روایت تلخ قربانی اسیدپاشی اصفهان از دردهایش
سهیلا جورکش از همه مردم دنیا التماس دعا دارد و میگوید من نمیتوانم نابینا باشم. هر چقدر سختیهای اسید را تحمل کردم و در این دو سال در تمام بیمارستانها زجرکشیدم ولی نمیتوانم نابینایی را تحمل کنم. هر کسی که میخواهد بداند من چه میکشم 5 دقیقه چشمهایش را ببندد. فقط «چرا» و یک علامت سوال برای من میماند.
گزیده ای از صحبت های سهیلاجورکش در ادامه می آید:
*در آخرین عملی که انجام دادم بخشی از پوست دهانم را برداشتند و روی چشمم گذاشتند اما متأسفانه این پوست جذب شد. عملم موفقیتآمیز نبود و عمل دیگری انجام دادم. این عمل هم موفقیتآمیز نبود و بعد از آن دکتر تمپرانو تصمیم گرفت که قرنیهای در چشمم بگذارد. قرنیه فرد مسنی را روی چشمم گذاشتند اما آن هم جذب شد و نگرفت. یک بار از خواب که بیدار شدم، دیدم دوربین از چشمم افتاده و چیزی نمیبینم.
*شرایط سختی را میگذرانم. هر روز من به اندازه هزار روز میگذرد. در تاریکی مطلق هستم و نمیدانم به چه گناهی در سن 28 سالگی باید نابینا باشم و نتوانم چیزی ببینم.
*نمیتوانم نابینا باشم. میخواهم زیباییها را ببینم و میدانم که موفق میشوم. با امید به خدا و ایمانی که دارم میدانم دوباره موفق میشوم چون خدا امیدم را ناامید نکرده است. شانسی که آوردم، عصب چشمم هنوز سالم است و به طور معجزهآسایی نور و حرکت دستها را میبینم. دکتر تمپرانو، قرنیهای روی چشمم قرار داده که چشمم را حفظ کند و با تشخیص خودش میتواند این عمل را تکرار کند اما نمیدانیم چه کار کنیم و در دیار غربت خیلی سردرگم هستیم.
*سه چهار عمل ناموفق داشتهام ولی جلوی چشمم فقط تاریکی است که این مسئله من را خیلی اذیت میکند. نمیتوانم بگویم من و پدر و مادرم چه میکشیم. این یک اتفاق غیر منتظره برای ما بود چرا که قرار بود یک عمل ساده انجام دهیم اما این اتفاقات افتاد. در غربت هیچ کس دادرس ما نیست. در اسپانیا، تعطیلات است و بسیاری از ایرانیها و حتی مترجمها رفتهاند. دکتر هم به درستی به ما نمیگوید چه کاری میخواهد انجام دهد. فقط میگوید تا چشمت تثبیت شود، نمیتوانم کاری انجام دهم.
*با تمام نامهربانیهایی که به من شده، خیلیها از من خواستند مصاحبه کنم ولی این کار را انجام ندادم. دوست داشتم دوستان و نزدیکانم از حالم باخبر شوند چون هیچ کس از حال ما در غربت خبر ندارد. کسی نمیداند ما چه میکشیم. از مردم التماس دعا دارم چون عصب چشمم هنوز سالم است و امیدوارم با دعای مردم، خدا امیدم را ناامید نکند. میخواهم روی پای خودم بایستم و در سن 28 سالگی نابینا نباشم. کاری به هیچ چیز دیگر ندارم. هر کسی هر نامهربانی کرده، خودش جواب پس خواهد داد. هیچ چیز برایم مهمتر از این نیست که دوباره سلامتی و بیناییام را به دست بیاورم.
*سهیلا جورکش از همه مردم دنیا التماس دعا دارد و میگوید من نمیتوانم نابینا باشم. هر چقدر سختیهای اسید را تحمل کردم و در این دو سال در تمام بیمارستانها زجرکشیدم ولی نمیتوانم نابینایی را تحمل کنم. هر کسی که میخواهد بداند من چه میکشم 5 دقیقه چشمهایش را ببندد. فقط «چرا» و یک علامت سوال برای من میماند.
*التماس دعا دارم و میخواهم تمام عزیرانی را که به من کمک کردند و چشمشان به من است، رو سفید کنم و با سلامتی کامل و با بینایی به وطن عزیزم برگردم. دلم برای دوستانم، عزیزانم و اقوامم تنگ شده است. اینجا به ما سخت میگذرد. دعا کنید که تصمیم درست را بگیریم. این در حالی است که پلک چشم من سالم نیست و بسته نمیشود و نمیدانیم چه کاری انجام دهیم. دعا کنید که بدانیم چه کاری باید انجام دهیم. اگر خدا خواست همین عمل را تکرار کنم، برایم دعا کنید تا بتوانم دوباره بیناییام را به دست بیاورم. محتاج به دعا هستم و هنوز امیدوارم.
* از دکتر هاشمی وزیر بهداشت و رئیس جمهور عزیزمان تشکر میکنم. درخواست دیدن ایشان را دارم. جزو آرزوهای من است که بتوانم بیناییام را به دست بیاورم و رئیسجمهور عزیزمان را زیارت کنم. به امید اینکه روزی به جای این نامهربانی و ظلم، انسانیت، صداقت و محبت حرف اول را بزند.
دیدگاه تان را بنویسید