نگاه متفاوت عباس عبدی به ماجرای سعید طوسی/چرا در مقابل اتهام روابط نامشروع چند هنرمند سکوت شد؟
بهتر آن بود که امکان داشت در مورد این پروندهها ورود پیدا نکنیم ولی چگونه میتوان ساکت بود، در حالی که این مساله به موضوع و گفتوگوی بسیاری از مردم عادی و نخبگان تبدیل شده است.آن روزی که یک نشریه اصولگرا داستان گونهای از روابط نامشروع میان چند هنرمند را با ذکر جزییات به تصویر کشید و به تیتر نشریه خود تبدیل کرد، بدون اینکه اصولا کسی در این میان شکایت یا ادعایی کرده باشد، باید متوجه میشد که این کار میتواند با پاتک مشابه مواجه شود.
ادعاهایی که علیه یک قاری قرآن در فضای رسانهای و مجازی و سپس به صورت رسمی مطرح شد، یک ضایعه تمامعیار بود.
چه آن ادعاها به صورت کلی یا جزیی درست باشد و چه آنکه به کل نادرست و به ناحق باشد. در هر دو صورت این رویداد یک زیان بزرگ برای جامعه ایران محسوب میشد؛ زیانی که حداقل بخشی از آن ریشه در وضعیت علیل رسانهای ایران دارد.
بهتر آن بود که امکان داشت در مورد این پروندهها ورود پیدا نکنیم ولی چگونه میتوان ساکت بود، در حالی که این مساله به موضوع و گفتوگوی بسیاری از مردم عادی و نخبگان تبدیل شده است.
١- فرض میکنیم تمامی اتهاماتی که زده شده دروغ و ساختگی باشد. در این صورت آیا نباید از خود بپرسیم که چه عواملی موجب شده که تا این حد در برابر آبروریزیهای افراد ضربهپذیر شدهایم؟ چرا چنین اتهامات ناروایی علیه افراد امکان نشر و از آن بدتر امکان پذیرش پیدا میکند؟
در چنین فرضی دو مشکل مهم خودنمایی میکند؛ اول امکان انتشار از رسانههایی که تحت چارچوب حقوقی ایران نیستند و اخبارشان مورد توجه واقع میشود. دوم پذیرش اصل چنین خبری حتی بدون چون و چرای جدی کردن در اتهامات.
٢- فرض درست بودن این اتهامات (کلی یا جزیی) نیز فاجعه دیگری است که نیازمند ریشهیابی است. هم در وقوعش و هم در رسیدگی به آن و هم در نحوه علنی شدن ماجرا.
برخی افراد فارغ از صحت و سقم ادعاها معتقد بودند که طرح چنین مسائلی زشت و خلاف شرع و قانون است. ولی نکتهای را فراموش نباید کرد.
آن روزی که یک نشریه اصولگرا داستان گونهای از روابط نامشروع میان چند هنرمند را با ذکر جزییات به تصویر کشید و به تیتر نشریه خود تبدیل کرد، بدون اینکه اصولا کسی در این میان شکایت یا ادعایی کرده باشد، باید متوجه میشد که این کار میتواند با پاتک مشابه مواجه شود.
کسانی که در برابر انتشار آن مطلب زشت سکوت کردند یا حتی بدشان هم نمیآمد که چنین مطلبی با آن تیتر زشتتر زده شود، امروز چگونه میتوانند نسبت به انتشار این خبر مخالف باشند؟
همین دوگانگی و تبعیض ریشه بسیاری از مشکلات ما است. به علاوه میان این دو خبر تفاوت زیادی است. در مورد اول یک نشریه ادعاهایی را طرح کرده که هیچیک از طرفین ماجرا آن را تایید نمیکنند، در حالی که در خبر اخیر، حداقل تعدادی از شاکیان مدعی ماجرا شدهاند و ماهیت دو اتهام نیز به کلی متفاوت است. در اولی، نویسندگان باید عذرخواهی میکردند و در دومی مسوولان نیز مدعی رسیدگی قضایی شدند. هرچند تاکنون بخشی از اتهامات رد شده است.
٣- مشکل اصلی در این ماجرا جایگاه ضعیف رسانههای داخلی است. اینکه تعدادی از آموزشگیرندگان قرائت قرآن و خانوادههایشان برای پیگیری ادعای خود ناچار شدهاند که موضوع را به یک رسانه فرامرزی و به قول مقامات رسمی معاند بکشانند، خود گویای همهچیز است.
فراموش نکنیم این افراد به طور قطع و یقین از علاقهمندان به نظام بودهاند، و حتی حالا هم که مطلب را علنی منتشر میکنند بارها و بارها این قید را اضافه میکنند که در دفاع از نظام چنین شکایتی را کردهاند، هرچند تکرار چنین گزارهای برای جامعه مطلوب نیست و افراد باید برای دفاع از خودشان هم بتوانند استیفای حق کنند.
در هر حال شاکیان نسبت به رسیدگی منصفانه و نیز طرح علنی ماجرا در رسانه داخلی ناامید شدهاند، لذا مسیر دیگری را انتخاب کردهاند و عجیبترین بخش ماجرا اینجاست که متهم نیز برای دفاع از خود به پرسشهای آن رسانه پاسخ مقدماتی میدهد و اذعان میکند که در داخل کشور امکانی برای طرح مساله و دفاع از خود ندارد و اگر به او اجازه دهند با همان رسانه سخن خواهد گفت. در حالی که این وضع فاجعه رسانهای است. اگر در رسانهها علیه کسی مطلبی منتشر شده او نیز باید قادر به دفاع از وضع خود باشد.
دیدگاه تان را بنویسید