ماجرای تجمع اعتراض دیروز ۳۱۲ خانوار مقابل وزارت راه‌وشهرسازی / مسکن مهری که ۱۳ سال پیش پول آن را دادیم هنوز تحویل نداده‌اند / پسر و همسرم مردند اما هنوز خانه ما را ندادند!

​لیلا  لطفی-حوالی ساعت 9 صبح روز گذشته، روبه‌روی ساختمان اصلی وزارت راه و شهرسازی، گروهی به نمایندگی  از 312 خانوار تهرانی جمع شدند تا برای چندمین بار نسبت به تاخیر در دریافت خانه‌های وعده داده شده دولت، اعتراض کنند. خانه‌هایی که در دولت اول حسن روحانی و دقیق‌تر در همان سال‌های اول و دوم دولت یازدهم به متقاضیان فاز 8 پردیس در قالب طرح مسکن مهر تحویل داده می‌شد، اما هنوز هیچ خانه‌ای تحویل داده نشده است. البته به گفته برخی معترضان «یک بلوک» و به گفته برخی دیگر «دو بلوک» تحویل داده شده، اما خانه‌هایی بدون آب، برق و گاز.

روز گذشته خبرنگار «اعتماد» قرار بود در نشست مطبوعاتی حبیب‌الله طاهرخانی، معاون وزیر راه و شهرسازی و مدیرعامل شرکت عمران شهرهای جدید حاضر شود که با این تجمع روبه‌رو شد. تجمعی که مشابه آن را طاهرخانی می‌گوید زیاد دیده‌ایم. تجمع‌هایی که امروز دولت پزشکیان وارث آن است.

تجمع‌هایی که در پس آن خانواده‌هایی را نشان می‌دهد که بیش از یک دهه تمام بودجه خود را صرف کسب خانه‌ای کردند که هنوز به آن نرسیده‌اند. پس‌اندازی که اگر به گونه‌ای دیگر در بازار مسکن خرج یا حتی در بازارهای جانبی دیگر صرف می‌شد؛ سود چند برابری نصیب صاحبانش می‌کرد.

برای همین این گروه حدود 10 سال است از این سازمان به آن سازمان و از این وزارتخانه به آن وزارتخانه می‌روند تا شاید کسی صدایشان را بشنود و مشکل آنها را حل کند.

مشکلی که ظاهرا دولت چهاردهم قصد دارد، آنچه از دولت‌های پیشین به ارث برده را برای آیندگان به‌جا نگذارد.

خانه‌هایی بدون آب و برق

زنی حدود 60 ساله به «اعتماد» می‌گوید: «همه‌ جا رفتیم؛ شرکت عمران پردیس، سازمان بازرسی کل کشور، وزارت کشور و الان وزارت راه و شهرسازی، شاید کسی حرف ما را بشنود. به خدا آنقدر رفتیم که خودمان هم سرگیجه گرفتیم.» او می‌افزاید: «هر جا می‌رویم یکی یک چیزی می‌گوید، یکی می‌گوید بودجه نداریم. یکی می‌گوید صبر کنید پیمانکار عوض شود... در این پروژه ۱۲ بار پیمانکار عوض شده؛ مگر اصلا چنین چیزی می‌شود؟»

زن دیگری که بیش از 60 سال سن ندارد، به «اعتماد» می‌گوید: «جای عجیب ماجرا اینجاست، خانه‌ای را که ساختند، درِ ورودی ندارد؛ آب و برق و گاز ندارد؛ سیم‌کشی نشده، کلید و پریز ندارد. بعد از 13 سال به ما می‌گویند اگر دلتان می‌خواهد، تحویل بگیرید و خودتان کاملش کنید. یعنی چه؟ اگر قرار بود خودمان کامل کنیم، پس ما برای چه این همه پول داده‌ایم؟»

او ادامه می‌دهد: «سال 91، من کل پول بازنشستگی‌ام که 40 میلیون تومان بود را پرداخت کردم. بعد دوباره ۳۰ و خرده‌ای میلیون از ما گرفتند و یک دفترچه قسط هم به ما دادند. اخیرا هم به ما گفتند باید پول عرصه را بدهیم . نه خانه داریم، نه چیزی؛ فقط دارند از ما پول می‌گیرند.»

او اکنون در خانه پدریش زندگی می‌کند؛ از دو سال پیش که پیمانکار اعلام کرده بود ملک را تحویل می‌دهد؛ خانه اجاره‌ایش را خالی کرد و با وسایلش به خانه پدری آمده تا با پول پیشی که صاحبخانه‌اش به او داده بود، لوازم مورد نیاز ملک جدید را بگیرد، اما هنوز خبری از ملک جدید نیست.

زن میانسالی که در کنار جمع معترضان ایستاده بود، جلو می‌آید و به «اعتماد» می‌گوید: «آن زمان که پول این خانه را دادیم؛ همسرم زنده بود؛ پسرم هم زنده بود. اما اکنون آنها نیستند؛ من تنها هستم. ولی خانه‌ای هم ندارم. صاحبخانه‌ام می‌گوید اگر می‌خواهی باید 20 میلیون دیگر بدهی تا بمانی. من پولی ندارم که به او بدهم.»

سپس زن جوان با این پرسش صحبتش را شروع می‌کند که «چرا باید پول عرصه را بدهیم؟ به ما می‌گویند پول عرصه باید بدهید؛ در حالی که بیش از 12 سال در تحویل خانه تاخیر کردند. حداقل به جبران تاخیرشان باید عرصه را به ما ببخشند. ما پولی برای عرصه نداریم . اگر بخواهم پولی برای عرصه بدهم باید با همسرم و فرزندانم در چادر زندگی کنیم. من این کار را نمی‌کنم.»

 طبق اظهارات تجمع‌کنندگان در سال‌های گذشته هزینه عرصه 15 میلیون تومان بود، اما اکنون به 35 میلیون تومان رسیده است. برخی نیز می‌گویند برای عرصه 75 میلیون تومان پول پرداخت کردند.

یکی دیگر از معترضان این پروژه می‌گوید: «پنج سال قبل، 75 میلیون تومان برای عرصه و اعیان پول پرداخت کردم. دو سال هم دارم قسط می‌دهم ولی خبری از خانه نیست. بنگاهی که رفته بودیم از او خانه بگیریم سر ما کلاه گذاشت؛ ما نمی‌دانستیم این پروژه راکد است. او به من و همسرم گفت، شش ماهه پروژه تحویل می‌شود. ما خانه قبلی خود را فروختیم. ماشین و طلاهایم را فروختم تا این خانه را بخریم.» او ادامه می‌دهد: «شوهر من نظامی است؛ ما الان در خانه سازمانی زندگی می‌کنیم. شوهرم با اینکه بازنشسته شد دوباره برگشت سر کار، فقط به خاطر اینکه چند ماه به ما وقت بدهند که بتوانیم در آن خانه بمانیم، چون من پول پیش ندارم که بروم خانه دیگری اجاره کنم. من باید بروم چادر بزنم؟ بعد از ۳۲ سالی که شوهر من در نظام خدمت کرده، این هم کاری است که با ما کرده‌اند.»

خواب چهارده ساله

طبق اظهارات معترضان پیشرفت پروژه کیادژ پرشین C در برخی بلوک‌ها 80 درصد و در برخی 60 درصد است. زن میانسال دیگری می‌گوید: «ما سال ۹۰ ثبت‌نام کردیم. به ما گفتند ۱۸ ماهه تحویل می‌دهیم. گفتند پولتان را واریز کنید، با پکیج و شوفاژ و ... تحویل می‌دهیم. اما اینها را هم الان نمی‌دهند. خودتان می‌دانید برای پکیج و شوفاژ چقدر باید هزینه کنیم. خانه‌های ما هیچ‌ چیزی ندارد، فقط یک اسکلت است.»

زن میانسالی که تا آن زمان شنونده بود، می‌گوید: «چند ماه پیش فراخوانی دادند و به حدود 50 نفر گفتند بیایید خانه‌ها را تحویل بگیرید. ولی آن خانه‌ها، آب و برق و گاز، سیم‌کشی نداشت. خانه‌ها در ورودی ندارد؟!»

او می‌افزاید: «ما که عقب‌تر هستیم، خانه‌هایمان فقط اسکلت است. فقط چهار ستون را بالا برده‌اند. نه سقف خانه‌ها را درست کرده‌اند، نه سقف کاذب سرویس، دستشویی و حمام. واقعا فکر می‌کنید ما باید چه کار کنیم؟ الان هم آمدیم اینجا دست به دامن اینها شدیم، ببینیم وزارت راه و شهرسازی چه گلی به سر ما می‌زند.»

یکی از اعتراض‌های جدی معترضان به عملکرد شرکت مادر تخصصی عمران و توسعه شهری ایران است. شرکتی که پاسخگوی تاخیرهای بیش از یک دهه‌ای نیست. یکی از معترضان قبلی که زن میانسالی بود، می‌گوید: «من چند ماه پیش رفتم که رییس عمران مادر را ببینم، ولی نگذاشتند. گفتند می‌آییم سر برج پیگیری می‌کنیم، ولی الان پنج، شش ماه گذشته. هیچ خبری نیست. می‌گویند رییس جلسه است مگر می‌شود ۱۴ سال رییس همیشه در جلسه باشد و هیچ ‌وقت جوابگو نباشد؟ من بالای ۲۰۰ بار تا حالا رفتم بالای پروژه، ولی هیچ جواب قاطعی به ما ندادند. خداییش یک جواب قاطع ندادند.»

مردی حدود 67 ساله به جمع معترضانی که صحبت می‌کنند، می‌پیوندد و به «اعتماد» می‌گوید: «من خودم جزو نفرات اول بودم. این خانه را ۱۴ سال پیش ثبت‌نام کردم.»

او ادامه می‌دهد: «سال ۱۴۰۱  رفتیم و گردنمان را کج کردیم و گفتیم این‌طوری است و آن‌طوری است. شش ماه به ما وقت دادند، برای پرداخت. بعد از شش ماه رفتیم، دیدیم آن آقایی که امضا پای قرارداد زده بود، اصلا رفته و بازنشسته شده است. گفتند اینجا قبول نیست.»

او به نقد دولت روحانی می‌پردازد و عملکرد آخوندی را زیر سوال می‌برد و می‌گوید: «خود این آقای آخوندی روزی که می‌خواستند این طرح را اجرا کنند، گفتند این طرح شلخته‌ای بوده. ده‌ها هزار میلیارد هم ثروت و شرکت و اینها دارند و هیچ‌ کس هم پاسخگو نیست. الان هم همین شده. همه‌شان مصونیت دارند. هی گفتند این کار را می‌کنیم، آن کار را می‌کنیم. آقای احمدی‌نژاد اینقدر، آقای روحانی اینقدر... آخرش چه شد؟ هیچ.»

مرد معترض می‌گوید: «الان شما حساب کنید من بابت عرصه ۱۰ میلیون تومان دادم. بعد گفتند اگر هر سه ماه پول نداده باشی، اینقدر اضافه می‌شود و اینقدر نزولش می‌شود.

پاسخ یک مسوول 

حبیب‌الله طاهرخانی، معاون مسکن و ساختمان در توضیح مسائل مربوط به مسکن مهر به «اعتماد» می‌گوید: «مسکن مهر پردیس یکی از نمونه‌های مسکن مهری است که دولت از ابتدا با آن درگیر است. پروژه‌ای که دچار تاخیرهای متعدد شده است. در شروع به کار دولت، حدود 125 هزار واحد مسکن مهر درجریان داشتیم. در این دو ساله ۶۰ هزار واحد درحال تحویل داریم و حدود 65 هزار واحد باقی مانده است.» او سپس برخلاف اظهارات معترضان می‌گوید:«در پردیس مشکلی در تامین آب و برق و گاز نداریم. در اینحا مشکل این است که مردم آورده اصلی را تامین کردند؛ ولی برای تکمیل و ساخت پروژه بودجه نبوده است. برای همین در دو، سه سال اخیر، مجموعه شرکت عمران شهرهای جدید تلاش کرده از محل منابع داخلی خود، منابع لازم را تأمین کند تا واحدها را به متقاضیان تحویل دهد. در ضمن در این مدت، نزدیک به ۲.۵ همت از صندوق ملی مسکن منابع به پروژه‌های مسکن پردیس تزریق شده که از نظر میزان تأمین مالی، رقم قابل توجهی در مقایسه با سایر پروژه‌های مسکن در کشور است. دلیل این میزان تخصیص منابع نیز شرایط دشوار پیشبرد پروژه‌های مسکن مهر در استان تهران است.»