اینکه به روح و روان مردم آسیب میزند. به نظر نمیرسد در ایران کسی چنین شرایطی را بپسندد و متوجه خسارات بسیارش نباشد، لذا باید با قدرت به این جنگ روانی خاتمه داد. اما چگونه؟
آقای ظریف چند هفته پیش در کنفرانسی در دوحه بهدرستی اعلام کرد که ما از دوستان عرب خود گلایه داریم. در مقابل هزینه کردهای ما در حمایت از گروههای مقاومت فلسطینی هیچ تیری به نفع ما شلیک نشد... واقعا ما این درد را کجا ببریم که تهدید اصلی و تاریخی اسراییل متوجه اعراب است، بر بخشی از سرزمینهای عربی ازجمله اردن، سوریه، مصر، عربستان و عراق ادعای ارضی دارد و ایران تنها کشور غیر عرب است که از زمان تشکیل این کشور عملا به کمک اعراب شتافته و با این حال انواع بیمهریها و حتی دشمنیها را از آنها دیده است؟ اسراییل افزون بر ترورهای ناجوانمردانه دانشمندانمان طی ۱۲ روز با همراهی و پشتیبانی امریکا و ناتو هزاران بمب و موشک بر سر کشورمان فرو ریخت اما اعراب به جز محکومیت لفظی چه کردند؟ آنها جرات حمایت نظامی را نداشته و ندارند، آیا توانستند حریم هوایی خود را روی هواپیماهای متجاوز اسراییل و امریکا ببندند؟ این کار پیشکش، آیا در اوج تحریمهای اقتصادی کمک مالی به ایران کردند؟ مالشان ارزانی خودشان آیا اجازه دادند در کشورهای عربی مردم در حمایت از ایران راهپیمایی کنند؟ در چنین شرایطی گلایه آقای ظریف از برادران عرب ابعاد عظیم تاریخی بهخود میگیرد و این سوال توفانی را ایجاد میکند که در برابر این همه ناجوانمردی کنش اخلاقی ملت ایران تا کجا باید ادامه پیدا کند و یک ملت بزرگ و شریف و مقتدر اما تنها تا کجا باید فداکاری کند؟
راستی تاکنون دولتهای عرب از خود پرسیدهاند که اگر مانع بزرگ ایران در مقابل اسراییل نبود صهیونیستها تاکنون چه بلایی بر سرشان میآوردند؟ در همین لبنان مگر تا چند دهه پیش هر وقت ارتش اسراییل اراده میکرد با استارت زدن به تانکهایش تا بیروت پیش نمیرفت؟ حالا وزیر خارجه لبنان که وجود دولتش مدیون ایران است برای آمدن به تهران ناز میکند!! آیا رفتار کنونی اسراییل با سوریه، اعراب را به فکر وانمیدارد، اینان کی باید قدر ایران بزرگ را بدانند؟
بگذریم، ملت ایران تا همینجا بیش از وظیفه اخلاقی و اسلامی خود در صیانت از ملتهای منطقه کوشیده و هزینه داده است. اکنون آرامشی که حق اوست باید استیفا شود.
ما باید ترک مخاصمه را به اسراییل تحمیل کنیم. من جوانب حقوق بینالمللش را نمیدانم ولی وزارت خارجه میتواند طی طرحی با هدف رفع حالت نه جنگ، نه صلح به سازمانهای بینالمللی مراجعه کند واراده تهران را به تلآویو تحمیل نماید. رهبر فقید انقلاب هیچگاه بهکارگیری نیروی نظامی برای حل همیشگی معضل اسراییل را در کلامشان نیاورد و رهبر انقلاب هم راهحل نهایی مشکل را همهپرسی از همه ساکنان بومی منطقه فلسطین اعلام کردهاند. بر این اساس ما میتوانیم تا رسیدن به این نقطه و شکلگیری یک اجماع میان کشورهای اسلامی خطر تجاوزگری اسراییل علیه کشورمان را منتفی کنیم. حالت کنونی میان ایران و اسراییل که حتی یک آتشبس مکتوب نیست، نمیتواند در درازمدت ادامه پیدا کند. به نظر میرسد اگر وزارت خارجه ابتکار عمل تازهای در این رابطه داشته باشد علاوه بر سندیت بخشیدن به عدم تعرض اسراییل به ایران میتواند امتیازاتی از قبیل رفع برخی تحریمها را بگیرد. در اوج مشکلات اقتصادی و انواع خطرهای پیرامونی نیاز به ابتکار عمل و انعطاف هوشمندانه و مانور سیاسی یک انتخاب نیست، یک ضرورت است.
اگر تهران در این رابطه سیاستی هوشمندانه در پیش بگیرد در صورت تخطی اسراییل افزون بر همراهی افکار عمومی جهان خشم ملت ایران با قدرتی چندبرابر روزهای جنگ بر سرش فرود خواهد آمد. نباید اجازه داد اهدافی که اسراییل و امریکا از طریق جنگ نتوانستند به دست بیاورند از طریق افزودن فشارها و فرسایش منابع مادی و معنوی کشور حاصل کنند. تحمیل و تضمین عدم تعرض نظامی خصوصا از طرف یک دولت متجاوز مستلزم شناسایی رسمی اسراییل نیست. کارشناسان حقوق بینالملل میتوانند برای این حالت راهی قابل اتکا خصوصا با محوریت سازمان ملل پیدا کنند و تحمیل مضاعفی که ظالمانه بر ایران روا داشته میشود را برطرف سازند.
در برابر این همه ناجوانمردی کنش اخلاقی ملت ایران تا کجا باید ادامه پیدا کند و یک ملت بزرگ و شریف و مقتدر اما تنها تا کجا باید فداکاری کند؟ راستی تاکنون دولتهای عرب از خود پرسیدهاند که اگر مانع بزرگ ایران در مقابل اسراییل نبود صهیونیستها تاکنون چه بلایی بر سرشان میآوردند؟ در همین لبنان مگر تا چند دهه پیش هر وقت ارتش اسراییل اراده میکرد با استارت زدن به تانکهایش تا بیروت پیش نمیرفت؟ حالا وزیر خارجه لبنان که وجود دولتش مدیون ایران است برای آمدن به تهران ناز میکند!! آیا رفتار کنونی اسراییل با سوریه، اعراب را به فکر وانمیدارد، اینان کی باید قدر ایران بزرگ را بدانند؟
بگذریم، ملت ایران تا همینجا بیش از وظیفه اخلاقی و اسلامی خود در صیانت از ملتهای منطقه کوشیده و هزینه داده است. اکنون آرامشی که حق اوست باید استیفا شود.
ما باید ترک مخاصمه را به اسراییل تحمیل کنیم. من جوانب حقوق بینالمللش را نمیدانم ولی وزارت خارجه میتواند طی طرحی با هدف رفع حالت نه جنگ، نه صلح به سازمانهای بینالمللی مراجعه کند واراده تهران را به تلآویو تحمیل نماید. رهبر فقید انقلاب هیچگاه بهکارگیری نیروی نظامی برای حل همیشگی معضل اسراییل را در کلامشان نیاورد و رهبر انقلاب هم راهحل نهایی مشکل را همهپرسی از همه ساکنان بومی منطقه فلسطین اعلام کردهاند. بر این اساس ما میتوانیم تا رسیدن به این نقطه و شکلگیری یک اجماع میان کشورهای اسلامی خطر تجاوزگری اسراییل علیه کشورمان را منتفی کنیم. حالت کنونی میان ایران و اسراییل که حتی یک آتشبس مکتوب نیست، نمیتواند در درازمدت ادامه پیدا کند. به نظر میرسد اگر وزارت خارجه ابتکار عمل تازهای در این رابطه داشته باشد علاوه بر سندیت بخشیدن به عدم تعرض اسراییل به ایران میتواند امتیازاتی از قبیل رفع برخی تحریمها را بگیرد. در اوج مشکلات اقتصادی و انواع خطرهای پیرامونی نیاز به ابتکار عمل و انعطاف هوشمندانه و مانور سیاسی یک انتخاب نیست، یک ضرورت است.
اگر تهران در این رابطه سیاستی هوشمندانه در پیش بگیرد در صورت تخطی اسراییل افزون بر همراهی افکار عمومی جهان خشم ملت ایران با قدرتی چندبرابر روزهای جنگ بر سرش فرود خواهد آمد. نباید اجازه داد اهدافی که اسراییل و امریکا از طریق جنگ نتوانستند به دست بیاورند از طریق افزودن فشارها و فرسایش منابع مادی و معنوی کشور حاصل کنند. تحمیل و تضمین عدم تعرض نظامی خصوصا از طرف یک دولت متجاوز مستلزم شناسایی رسمی اسراییل نیست. کارشناسان حقوق بینالملل میتوانند برای این حالت راهی قابل اتکا خصوصا با محوریت سازمان ملل پیدا کنند و تحمیل مضاعفی که ظالمانه بر ایران روا داشته میشود را برطرف سازند.
دیدگاه تان را بنویسید