کد خبر: 157190
|
۱۳۹۶/۱۱/۱۶ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

عضو هیئت‌امنای تأمین اجتماعی در گفت‌وگو با اعتمادآنلاین مطرح کرد

درخواست واگذاری سواحل مکران به تأمین اجتماعی در بسته پیشنهادی به دولت/ بسیاری از پیشنهادهای تأمین اجتماعی به دولت بار مالی ندارد/ واگذاری شرکت‌ها و پروژه‌های سودده راهی برای تسویه بدهی دولت به تأمین اجتماعی است

در حالی که بسته پیشنهادی تأمین اجتماعی به دولت برای نحوه بازپرداخت بدهی‌های دولت به این سازمان، در مجلس بررسی می‌شود، اکبر شوکت یکی از اعضای هیئت‌امنای تأمین اجتماعی می‌گوید: «وقتی دولت برای پرداخت بدهی‌های ما پولی ندارد می‌تواند پروژه‌هایی مانند توسعه سواحل مکران را واگذار کند. این کار به نفع همه است.»

درخواست واگذاری سواحل مکران به تأمین اجتماعی در بسته پیشنهادی به دولت/ بسیاری از پیشنهادهای تأمین اجتماعی به دولت بار مالی ندارد/ واگذاری شرکت‌ها و پروژه‌های سودده راهی برای تسویه بدهی دولت به تأمین اجتماعی است
کد خبر: 157190
|
۱۳۹۶/۱۱/۱۶ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین| سال‌ها است که وضعیت بدهی‌های دولت به سازمان تأمین اجتماعی هر روز بدتر می‌شود؛ هر چند وقت یک بار دولت اعلام می‌کند که مبلغی از این بدهی را پرداخت کرده اما عددها نشان می‌دهند که هنوز کوهی از مبلغ بدهی دولت به تأمین اجتماعی باقی مانده است آن هم در شرایطی که هر روز خبری درباره وضعیت اسفناک صندوق‌های بازنشستگی به گوش می‌رسد البته تأمین اجتماعی نسبت به بقیه صندوق‌ها وضعیت بهتری دارد اما این دلیل نمی‌شود که به فکر نقد کردن طلبش از دولت نباشید، طلبی که هر سال نزدیک به 18 هزار میلیارد تومان به آن اضافه می‌شود و تا کنون به بیشتر از 50 هزار میلیارد رسیده است. اخیراً مسئولان سازمان تأمین اجتماعی به این فکر افتاده‌اند که از راه جدیدی را برای گرفتن مطالباتشان از دولت دنبال کنند. این سازمان یک بسته پیشنهادی به کمیسیون تلفیق مجلس ارائه کرد که در آن پیشنهادهای مختلفی برای نحوه تسویه حساب دولت با تأمین اجتماعی آمده بود، یکی از این پیشنهادها که در مجلس رأی آورد، واگذاری پروژه‌های عمرانی دولت به تأمین اجتماعی بود تا این سازمان ضمن تکمیل کردنشان به بهره‌برداری از آنها هم بپردازد. این اقدام در حالی با استقبال تمام طرفین ماجرا مواجه شده است که منتقدان، ایرادات زیادی هم به آن وارد می‌کند. اکبر شوکت یکی از اعضای هیئت‌امنای سازمان تأمین اجتماعی در گفت‌وگو با اعتمادآنلاین به ابهام‌ها و انتقادات پاسخ داده است.

آیا تضمینی وجود دارد برای اینکه پروژه‌های نیمه‌کاره دولت در نهایت برای تأمین اجتماعی سودآور باشد؟

واگذاری پروژه‌های عمرانی نیمه تمام فقط یکی از نزدیک به 20 پیشنهادی بوده که تأمین اجتماعی برای صاف شدن بدهی دولت به این سازمان ارائه کرده است. بسیاری از این پیشنهادها تضمین سود صد درصدی دارند و از طرفی هیچ بار مالی بروی دوش دولت نمی‌گذارند از طرفی برخی از وظایف دولت را هم انجام می‌دهند به عنوان مثال یکی از همین پیشنهادهای ما واگذاری سواحل مکران برای توسعه و بهره برداری به تأمین اجتماعی است. مقام معظم رهبری فرموده‌اند که باید این منطقه توسعه پیدا کند، از طرفی دولت برای این کار با کمبود بودجه رو به رو است. پس اگر این منطقه به تأمین اجتماعی واگذار شود هم به نفع مردم محروم منطقه است چون باعث شکوفایی اقتصادی منطقه می‌شود و هم باری را از روی دوش دولت بر می‌دارد و هم بدهی دولت به سازمان پرداخت می‌شود. حتی ما در تأمین اجتماعی حاضریم مبلغی هم برای این کار به دولت بدهیم. هرجا که تأمین اجتماعی سرمایه‌گذاری انتخابی کرده است موفق بوده است.
تمام شرکت‌های زیر نظر تأمین اجتماعی، البته به‌جز شرکت‌های دولتی زیان ده که به ما تحمیل شدند، همگی وضعیت خوبی دارند و کارکنان آنها ‌هم از نظر حقوق و مزایا تأمین هستند و هم حق بیمه‌شان یک حق بیمه واقعی است. بنابراین اگر تأمین اجتماعی وارد سواحل مکران شود و منطقه آزاد آنجا را به عهده بگیرد مطمئناً اتفاقات خوبی خواهد افتاد. یکی دیگر از پیشنهادات ما این بوده که دولت خوراک پتروشیمی‌های ما را تأمین کند و ما دیگر برای این کار هزینه‌ای نپردازیم. یکی از پیشنهادها هم همین واگذاری پروژه‌های ناتمام سود ده بوده است.

یکی از انتقادهایی که به این بسته پیشنهادی می‌شود این است که صندوق‌های بازنشستگی برای حل مشکلاتشان به نقدینگی نیاز دارند در حالی که پیشنهادهایی مانند اتمام پروژه‌های نیمه تمام کمکی به افزایش نقدینگی این صندوق‌ها نمی‌کند.

ما نمی‌گوییم که تمام بدهی دولت به تأمین اجتماعی از این راه تأمین شود بلکه بخشی از آن می‌تواند به این صورت تسویه شود. به هر حال ما مدت‌ها است می‌گوییم طلب‌های ما را بدهید و دولت هم می‌گوید که پول‌ نداریم، هر سال هم بر مبلغ این بدهی افزوده می‌شود. بالاخره باید یک فکری برای این موضوع بشود. در حال حاضر ما یک بسته کاملی دادیم که اگر با آن موافقت بشود بخشی از نقدینگی مورد نیاز سازمان هم تأمین می‌شود مثلاً اگر قرار باشد که دولت خوراک پتروشیمی‌های ما را تأمین کند دیگر ما برای این کار پولی پرداخت نمی‌کنیم. از طرفی وقتی سهام شرکت‌های سودده به ما واگذار شود می‌توانیم آن بخشی را که با فعالیت‌های ما همخوانی دارد حفظ کنیم و بقیه را واگذار کنیم. از این طریق هم نقدینگی عاید سازمان می‌شود.

موضوع دیگر این است که بارها گفته شده صندوق‌های بیمه‌گذار باید از بنگاه‌داری خودداری کنند اما این رویکرد خلاف چنین توصیه‌ای است.

این توصیه بیشتر در مورد صندوق‌های دولتی صدق می‌کند و نه صندوق‌های خصوصی. سازمان تأمین اجتماعی یک صندوق خصوصی است و اساساً باید در زمینه فعالیت‌های اقتصادی ورود کند تا بیشترین سود به صاحبان این صندوق یعنی کارگران برسد. این کار به شکوفایی اقتصادی هم کمک زیادی می‌کند. اینکه ما پول‌ها را در بانک دپو کنیم نه به نفع مردم است و نه به نفع اعضای صندوق. در صندوق‌های دولتی چون ترس از فساد دولتی و در نهایت زیان دهی وجود دارد گفته می‌شود که بهتر است وارد بنگاه‌داری اقتصادی نشوند.

اما با توجه به اینکه بیشتر اعضای هیئت‌امنای تأمین اجتماعی را نماینده‌های و منتسبین دولت تشکیل می‌دهند و اساساً ریاست آن هم از سوی دولت تعیین می‌شود، از نظر ساختار مدیریتی بیشتر به یک نهاد دولتی شبیه است و همین الان هم شائبه‌هایی در مورد نحوه بنگاه داری آن وجود دارد.

ما خودمان هم به ترکیب هیئت‌امنا اعتراض داریم و فکر می‌کنیم باید سهم کارگران و کارفرماها بیشتر باشد اما هنوز موفق نشده‌ایم که ساختار آن را تغییر بدهیم با این وجود سازمان تأمین اجتماعی از هر نظر یک نهاد عمومی غیر دولتی محسوب می‌شود و قوانین و سیاست‌های سازمان‌های غیر دولتی در موردش صدق می‌کند.

در نهایت آیا گرفتن طلب تأمین اجتماعی از دولت به این روش، یک راه حل پایدار است؟ با توجه به اینکه سالانه مبلغ زیادی به این طلب اضافه می‌شود؟ آیا قرار است هر چند سال یک بار چنین پیشنهادهایی مطرح شود؟

اگر به دنبال یک راه حل پایدار واقعی باشیم دولت باید اقدامات اساسی زیادی انجام دهد که مهم‌ترین آنها خارج کردن مشاغل از حالت سخت و زیان آور است. در حال حاضر اغلب کشورهای توسعه یافته به سمتی می‌روند که دیگر حتی کار در معدن هم برای کارگران سخت و زیان آور نباشد در حالی که در کشور ما سالانه 1500 مرگ ناشی از حوادث کار داریم، به همین میزان هم حوادث منجر به قطع نخاع داریم. 5 برابر این میزان، یعنی هفت تا هشت هزار نفر هم سالانه به دلیل بیماری‌های ناشی از شرایط کار فوت می‌کنند. این موضوع علاوه بر اینکه ظلمی بزرگ در حق کارگران محسوب می‌شود، بار مالی بسیار زیادی هم برای دولت و تأمین اجتماعی به بار می‌آورد. در حال حاضر طلب سالانه و جاری ما از دولت بین 15 تا 18 هزار میلیارد تومان است که اگر دولت عوارض ناشی از کار را کاهش دهد بخش قابل توجهی از این طلب کم می‌شود. اگر هم نخواهد تغییری به وجود بیاورد و مثل گذشته در برابر درخواست تسویه حساب تأمین اجتماعی هم اعلام کند که پولی نیست، چاره‌ای جز اجرای چنین طرح‌هایی باقی نمی‌ماند. ضمن اینکه اجرای بسیاری از این طرح‌ها به نفع دولت، مردم و تأمین اجتماعی است و در عین حال بار مالی خاصی هم برای دولت ندارد.

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها