هاجر صفرزاده، دختر طلایی پارا دوومیدانی؛ تقدیم به دختران سرزمینم/ در تهران و اصفهان پیست دوومیدانی خوب نداریم
هاجر صفرزاده که در مسابقات پاراآسیایی ناگویا موفق به کسب سه مدال برای کشورمان شد در گفت و گو با روزنامه اعتماد از شرایط مسابقات و افتخارآفرینی گفت.
روزبه دلاور| هاجر صفرزاده، دونده پرتوان و قهرمان اهل اصفهان در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا عملکردی خیره‌‌کننده از خود به نمایش گذاشت.
به گزارش روزنامه اعتماد، این بانوی ورزشکار که در سه ماده ۱۰۰، ۲۰۰ و ۴۰۰ متر به مصاف رقبا رفت توانست با کسب دو مدال نقره در مسافت‌‌های ۱۰۰ و ۲۰۰ متر توانمندی خود را اثبات کند. نقطه عطف درخشش او ماده ۴۰۰ متر بود که با شکستن رکورد و ایستادن بر سکوی نخست و کسب مدال طلا همراه شد. این دونده پرافتخار در گفت‌وگویی اختصاصی از مسیر پرچالش کسب این عناوین و تجربه حضور بر سکوی نخست مسابقات آسیایی برای‌مان می‌گوید. در ادامه ماحصل این گپ و گفت را می‌خوانید.
کی به ایران برگشتید و مراسم استقبال از شما چطور بود؟
ما دوشنبه شب رسیدیم و مستقیم به اصفهان رفتم. از فدراسیون به استقبال‌مان آمده بودند در کل خوب بود، بد نبود.
کسب مدال طلا در این مسابقات چه حسی دارد؟
شخصا برای خودم چون بعد از کسب دو تا نقره این طلا را گرفتم لذت بیشتری داشت. ضمن اینکه طلای من با رکوردشکنی همراه شد که لذت آن طلا را چندین برابر کرد. من با آسیب شدید از ناحیه زانو وارد مسابقات شدم و دویدم. خدا را شکر که به لطف خدا توانستم موفق باشم.
سطح این دوره نسبت به دوره قبل چطور بود؟
در این دوره رقبا خیلی قویتر شده بودند. هند و ازبکستان و چین و کره خیلی خوب کار می‌کنند و نسبت به دوره قبل ورزشکاران قوی‌تری آورده بودند و پیشرفت زیادی کرده‌اند. سطح مسابقات خیلی بالاتر رفته بود.
قبل از مسابقات چند دوره اردوی آماده‌سازی داشتید ؟
ما چهار تا اردوی متمرکز در تهران داشتیم و بعد عازم بازی‌ها شدیم.
همراه نداشتن شما در دویدن مشکلی برای‌تان ایجاد نکرد؟
همیشه بعد از مسابقات این سوال پیش می‌آید اما پوئنی که برای من داشت این بود که فدراسیون، مربی‌ام دکتر موسوی را به این مسابقات اعزام کرده بود که اتفاق خوبی برای من بود. مربی در کنارم به من خیلی کمک کرد. 10 سال است که عضو تیم ملی هستم و در کلاس من داشتن همراه اختیاری است و ترجیح خودم این است که تنها بدوم. شاید بعدا تصمیم بگیرم که همراه داشته باشم اما فعلا ترجیح‌خودم اینطور است.
در مصاحبه‌ای که گفته بودید نمی‌توانید همراه داشته باشید؟
نه؛ این طور است که اختیاری است و من اگر بخواهم همراه بگیرم باید خانم باشد و همراهم باید از خودم چند ثانیه بهتر باشد و رقبای من با دونده آقا می‌دوند چون آقایان توانایی جسمی قویتر دارند و بهتر می‌توانند بدوند. طبق قوانین من با آقا که نمی‌توانم بدوم هرچند تا حالا هم درخواستی نداشتم و برای مسابقات آینده اگر بخواهم مطمئنم تصمیم درستی می‌گیرند و کمک می‌کنند. همین که مربی کنارم بود خیلی خوب بود و اگر نبود چون بعد از نقره فشار روحی زیادی روی من بود و کارم سخت می‌شد. کنار خط صدای مربی بود که از اول استارت زدن کمک زیادی به من کرد.
هنوز کلیپی در فضای مجازی پخش می‌شود که در قهرمانی جهان صدم ثانیه مدال طلا را از دست دادید. هنوز هم افسوس آن لحظه را می‌خورید؟
بله واقعا؛یکی از دلایلی که چهارصد متر را با جان و دلم دویدم و صدای مربی‌ام را در ثانیه‌های آخر شنیدم و ترسیدم که آن اتفاق تلخ تکرار شود این بود که با یک صدم اختلاف دوم شده بودم. استرس زیادی داشتم چون در مسابقات قبلی‌ام نقره گرفتم و همه از من انتظار طلا داشتند و فشار روحی زیادی به من وارد شده بود. من رکوردار ۴۰۰ متر در آسیا هستم و مربی خیلی با من صحبت کرد و استرسم را کنترل کردم.
چرا نتوانستید به جای آن دو مدال نقره، طلا بگیرید؟
واقعا نمی‌دانم چرا نشد چون در ۲۰۰ متر اگر رکوردم در مقدماتی را که صبح دویده بودم عصر هم می‌دویدم طلا می‌گرفتم و کسی که طلا گرفته بود با رکورد من طلا گرفت. آسیب زانوی من در ۹۰ روز مانده به مسابقات و تمرینات انفجاری و قدرتی باعث شد نتوانم کار کنم که خب صد متر و دویست متر هم سرعت و انفجاری است. دلیل اینکه نتوانستم یکی همین آسیب زانویم بود و نتوانستم تمرین خوبی داشته باشم.
به لحاظ امکانات از شرایط رضایت دارید؟
متاسفانه ما مشکل زیرساخت داریم و پیست دوومیدانی خوب نه در اصفهان داریم و نه در تهران. در تهران فقط یک ورزشگاه آفتاب انقلاب است که در اختیار فدراسیون دوومیدانی است. اگر وزارت کمک کند تا در اصفهان هم پیست خوبی بگذارند و پیست شیرودی که در تهران قرار دارد را در اختیار پارادوومیدانی قرار بدهند خیلی خوب می‌شود. دونده‌های ما امکانات کمی دارند حالا خدا را شکر در رشته‌های پرتابی امکانات فراهم است و همه چیز مناسب اما ما پیست تارتان نداریم. امیدوارم که اتفاق خیلی خوبی بیفتد.
برای دو مدال نقره که کسب کردید پاداش‌های جداگانه می‌گیرید؟
نه، فقط پاداش مدال طلایم را کامل می‌دهند و شاید تا 10 درصد پاداش برای نقره‌هایم بدهند. اگر اشتباه نکنم جایزه پای سکویی وزارت و همه با هم برای طلا 7 میلیارد یا 6 میلیارد تومان است.
از این میزان پاداش رضایت دارید؟
خب مخارج که خیلی زیاد است. الان با ۶- ۷ میلیارد نمی‌شود کاری کرد اما بازهم خدا را شکر بهتر از هیچی است!
در مصاحبه قبلی که داشتیم از مسوولان استان خود گلایه داشتید. مشکلات برطرف شد؟
والله چی بگویم! حرفی نزنم بهتر است! قبلا یک مصاحبه با جای دیگر کردم برایم داستانی شد حالا منتظرم ببینم بعد این مسابقات مسوولان اصفهان چه کار می‌کنند و شاید بعدا حرف زدم. الان حرفی نزنم بهتر است.
هدف‌تان برای آینده چیست؟
مسابقات جهانی در ازبکستان را در پیش داریم که کسب سهمیه برای مسابقات پاراالمپیک است و بعدش هم ان‌شاءالله طلای پاراالمپیک.
مدال خود را به چه کسی تقدیم می‌کنید؟
مدالم را تقدیم کردم به تمام دختران سرزمین‌مان که لایق بهترین‌ها هستند و امیدوارم که با این مدال دل همه را شاد کرده باشم.
دیدگاه تان را بنویسید