بازی محمد بن سلمان و سیسی برای استفاده حداکثری از شرایط منطقه‌ای

آنچه امروز در منطقه اتفاق می‌افتد، نه اختلاف بین کشورها و نه یک مبارزه قدرت سنتی است، بلکه یک بازآفرینی شدید در قوانین امنیت منطقه‌ای از دریای سرخ تا شاخ آفریقا و از سودان تا یمن است.

گرچه امارات متحده در حال حاضر بازنده این فعل و  انفعالات دیده می‌شود اما نه مصر و نه عربستان به امارات متحده عربی پشت نکرده اند، فقط به دوره سکوت خود در مقابل اقدامات این کشور پایان داده اند.

به اعتقاد کارشناسان مصری و سعودی، ریاض و قاهره علیه ابوظبی صف آرایی نکرده  اند اما با این حال تصمیم گرفته اند که یک خط قرمز روشن در روابط با این کشور و سیاست های  منطقه ابوظبی ترسیم کنند.

برخی از تحلیل‌گران مصری در رسانه های مختلف اعلام کرده‌اند که امنیت ملی از طریق شبه ‌نظامیان مدیریت نمی‌شود، بنادر توسط معاملات محافظت نمی‌شوند و کشورها از خارج از نهادهای خود اداره نمی‌شوند.

قاهره حتی پای از این هم فراتر نهاده و برخی از قراردادهای اقتصادی با امارات را لغو کرده است تا  این پیام را برای ابوظبی ارسال کند که امنیت ملی را به سرمایه گذاری های هنگفت اقتصادی ترجیح می دهد ، یا شاید هم تاکید کند که می تواند با هزینه کمتری از امنیت ملی خود این سرمایه گذاری ها را از  منبع دیگری (ریاض) تامین نماید.

قاهره و ریاض به درک مشترکی در این رابطه رسیده‌اند: بدون کشورهای باثبات، هیچ امنیتی برای دریای سرخ وجود ندارد، با شبه‌نظامیان فراملی هیچ ثباتی وجود ندارد، و آینده‌ای برای منطقه‌ای که توسط نیروهای نیابتی و سودجویان جنگ اداره می‌شود، وجود ندارد.

بیانیه‌های مربوط به امضای توافقنامه ها در سودان، یمن و سومالی صرفاً یک ژست دیپلماتیک رسمی نبود، بلکه اعلام اتحاد استراتژیک برای محافظت از مفهوم دولت-ملت و جلوگیری از فروپاشی تدریجی آن از نگاه این دو کشور محسوب می‌شود.

خطرات تهدید کننده دیگر در حد بالقوه و تئوری نیستند، بلکه به شکل واقعی و حقیقی عیان شده است.

به رسمیت شناختن «سومالی‌لند» توسط اسرائیل یک گام نمادین نیست، بلکه یک حرکت اطلاعاتی برنامه ریزی شده و کم‌هزینه از سوی دشمن است که برای تحقق  چند هدف مهم انجام شده است:

 

• قرار گرفتن در موقعیت مقابل یمن

• محاصره غیرمستقیم مصر و عربستان سعودی

• فراهم کردن زمینه تحقق جاه‌طلبی‌های اتیوپی در  دریای سرخ

و دقیقاً در اینجا، محاسبات مصر و عربستان سعودی به هم نزدیک شد:

آنچه باب المندب را تهدید می‌کند، کانال سوئز را تهدید می‌کند

آنچه یمن را بی‌ثبات می‌کند، بر دریای سرخ فشار می‌آورد

آنچه سودان را تجزیه می‌کند، شکاف استراتژیک مهلکی ایجاد می‌کند

زمان‌بندی تصادفی نیست. منطقه با یک لحظه محوری روبرو است:

امروز منطقه در آستانه قطب بندی های جدیدی است که  احتمال شکل گیری نقشه تهدیدهای طولانی مدت متقابل و مسابقه تسلیحاتی با یارکشی های متفاوت قرار گرفته است و در هر دو مورد، دریای سرخ یک صحنه آزمون و سودان خط اول تقابل خوهد بود.

همین امر باعث شد تا ریاض و عربستان از دور جدیدی از همکاری عمیق تر پرده برداری کنند  در حالی که گرایش بیشتری به سوی قدرت های منطقه ای همچون ترکیه و پاکستان برای پشتیبانی از این همگرایی داشته باشند و بر خلاف  امارات به جای حمایت از گروه های شبه نظامی از ساختار ارتش های ملی حمایت کنند.

در واقع همگرایی قاهره و ریاض بدون هیچ تردیدی دولت را به جای گروه های شبه نظامی انتخاب کرده‌اند.

پس می توان گفت آنچه امروز شاهد آن هستیم یک هیاهیو و جنجال سیاسی و رسانه‌ای نیست،  بلکه یک تغییر استراتژیک بزرگ است که گرچه از یمن و سودان آغاز شده است اما احتمالا به زودی تمام خاورمیانه را در بر خواهد گرفت.