محسن میردامادی: هر کسی غیر از ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا می‌شد به ایران حمله نمی‌کرد / کسانی که امروز طرفدار جنگ و مخالفت مذاکره هستند در زمان جنگ ۸ ساله هم بر طبل جنگ می‌کوبیدند

روزنامه اعتماد با محسن میردامادی فعال سیاسی اصلاح‌طلب گفت‌وگو کرده است.

به گزارش اعتماد، بخش‌های مهم این گفت‌وگو را می‌خوانید:

• اگر در انتخابات اخیر امریکا هر رییس‌جمهوری غیر از ترامپ انتخاب می‌شد ـ حتی از حزب جمهوری‌خواه ـ باز هم وارد جنگ مستقیم با ایران نمی‌شد. ممکن بود اقدامات دیگری مانند تشدید تحریم‌ها یا فشارهای سیاسی بیشتر انجام دهند، اما جنگ مستقیم با ایران بسیار بعید بود.
• ترامپ اساسا پدیده‌ای متفاوت و غیر نرمال در سیاست امریکا است. نکته مهم‌تر این است که ترامپ به‌شدت تحت تأثیر نتانیاهو، نخست‌وزیر اسراییل، قرار دارد. به نظر می‌رسد اسراییل نیز نقش مهمی در روی کار آمدن او داشته تا بتواند از این فرصت استفاده کند.
•  نمی‌توان انکار کرد که ایران در این جنگ خسارات قابل توجهی متحمل شد، چه از نظر انسانی و چه از نظر اقتصادی. اما اگر معیار قضاوت درباره پیروزی یا شکست را اهداف اولیه طرف‌ها قرار دهیم، می‌توان گفت امریکایی‌ها به اهداف اعلامی خود نرسیده‌اند.
•  کارت تنگه هرمز عملا برای ایران تا حد زیادی نقد شده است. پس از جنگ، نقش ایران در این تنگه دیگر مانند گذشته نیست و جهان نیز این موضوع را پذیرفته است. اکنون بسیاری از کشورها معتقدند که حل مسائل مربوط به تنگه هرمز بدون مشارکت ایران امکان‌پذیر نیست. اینکه این نقش متفاوت چگونه اعمال خواهد شد به نظرم از جمله مسائل مرتبط به دوران پساجنگ است. ولی برداشت همه این است که نقش ایران در مدیریت تنگه امری پذیرفته شده است.
•  ما در زمان جنگ ایران و عراق هم با چنین مساله‌ای مواجه بودیم و برخی از همین افرادی که امروز طرفدار تداوم جنگ و مخالف مذاکره هستند در آن زمان هم بر طبل جنگ می‌کوبیدند و در نهایت پایان جنگ را به جام زهر برای امام کشاندند.
• اگر هر دو طرف بخواهند صد درصد خواسته‌های خود را به دست آورند هیچ اختلافی حل نخواهد شد. در مذاکره باید یک حد تعادل و نقطه بهینه را پیدا کرد البته در شرایط فعلی که ما هستیم کار آسانی نیست.
• پس از جنگ باید امید به آینده در جامعه تقویت شود. این امید تنها با شعار ایجاد نمی‌شود، بلکه نیازمند تغییرات واقعی و اساسی در سیاست‌ها و رفتارهاست تا مردم نسبت به آینده خود و فرزندانشان امیدوار شوند. این امید را باید احیا کرد و احیا کردن این امیدها وظیفه حکومت است. یعنی حکومت باید به گونه‌ای رفتار کند که امیدبخش باشد. سیاست‌هایی اتخاذ شود که مردم نسبت به آینده خودشان و فرزندانشان امیدوار شوند.