زهرا کریمی: هم تاریخ‌سازی کردیم هم حسرت خوردیم/ فکر پاداش و جایزه نبودیم چون هدف ما چیز دیگری بود

روزبه دلاور| تیم ملی والیبال زنان ایران با کسب عنوان چهارم در آسیا برگ زرینی در تاریخ ورزش زنان کشور رقم زد و برای نخستین‌بار در میان چهار تیم برتر قاره کهن ایستاد. این موفقیت تاریخی نمادی از خودباوری و توانمندی دختران ایران بود. تیمی که تا یک‌ قدمی کسب جواز حضور در رقابت‌‌های جهانی پیش رفت اما در مصاف با ژاپن حریف قدرتمند و صاحب‌نام خود شکست‌ خورد. این درخشش اما آغازی بر فصلی نو در والیبال زنان است، به همین بهانه با زهرا کریمی، یکی از بازیکنان تیم ملی به گفت‌وگو نشستیم تا از فراز و فرودهای این مسیر افتخارآمیز بشنویم، مشروح این گپ‌ و گفت را در ادامه می‌خوانید.

 

     رسیدن بخیر! برایتان مراسم استقبال گرفتند؟

بله از طرف شهر خودم. به اراک می‌روم. در تهران هم به استقبال‌مان آمدند و خدا را شکر برایمان سنگ‌تمام گذاشتند.

     پاداشی هم برای شما درنظر گرفتند؟

قطعا درنظر گرفتند و آقای تقوی هم در مصاحبه‌اش گفت که یک مراسمی در آینده می‌گیرند.

     از حس و حال این روزهای خود بگویید.

خب ما کار خیلی بزرگی انجام‌ دادیم! کاری که شصت سال است نتوانسته بودیم انجامش دهیم. قطعا حالا خوشحالیم که انجامش دادیم. به پاداش و جوایز اشاره کردید. باید بگویم روزی که با اندونزی بازی داشتیم خودمان گفتیم از الان بحثی برای پاداش گرفتن نداریم و درباره‌اش حرف هم نزدیم چون هدف اصلی ما چیز دیگری است و حالا اینکه فدراسیون و مسوولان شهری ما لطف می‌کنند و ارزش این کار را می‌دانند و استقبال می‌کنند و‌ جوایزی درنظر گرفتند یک مساله جداگانه ‌است، اما خدا را شکر که اتفاق‌ خوبی افتاد. ما خیلی وقت بود که درگیر اردو و تمرینات بودیم تا بتوانیم یک هُلی به والیبال‌مان‌ بدهیم و نتایج بهتری بگیریم و خدا را شکر فدراسیون هم خیلی پشت زنان بود و آقای تقوی نظر ویژه‌ای روی خانم‌ها داشت که این باعث شد دو ماه آخر سال اردویی در خارج از کشور برپا کنیم. حاصل این توجهات هم باعث کسب نتایج خوبمان شد.

     این چهارمی بزرگ‌ترین دستاورد والیبال زنان ایران بود؟ چون قبلا هم برای یک تورنمنت گفته شد که اولین مدال والیبال زنان ایران به دست آمده که با واکنش نسل‌های قبل‌تر مواجه شد.

بله، این بزرگ‌ترین دستاورد بود اما تورنمنت «کاوا» که گفتید هر کدام در هر سطحی با موفقیت باشد بسیار ارزشمند است چون تلاش و برنامه‌ریزی پشت آن بوده است اما قهرمانی آسیا سطح بالاتری دارد و برای همین دستاورد بزرگ‌تری حساب می‌شود. در تورنمنت کاوا هم مدال داشتیم و نسل قبل هم موفق شده بودند اما آن دوره قهرمان مسابقات کاوا تازه صعود می‌کرد برای حضور در مسابقاتی دیگر و آن مدال به رسمیت مدال دوران ما نبوده، برای همین مدال ما را اولی حساب کردند.

     قبل از حضور در این تورنمنت با مربی کره‌ای زن شروع کردید و تغییرات در کادرفنی داشتید. از قبل شروع مسابقات و شرایط اردوها و تغییرات در کادرفنی بگویید.

خب در اردیبهشت ماه که شرایط کشور جنگی هم بود به مسابقات جام باشگاه‌ها که در تایلند برگزار می‌شد، اعزام شدیم. در آن زمان خانم لی، سرمربی ما بود و نمی‌توانست ما را تا ایران همراهی کند. تا مسابقات بعدی که یک ماه فاصله بود یعنی مسابقات کاوا و AVC کاپ. اما ایشان نمی‌توانست ما را در ایران همراهی کند برای همین فدراسیون شرایطی را مهیا کرد تا در تایلند بمانیم و اردو برگزار کنیم و خانم لی هم کنارمان باشد و تمرین کنیم تا هم جو را بشناسیم، هم اینکه وقتی سرمربی کنارمان هست شرایط قطعا متفاوت است. بعد از آن در کاوا نتایج خوبی گرفتیم اما در مسابقات AVC آن‌طور که می‌خواستیم، پیش نرفت. دوست داشتیم در آن مسابقات جزو چهار تیم برتر باشیم که متاسفانه نشد وقتی هم برگشتیم خانم لی نمی‌توانست همراهمان باشد و برای همین فدراسیون شرایط جدیدی برایمان درنظر گرفت و سرمربی ما آقای طلوع کیان شد و آمد کنار تیم به عنوان مشاور فنی. در قهرمانی آسیا هم همه تیم‌ها با قدرت می‌آیند تا جزو بهترین‌ها باشند برای حضور در المپیک و جهانی. برای همین هم تمام تیم‌های شرکت‌کننده با تمام قوا حضور داشتند. فشار مسابقات به لحاظ فنی و روانی خیلی بالا بود اما ما با آمادگی و شناخت خوب وارد رقابت‌ها شدیم.

     مهم‌ترین رقیب ایران در این مسابقات از نظر شما کدام تیم بود؟

در مرحله گروهی تا حالا پیش نیامده بود که بتوانیم چین‌تایپه را ببریم اما با برد مقابل این تیم و صعود از گروه باعث شد اندونزی را هم ببریم. اندونزی هم رقیب مهمی بود چون برنده دیدار ما با آنها برای والیبال کشورش تاریخ‌ساز می‌شد. آنها هم به اندازه ما حتی شاید بیشتر از ما دنبال تاریخ‌سازی بودند اما ما هم به هیچ عنوان نمی‌خواستیم فرصت این تاریخ‌سازی را از دست بدهیم و اندونزی هم رقیبی بود که مقابل‌شان‌ هم برد داشتیم هم باخت اما با آنالیز و برنامه‌ریزی خوب توانستیم ببریم.

     کار کردن با آقای طلوع ‌کیان چطور بود؟

درنهایت همه ما با هر مربی کار کردیم از آنها یاد گرفتیم و درنهایت نتایج حاصل تلاش همه مربیانی بود که تا الان کنارمان بودند. اما آقایان در والیبال خیلی باتجربه هستند و در مسابقاتی بودند که ما خانم‌ها نبودیم. ایشان هم با آن تجربه خود خیلی کمک بزرگی به تیم ما کردند. کار کردن با ایشان سخت نبود. فدراسیون شرایطی را فراهم کرد تا کنار ایشان از تجربیاتش بهره ببریم و کارمان سخت نبود و حتی کارمان راحت هم شد.

     در جمع‌ بازیکنان، جای بازیکنی خالی نبود؟

جای خیلی‌ها خالی بود اما نمی‌توانم اسم ببرم چون‌ جای خیلی‌ها خالی بود. خیلی‌ها زحمت کشیدند اما به دلایل مختلف ازجمله‌ مصدومیت و درگیری‌های خانوادگی یا افت بدنی که داشتند، نتوانستند کنار تیم باشند اما آنها هم مثل ما در این راه که چند ماه از خانواده دور بودیم سهیم‌ بودند. همه آنها در این‌ موفقیت سهم داشتند و امیدوارم آنها هم حالا لذت ببرند.

     بازی با ژاپن برای برد رفتید یا با حضور در جمع چهار تیم قانع شده بودید؟

باتوجه به نتیجه‌ای که به دست آمده بود خودباوری مثبتی در تیم حاکم شد و باور داشتیم حتی ژاپن را هم می‌بریم‌. در کنارش هم می‌دانستیم تیم خوب و باتجربه‌ای است و اصلا کار آسانی نداریم اما این باعث نشده بود با ذهنیت از پیش بازنده مقابل‌شان قرار بگیریم. با اینکه می‌دانستیم کار سخت است رفته بودیم تا موفق شویم برای همین هم خیلی جاها بازی نزدیک پیش می‌رفت و حتی نزدیک بود ست بگیریم و آنها هم به سختی مقابل ما امتیاز گرفتند.

     بعد از پایان مسابقات حسرت از دست رفتن سهمیه را می‌خوردید یا خوشحال بودید برای تاریخ‌سازی؟

به‌ شدت داشتیم حسرت می‌خوردیم. بعد از بازی با ژاپن دوربین سمت ما آمد داشتیم گریه می‌کردیم اما همدیگر را دلداری دادیم، برای سال‌های بعد با تجربه بیشتر می‌رویم تا این تیم‌ها را ببریم. تا الان هم کار بزرگی کردیم اما ما ناراحت بودیم که تا اینجا آمدیم و می‌توانستیم کار بزرگ‌تری انجام دهیم.