کریستیانو رونالدو، لیونل مسی؛ دو مسیر متفاوت برای پایان دوران ملی

تقریبا اجتناب‌ناپذیر بود که دوران ملی لیونل مسی و کریستیانو رونالدو، دو بازیکنی که نزدیک به دو دهه بخش بزرگی از فوتبال جهان را تحت‌تاثیر قرار داده‌اند، تقریبا همزمان به پایان برسد.

به گزارش روزنامه اعتماد و به نقل از اتلتیک، مسی روز سه‌شنبه آخرین بازی خود را برای آرژانتین در دیداری دوستانه مقابل بنین در بوئنوس‌آیرس انجام خواهد داد. حریف اهمیت چندانی ندارد؛ این مسابقه بیشتر مراسمی برای قدردانی از بازیکنی است که بسیاری او را بهترین تاریخ می‌دانند.

در اروپا اما شرایط برای رونالدو متفاوت است. او پس از ناراحتی از نیمکت‌نشینی مقابل نروژ در لیگ ملت‌های اروپا و توضیحات ژرژ  ژسوس، سرمربی پرتغال، اردوی تیم ملی را ترک کرد. رونالدو هنوز بازنشستگی خود از فوتبال ملی را اعلام نکرده، اما پایان دوران او نزدیک به نظر می‌رسد. او در اینستاگرام نوشت که پس از نشست خبری تیم ملی و گفت‌وگو با رییس فدراسیون فوتبال پرتغال تصمیم گرفته اردو را ترک کند و افزود که در زمان مناسب دلایل این تصمیم را برای مردم پرتغال توضیح خواهد داد.

این پیام مبهم و گلایه‌آمیز بود و نارضایتی رونالدو را نشان می‌داد. او بازیکنی است که سال‌ها به برخورد ویژه عادت کرده است. در دوران روبرتو مارتینز، باوجود افزایش سن، تقریبا هر زمان که در دسترس بود، در ترکیب اصلی قرار می‌گرفت. حضور او در سال‌های اخیر گاهی تعادل تیم را بر هم زده و به موضوعی حاشیه‌ای تبدیل شده بود.

ژسوس پیش‌تر در النصر با رونالدو کار کرده بود و شاید تصور می‌شد رابطه آنها باعث ادامه حمایت شود. اما ژسوس مربی سختگیری است که کمتر تحت‌تاثیر جایگاه بازیکنان قرار می‌گیرد. او پس از دیدار با نروژ توضیح داد که پیش از بازی توافق شده بود شاید در پایان مسابقه به رونالدو نیاز داشته باشد، اما جریان بازی چنین نیازی ایجاد نکرد و درنهایت او را به زمین نفرستاد.

این توضیح از نظر مدیریت فوتبال منطقی به نظر می‌رسد و با سال‌های گذشته تفاوت دارد؛ دوره‌ای که رونالدو معمولا حتی برخلاف شرایط مسابقه در زمین می‌ماند. شاید درنهایت میان او و کادرفنی آشتی صورت بگیرد و این اتفاق یک سوءتفاهم تلقی شود. حتی ممکن است رونالدو برای یک بازی خداحافظی بازگردد، اما در هر صورت پایان دوران ملی او نزدیک است.

پایان تقریبا همزمان دوران ملی این دو ستاره، بار دیگر مقایسه میان آنها را زنده کرده است. با این حال، تفاوت مهمی وجود دارد: درباره مسی، توجه به او نتیجه طبیعی یک مراسم خداحافظی است، اما درباره رونالدو، رفتار اخیر خودش نیز باعث شده اتفاقات پیرامون  او متمرکز شود.

هر دو بازیکن در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای خود قرار دارند. مسی ۳۹ ساله است و هر دو در تیم‌هایی خارج از کانون اصلی توجه رسانه‌ای بازی می‌کنند. با این حال، هنوز بازی می‌کنند، گل می‌زنند و در لیگ‌های کشورشان موفق به کسب جام شده‌اند. مسیر باشگاهی آنها شباهت‌هایی دارد، اما داستان‌شان در تیم‌های ملی، به‌خصوص در سال‌های اخیر، بسیار متفاوت بوده است.

در دو جام جهانی اخیر، مسی در هر دو دوره به فینال رسید و یکی از آنها را فتح کرد. رونالدو اما در مراحل حذفی زودتر کنار رفت و حتی درباره اینکه آیا باید در ترکیب اصلی پرتغال باشد یا نه، پرسش‌هایی مطرح شد. هر دو بازیکن از حمایت ویژه برخوردار بودند، اما این حمایت در مورد مسی نتیجه بهتری داشت.

لیونل اسکالونی توانست تیم آرژانتین را براساس توانایی‌های باقی‌مانده مسی شکل بدهد، نه براساس ویژگی‌هایی که او دیگر مانند گذشته نداشت. نتیجه این رویکرد دو قهرمانی در کوپا امریکا و یک قهرمانی در جام جهانی بود. مارتینز و پیش از او فرناندو سانتوس نتوانستند راه مشابهی برای استفاده از رونالدو پیدا کنند. ژسوس نیز ظاهرا تصمیم گرفته است چنین تلاشی  نکند.

از نظر منطقی، شاید رونالدو باید چند سال پیش از فوتبال ملی خداحافظی می‌کرد. نمی‌توان او را کاملا سرزنش کرد؛ وقتی همچنان به او اجازه بازی داده می‌شود، طبیعی است که بخواهد ادامه بدهد. اما ادامه این مسیر باعث شد گاهی تصویری متفاوت از او دیده شود؛ بازیکنی که زمانی یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های تاریخ و بهترین بازیکن کشورش بود، اما دیگر نمی‌توانست بسیاری از کارهایی را که در گذشته انجام می‌داد،  با همان کیفیت  انجام بدهد.

با این حال، مقایسه پایان دوران رونالدو با مسی کمی ناعادلانه است. موفقیت مسی در سال‌های پایانی حضورش در آرژانتین نیز تا حدی با شرایط و شانس همراه بود. اسکالونی اساسا به این دلیل سرمربی شد که فدراسیون آرژانتین توانایی مالی برای استخدام مربی دیگری نداشت. او توانست ساختاری مناسب برای مسی ایجاد کند و بازیکنان دیگر را نیز با نقش او هماهنگ کند. اگر مربی‌ای می‌توانست پرتغال را براساس توانایی‌های باقی‌مانده او سازمان بدهد، شاید پایان داستان متفاوت بود. با این وجود، ترک اردوی تیم ملی در واکنش به نیمکت‌نشینی در یک مسابقه باعث شده بخشی از همدردی با رونالدو کاهش پیدا کند. تصور اینکه این واقعا پایان کار او باشد، همچنان دشوار است. رونالدو احتمالا خواهان یک مراسم خداحافظی باشکوه خواهد بود و باتوجه به سال‌هایی که برای پرتغال بازی کرده و رکوردها و دستاوردهایش، چنین مراسمی برای او قابل انتظار است.

مسی به پایانی می‌رسد که بیشتر بر قدردانی از دستاوردهایش تمرکز دارد، درحالی که رونالدو ممکن است دوران ملی خود را پیچیده‌تر به پایان برساند. 

او می‌توانست پایانی شبیه مسی داشته باشد؛ مراسمی که در آن توجه‌ها به افتخارات و سال‌های حضورش در تیم ملی معطوف شود. اگر در ماجرای اخیر کمی متفاوت رفتار می‌کرد، شاید می‌توانست بدون فضای ناشی از لجبازی، گلایه و بلاتکلیفی به چنین خداحافظی‌ای برسد.  اما سرنوشت  آخرین فصل حضور او  در پرتغال  همچنان  نامشخص است.