کد خبر: 124212
|
۱۳۹۴/۱۲/۰۹ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

هفتم اسفند رابه‌خاطر بسپارید

روز ٧ اسفند را باید به خاطر سپرد. در هفتم اسفند امسال در واپسین روزهای زمستان، انتخاباتی شورانگیز در ایران برپاشد؛ انتخاباتی که شور صد جوانه را در جان صاحبان سیاست جاری ساخت و دل مردم و حاکمان این سرزمین را شاد و شادمان کرد.

هفتم اسفند رابه‌خاطر بسپارید
کد خبر: 124212
|
۱۳۹۴/۱۲/۰۹ ۰۰:۰۰:۰۰

اعتمادآنلاین- بهاری که در اسفند امسال آمد یک نماد ناب نامدار داشت؛ «صندوق رای» و پیام‌هایی دارد که نمی‌توان آنها را نادیده گرفت:
یکم: ٧ اسفند را باید به خاطر سپرد، چراکه با پایان انتخابات و اعلام نتایج آن همه خوشحالند و حس پیروزی دارند؛ هم «حماسه» خلق شد و هم پیام رای مردم به ثبت رسید. هم جناح‌های سیاسی و مردم خوشحالند و هم حاکمیت.
حس پیروزی بهار دوباره ایران است که با سرانگشت‌های جوهر خورده مردم ایران آفریده شده و دوباره نه تنها امید مردم را چندین برابر می‌کند که پیام خوش الحانش افزایش ضریب اتحاد و انسجام ملی است. این رخداد البته پس از دعوت تاریخی رهبر معزز انقلاب از دوستداران و منتقدان ایران و نظام اسلامی برای شرکت در انتخابات و نیت و اراده اهالی سیاستمدار برای کسب رای از مردم محقق شد. ایرانیان هم با ادراکی صحیح از فضای کشور به دعوت دیده‌بان نظام لبیک گفتند وروز جمعه سنگ تمام گذاشتند تا بر اساس آمار رسمی قریب به ٣٥ میلیون نفر با سلایق و علایق رنگین کمانی پای صندوق‌های رای حاضر شدند.
مشارکت حداکثری مردم در انتخابات بی‌تردید حضوری پر رمز و رازاست که می‌شود از لابه‌لای آن رنگ و بو و صدای مشابه داشت به دوم خرداد ٧٦. چه آنکه رایی که در روز جمعه به صندوق ریخته شد و رایی که دیروز خوانده شد مختصات و مشخصات همان رای تاریخی خرداد ٧٦ را نیز دارا بود. رایی که مدرن‌ترین، مدنی‌ترین و تاریخی‌ترین رفتار سیاسی شهروندان ایران را به نمایش گذاشت و جای هیچ حرف و حدیثی باقی نگذاشت.
رای روز جمعه و دست چین کردن نامزدهای انتخاباتی پر از حرف و پیام مردمی است. از میان موج گسترده ایرانیان، اما مردمی بی‌شمار آنگاه که پای صندوق‌های رای آمدند، قرار نبود به نامزدی مشخص و شناخته شده رای دهند. آنها حتی در این انتخابات نیامده بودند به وعده و برنامه‌ای ذهنی یا شعاری رای دهند که چنین برنامه‌ای هم از سوی نامزدها اعلام نشده بود. مردم آمدند تا خودشان را و حرف‌شان و مطالبه‌شان را با واسطه‌گری صندوق‌های رای به گوش مدیران و مسوولان کشور برسانند. رای آنها به کاندیداهای کمتر شناخته شده و امتحان پس نداده به واقع جز این چه تفسیر و تعبیری دیگر دارد؟ مردم آمدند تا تاثیرو قدرت رای را نشان دهند، آمدند بگویند که نسبت به سرنوشت و ملک خویش بی‌تفاوت نیستند. آنها آمدند تا بگویند بی‌تفاوتی آنچنان که در سال‌های پیشین نشانش داده بودند چقدر مخرب خواهد بود و ازهمه مهم‌تر آمدند تا نشان دهند که بر استمرار امیدی که در خرداد ٩٢ و پس از آن باز یافته‌اند چقدر تاکید دارند.

این حضور پر رمز و راز در حالی رقم خورد که فضای سکوت روزهای قبل از روز انتخابات بیش از همه به چشم می‌آمد اما ساعت ٨ صبح هفتم اسفند چیز دیگری رقم خورد تا مشخص شود که بیش از پیچیدگی‌های امروز سیاست و بازی‌های سیاسی این مردم ایران هستند که پیچیده شده‌اند و دیگر نمی‌شود به این راحتی‌ها کنش‌های آنان را پیش بینی کرد. همه اینها شاهد مثال این ادعاست که انتخابات دیروز تابلویی از پیوند و استحکام درونی یک نظام سیاسی بود.


دوم؛ انتخابات هفتم اسفند اما برای حسن روحانی و دولتش یک برگ زرین رقم زد و خاطره‌ای شیرین از نخستین رخداد سیاسی در دولت اعتدال را بر کام همگان به جای گذاشت. چه آنان که پیروز شدند و چه آنان که رقابت را به رقیب واگذار کردند حرفی و اما و اگری بر صحت و سلامت انتخابات نداشتند.
این همان وعده‌ای بود که حسن روحانی و دولتمردانش بارها بر آن تاکید موکد کرده بودند و چه خوش و خجسته از آن سربلند بیرون آمدند.
روحانی و یارانش از روزهای آغاز انتخابات بر قانون تاکید کردند هر چند در مقدمات انتخابات رخداد‌هایی رخ داد که خارج از قدرت و توان دولت بود اما برقراری آرامش و امنیت در طول برگزاری انتخابات، سعه صدر در بررسی صلاحیت‌ها، استفاده از توان رایزنی و دوری از حاشیه‌سازی‌های مرسوم، فراهم کردن مقدمات دو انتخابات صعب وسهمگین، عدم وجود فضای امنیتی و بسته رسانه‌ای، عدم دخالت در انتخابات، نامزد‌سازی و... همه نشانه‌هایی بود که دولت اعتدال از آن سربلند بیرون آمد تا علاوه براین عیار مردم سالاری و شاخص مشارکت برای دولت روحانی نیز در مقام یک رکورد انتخاباتی، ثبت شود .
دولت روحانی اینچنین سال ٩٤ را پایان می‌برد که اگر آغازش کام مردم شیرین شد پایانی گواراتر داشت هم برای مردم هم برای دولت.
حالا دولت در سال پایانی دوره اول خود راحت‌تر می‌تواند طعم اعتدال را در جامعه جاری سازد و برنامه‌های اقتصادی و اجتماعی‌اش را اجرا کند و این همان چیزی است که هم دولت به آن نیاز داشت و هم مردمی که به برنامه‌ها و وعده‌های روحانی امید بسته‌اند.

سوم ؛روز ٧ اسفند را باید به خاطر سپرد. چون رخوت روزهای سرد از تن احزاب رخت بر می‌بندد وجانی دوباره به پیکره آنان می‌دمد. اینگونه است که این انتخابات برای احزاب پر از دستاورد خواهد بود.
الف) اصلاح‌طلبان: اکنون آن اجماع بزرگ و ائتلاف تاریخى سال ٩٢ دوباره شالوده حرکتى جدید را در پهنه سیاست ایران فراهم کرده است. آرمان‌هایى که این جبهه بر پایه آن شکل گرفت، همان هدف‌هاى مقدس و والایى است که جنبش اصلاحى دوم خرداد را رقم زد. نفى انحصار و افراط‌گرى، استقرار عدالت و اعتدال، و حفظ و حراست از عزت و امنیت ایران و ایرانى مجموعه اصولى بود که شهروندان ایرانى را از تیره و طوایف گوناگون در ٢٨ خرداد ٩٢و هفتم اسفند ٩٤ زیر بیرق ائتلاف جدید گرد آورد.
صحنه سیاست در عطش و اشتیاق یافتن اعتدال است و این دغدغه را نه تنها اصلاح‌طلبان بلکه آحاد کارگزاران عالى نظام بر زبان جارى مى‌کنند، قیام و غلبه بر افراط‌گرى و انحصارطلبى یک دغدغه ملى بود که روز جمعه به منصه ظهور رسید. اما عملیاتى شدن این اصول والایى که ائتلاف ملى بر پایه آن شکل گرفت، فریضه‌اى است بر ذمه خانواده احزاب و سیاست ورزان کشور. اگر سه ضلع این ائتلاف را شهروندان، نخبگان فرهنگى - فکرى و سیاست ورزان (درون احزاب و حکومت) ببینیم، اکنون دو گروه نخست دین خود را در دو مرحله با ارزانى راى خویش به سه کاندیداى ائتلاف ادا کرده‌اند و اینک نوبت احزاب و اهالى سیاست است تا مبانى این منشور نانوشته را در اندیشه و عمل خویش جارى سازند و چارچوب مفهومی را در قالب منشوری رسمی در معرض دید رای‌دهندگان‌شان بگذارند.
اینک اصلاح‌طلبان با تجربه‌ای تازه با صندوق رای آشتی کردند، آنان که سالیانی است در تلاش بودند تا میان خود و حاکمیت اعتماد‌سازی کنند و بدبینی‌های بدلی و تصعنی را به خوش‌بینی‌های واقعی مبدل سازند روز هفتم اسفند را به عنوان روز موعود و صندوق‌های رای را به مثابه میعاد خود برای رسیدن به این هدف والا، انتخاب کردند. هفتم اسفند ماه بهترین فرصت برای اصلاح‌طلبان بود و حالا آنان با صبر بر مصایب و عقلانیت در سیاست ورزی به این توفیق دوباره دست یافته‌اند. اصلاح‌طلبان در این انتخابات و با نتیجه آن نه تنها چهره زخمی و خسته خود را سامان دادند و در تکمیل راه ٩٢ به میدان آمدند که دوباره توانستند محبوبیت و اقتدار اجتماعی و وزن سیاسی‌شان را به نمایش رقبا بگذارند.
آنان با استفاده از پشتوانه هواداران و همراهان و همراهی بزرگان ائتلافی تازه شکل دادند و از ماه‌ها قبل منسجم و امیدوارانه گام دوم خود را محکم‌تر از گام اول برداشتند. آنان در مقدمات انتخابات و تبیین و تعریف انسجام گام‌های موثری برداشتند و به یک سازمان و ساختار ائتلافی رسیدند و پس از آن در دوران چیدمان نامزدها و تنظیم لیست‌ها با وجود همه سختی‌ها و تلخی افراد ناشناس، خود را کنار اندک چهره‌های شاخص و شناخته نشده روانه کارزار انتخابات کردند تا نشان دهند به صندوق‌های رای، به هواداران‌شان و به دولت و امیدی که در دل مردم کاشته شده ایمان دارند و می‌دانند تنها راه پیروزی از صندوق‌های رای می‌گذرد.
حالا باید گفت اصلاح‌طلبان دیگر سیاستمدارانی پخته و آزموده و کارکشته‌اند. اینک راه بازگشت آنان از طریق صندوق‌های رای، هموار و فراهم است. امید آنان به اعتماد مجدد مردم و حمایت آنان می‌تواند روزهای نوید بخش و مثمر ثمرتری را برای رفرمیست سیاسی ایران فراهم کند.
البته این نکته را نباید از نظر دور داشت که بخشی از رای اصلاح‌طلبان رای منفی به رقیب بود نه تایید اصلاح‌طلبان.
ب) اصولگریان: انتخابات هفتم اسفند برای اصولگریان نیز آموزنده خواهد بود. اصولگرایان در این انتخابات همان راهی را رفتند که اصلاح‌طلبان سالیان پیش در انتخابات شورای شهر اول تهران رفتند. در خشت خیال اصولگرایان نمی‌گنجید که مردم و حتی هواداران پرو پا قرص شان آرام آرام و اندک اندک آنان را ترک کنند اما مدیران اصولگراکه عادت به حکم معجزه و برد در بازی یک طرفه عادت کرده بودند بی‌توجه به نارضایتی‌های موجود افکار عمومی از مدیریت آنان در سه دوره مجلس و دو دولت قبل پا در مسیری گذاشتند که اصلاح‌طلبان پیش از این از آن صدمه خورده بودند. واگرایی میان اصولگرایان در حالی روز به روز پر رنگ‌تر می‌شد که اصلاح‌طلبان در همان لحظات بر همگرایی‌شان افزوده می‌شد. اختلاف و تکثر داخلی، انحراف از مسیر اصولگرایی از سوی شماری افراد بانام و بی‌نام، تقابل بی‌دلیل با دولت منتخب و نمایش دادن رفتارهای هیجانی هر روز در بدنه اجتماعی اثری معکوس و منفی داشت اما اصولگرایان آنچنان درگیر به رخ کشیدن قدرت خود برای رقیب بودند و آن‌قدر به لطایف الحیل‌ها و کمک‌های برخی نهاد‌ها دل خوش کردند که ناخواسته حالا می‌بینند که فرمان ماشین قدرت و سیاست که تا سال‌ها از راست به چپ نمی‌پیچید حالا با قدرت رای مردم و کم کم از دست آنان خارج می‌شود. آنها شاید بازهم بر طبل پیروزی در انتخابات بکوبند اما اتفاقاتی واقعی همچون نادیده گرفتن اصولگرایانی همچون علی لاریجانی و دیگرانی بی‌تردید مایه درد سر آتی آنان خواهد شد. اصولگرایان امروز با دیدن پیروزی اصلاح‌طلبانی گمنام بر ژنرال‌های پر طمطراق‌شان به این نتیجه خواهند رسید که برای ماندگاری در قدرت باید راه و روشی دیگر را به کار بگیرند، همان کاری که اصلاح‌طلبان امتحانش را در انتخابات ریاست‌جمهوری ومجلس پس داده‌اند.

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها