کاش دربی 107 کیمیا نشود

روزنامه اعتماد نوشت: اگر از چند مصاحبه تحریک‌آمیز برخی مدیران و بازیکنان، برخی بداخلاقی‌ها حین برگزاری مسابقه و ناخن‌های بلند کنعانی‌زادگان چشم‌پوشی کنیم، دربی 107 آن چیزی را به هواداران فوتبال هدیه داد که مدت‌ها از دیدنش محروم بودند: یک بازی فوتبال که علاوه بر حساسیت ذاتی دارای جذابیت و کیفیت فنی هم بود. 

نه همیشه ولی در اکثر دربی‌های چند سال گذشته آن چیزی که این مسابقه را همچنان مهم جلوه می‌داد تنها حساسیت‌های تقابل دو رقیب سنتی و نگرانی هواداران بود. دو تیم وارد زمین می‌شدند، مقداری فوتبال بازی می‌کردند، با درگیری‌های فیزیکی زمان بازی را می‌کشتند و درنهایت یا با تساوی یا با برد حداقلی با کمترین موقعیت گل از زمین خارج می‌شدند. مربیان نگران از شکست در دربی برای حفظ جایگاه‌شان در محافظه‌کارترین حالت ممکن ارنج می‌چیدند و بازیکنان انگار که وزنه‌های سنگین به پاهای‌شان بسته شده، کند فوتبال بازی کردند. آنها می‌دویدند اما نه در جهت ساختن که در جهت تخریب بازی رقیب، می‌جنگیدند اما نه برای به دست آوردن چیزی که برای جلوگیری از دستاورد حریف و دربی را به پایان می‌رساندند، صرفا برای اینکه یک هفته دیگر از مسابقات هم تمام شود و بتوانند بدون نیاز به تحمل شنیدن کنایه‌های رقیب و فشار هواداران خودی بابت باخت راهی ادامه مسابقات شوند. اما داستان دربی 107 فرق داشت. 

ثبت بیش از 30 شوت به سمت دروازه، بیش از 10 شوت در چارچوب، 394 پاس پرسپولیسی‌ها و 364 پاس استقلالی‌ها در زمین و مجبور شدن دروازه‌بان‌ها به نشان دادن عکس‌العمل‌های متوالی، توپی که در میانه زمین آرام و قرار نداشت و مدام سر از محوطه جریمه یکی از دو تیم در می‌آورد و درنهایت نمره بیش از 7 برای هر دو تیم نشان می‌دهد هواداران چه آنها که در استادیوم بودند و چه آنها که از پای تلویزیون مسابقه را دیدند چه دربی باکیفیتی غروب چهارشنبه در ورزشگاه نقش جهان تماشا کردند. موقعیت‌های متوالی و آهنگ تهاجمی دو تیم حتی گاهی اجازه پخش صحنه‌های حساس بازی را نمی‌داد و برخلاف همیشه که خلاصه بازی دو تیم با فشار و گنجاندن صحنه‌های درگیری و شوت‌های فضایی به سه، چهار دقیقه می‌رسید این‌بار شامل بیش از 7 دقیقه پرموقعیت شد. 

اگر براساس علم ریاضیات و آمار جلو برویم، می‌توانیم بگوییم این استثنایی بوده که نمی‌تواند قاعده را عوض کند. یعنی قاعده همان کیفیت پایین همیشگی دربی درنظر گرفته شود و دربی 107 بشود استثنا. اما از آنجایی که ما در مورد فوتبال صحبت می‌کنیم و بخش عمده‌ای از اتفاقات در آن حاصل تصمیم‌های مربیان و عزم بازیکنان است این امیدواری در دل هواداران به وجود آمده که شاید از این به بعد دربی تهران هم مثل اکثر دربی‌های بزرگ جهان فقط کری‌خوانی قبل و بعد از بازی نباشد و متن فوتبال در آن پررنگ باشد. 

بدون شک اعتبار این دربی باکیفیت قبل از هر چیز به مهدی تارتار و سهراب بختیاری‌زاده، سرمربیان سرخابی می‌رسد. در حالی که برخی تصور می‌کردند هر دو مربی نه چندان محبوب که یکی به خاطر شرایط جنگی و در دسترس نبودن مربیان خارجی و قرارداد داشتن مربیان تاپ ایرانی به پرسپولیس آمده و دیگری از سر ناچاری از چندین بار مربی موقت بودن به دائم تغییر وضعیت داده شده، برای اطمینان از ادامه حضورشان حداقل تا چند بازی دیگر در جهت کسب نباختن تیم‌شان را به زمین بفرستند، اوضاع کاملا متفاوت پیش رفت. مهدی تارتار و سهراب بختیاری‌زاده هر آنچه از فوتبال هجومی می‌دانستند با مهره‌های کارآمد تهاجمی راهی زمین کردند تا با برد در دربی با توجه به تساوی تراکتور مقابل شمس‌آذر به صدر جدول برسند. این شجاعت که البته روی پایه‌های آنالیز فنی و اصول تدافعی بنا شده بود به یک مسابقه تماشاگرپسند منتهی شد. حتی تکرار نتیجه یک - یک مساوی که چند سال پیش بدل به اسم رمز تبانی در دربی شده بود، باعث نشد که کسی کیفیت این مسابقه را زیر سوال ببرد. 

همه اینها نشان می‌دهد آنچه سال‌ها هواداران، کارشناسان و رسانه‌ها به عنوان جذابیت از دربی انتظار داشتند نه یک توهم ذهنی یا برداشت شخصی که یک مساله قابل اندازه‌گیری است که به راحتی توسط هر بیننده عادی فوتبال فهمیده می‌شود. از آن مهم‌تر اینکه فهمیدیم دربی هم می‌تواند باکیفیت باشد ولو اگر نتیجه‌اش صفر- صفر یا یک - یک مساوی تمام شده باشد. مشخص شد وقتی در مورد کیفیت حرف زده می‌شود، بحث فقط سر نتیجه نیست، بلکه آن شکل بازی است که فارغ  از نتیجه می‌تواند حوصله‌سربر باشد یا تماشاچی را  میخکوب کند. 

البته نباید فراموش کرد هدیه دادن یک فوتبال باکیفیت به هواداران حداقل انتظاری است که از یک دربی می‌رود و این حجم تمجید از دیدار چهارشنبه شب دو تیم نباید باعث فراموشی این موضوع بشود که اساس فوتبال کیفیت و جذابیت است. اما از آنجایی که اغلب چیزهای خوب در سال‌های گذشته در حال تبدیل شدن به کیمیا هستند باید قدردان بود و امیدوار که در سال‌های آینده چه با تارتار و بختیاری‌زاده چه با هر مربی دیگری حجم حساسیت‌ها کاهش پیدا کند و بیشتر به فوتبال افزوده شود. این اتفاق چهارشنبه رخ داد پس بار دیگر هم می‌تواند رخ دهد. تصور اینکه دیدار برگشت دو تیم در ورزشگاه آزادی مقابل سکوهای کاملا پر با همین کیفیت برگزار شود  از همین حالا هر هواداری  را به ثانیه‌شماری می‌اندازد.