فرهنگ متنوع قومی ما، سرمایهای عظیم و خدادادی است /فرهنگ گونهگون و رنگارنگ خاک سرزمین ما را تبدیل به قارهای کوچک کرده
، فرهنگ متنوع قومی ما، سرمایهای عظیم و خداداده برای رونق بخشیدن به صنعت گردشگری است و ظرفیت تولید ثروت و رونق دادن به اقتصاد ملی را دارد.
بالاتر و پراهمیتتر از ثروتهای معدنی و مادی و منابعی که خداوند به سرزمین ما مرحمت فرموده، فرهنگ رنگارنگ و متنوع ایران زمین است. به هر جای این خاک که سفر کنید، فرسنگ به فرسنگ، ده به ده و عشیره به عشیره با فرهنگ و زبان و لهجه و موسیقی و سفرهای بیبدیل مواجه میشوید که در عین تشخص و استواری بر خصوصیات محلی، در وحدتی تمام عیار با فرهنگ ملی ایران است.
به گزارش روزنامه اعتماد، فرهنگ ملی ایران، محصول یک قوم نیست. محصول امتزاج و دگردیسی و در هم آمیختگی تمام مردمانی است که در حیطه تاریخی ایران بزرگ با یکدیگر زیستهاند و تا امروز را به سر آوردهاند. اگر چه بخشهای زیادی از این سرزمین بزرگ در جنگها و حوادث دیگر تاریخی از سرزمین اصلی جدا شدهاند، اما آثار مادی و معنوی فرهنگ ایرانی کماکان در آن سامان و در زندگی روزمره مردم آن جاری است. اثر فرهنگ ایرانی در سرزمینهای قفقاز و شمال رود ارس تا امروز باقی است. سنتهای کمی و بیش یکسان، آثار و ابنیه تاریخی مشابه، رقص و موسیقی و سازهای مشترک، خوراکها و سنتهای سفره شبیه به هم، کلمات و مثلها و اصطلاحات و حتی وحدت زبان دو سوی رود ارس، نمونههای آشکار پیوند و یگانگی فرهنگی - تاریخی سرزمینهای جدا مانده و جدا شده از ایران بزرگ هستند.
این فرهنگ گونهگون و رنگارنگ خاک سرزمین ما را تبدیل به قارهای کوچک کرده. سیر و سفر در ایران مانند گشت و گذار در یک قاره است. میتوان صدها غذای متنوع را چشید، مناظر و اقلیمهای متفاوتی را از نظر گذراند، در خانههایی با سنتهای متفاوت معماری اقامت گزید، زبان و لهجههای مختلفی را شنید و از آداب و رسوم متفاوت هر منطقهای با خبر شد. این گنجینه در خطر یکسانسازی قراردارد. به دلایل مختلف، همانطور که در بسیاری از نقاط جهان اتفاق افتاده، فرهنگهای محلی رونقشان را در هجوم تبلیغات و جهانیسازی از دست میدهند.
طی قرنها این تنوع، سبب قدرت فرهنگی فوقالعاده ایران بوده است. اکنون دشمنان با دست گذاشتن بر تفاوتها تلاش میکنند که از رنگارنگی فرهنگ ملی ایران، گسلهایی بسازند تا آحاد مردم را از یکدیگر جدا کنند.
زبان فارسی، زبان بینالاقوامی ما ایرانیان است، زبان فارسی، به هیچ قومی تعلق ندارد. هزاران سال است که این زبان مایه اتحاد ملی و حفظ تمامیت ارضی ایران بوده. هر بار که وحدت ایران بر اثر حوادث تاریخی گسیخته شده، باز هم این زبان بوده که مایه دور هم جمع شدن ما بوده است. واقعیت این است که قومی به نام فارس وجود ندارد و هرگز وجود نداشته، این افسانه را همین چند دهه پیش دشمنان ایران و ایرانی ساختهاند تا بین اقوامی که صدها سال است به برادری و خواهری و خویشی با یکدیگر زیستهاند، اختلاف بیندازند.
در تاریخ ۵۰۰ سال اخیر ما، دو بار ایرانِ از هم گسیخته اتحاد خود را باز یافته، یک بار توسط شاه اسماعیل کبیر، سرسلسله صفویه و بار دیگر توسط آقامحمدخان قاجار، سر سلسله قاجاریه. هر دوی این سرداران شجاع، ترک زبان بودهاند. با این وجود میدانستند که زبان فارسی زبان اتحاد است. پس آن را با کوشش فراوان و نبردهای سهمگین حفظ کردند و ارزشی والا برای آن قائل شدند. لهجه امروز فارسی تهرانی را منسوب به فتحعلی شاه ترک و ترکمنزاده میدانند.
نه قومی به نام قوم فارس در گذشته و امروز ایران وجود داشته و نه زبان فارسی، زبان قومی خاص است. اگر کسی یا کسانی به بهانههایی آن قومیت موهوم را به زبان پیوند میزنند، سر در آخور بیگانه دارند و در متنی بازی میکنند که توسط بدخواهان و دشمنان ایران و ایرانی نوشته شده است.
متاسفانه پرداختن به حیات فرهنگی اقوام ایرانی در آثار هنری به ویژه در سینمای ایران بسیار کم بوده و هست. جز آثار انگشتشمار سینمای داستانی - مانند باشو غریبه کوچک - کمتر فیلمسازی سراغ این موضوع بسیار مهم و البته جذاب رفته تا تصویر و صدای اقوام ایرانی را در متن داستانی بگنجاند. تمایل به ساخت فیلمهای آپارتمانی که داستانش در تهران یا شهر بزرگ دیگری اتفاق میافتد، معمولترین شیوه داستانگویی در این سینماست. تصور کنید چه ظرفیت عظیمی از اسطورهها، داستانها، موسیقی و تنوع پوشاک و سبک زندگی در اقوام ایرانی وجود دارد.
پرداختن به فرهنگ اقوام ایرانی که استخوانبندی و اصل و اساس ملیت ایرانی را تشکیل میدهند در حد جشنوارههای موسیقی محلی و مانند اینها باقی مانده و کار درخور و جدی و شایستهای دیده نمیشود. همچنین، فرهنگ متنوع قومی ما، سرمایهای عظیم و خداداده برای رونق بخشیدن به صنعت گردشگری است و ظرفیت تولید ثروت و رونق دادن به اقتصاد ملی را دارد.
دیدگاه تان را بنویسید