پارادوکس صیادمنش؛ درخشش در اروپا، غیبت در لیست تیم ملی

در دنیای فوتبال گاهی اوقات تصمیمات سرمربیان مسیر حرفه‌‌ای یک استعداد درخشان را چنان تغییر می‌دهد که تا سال‌ها بعد حسرت آن در دل هواداران باقی می‌ماند. 

به گزارش روزنامه اعتماد، یکی از این پرونده‌های بحث‌برانگیز در فوتبال ایران مربوط به نام ‌اللهیار صیادمنش و تصمیمات بحث‌برانگیز کادر فنی تیم ملی و در راس آن امیر قلعه‌‌نویی است. صیادمنش مهاجم جوان و پرانرژی که مسیر پیشرفت خود را در لیگ‌‌های اروپایی با جسارت پیموده همیشه نشان داده که با سرعت، هوش و شم گلزنی خود می‌تواند وزنه قابل اتکایی برای تیم ملی باشد. عملکرد درخشان اخیر او در مسابقات باشگاهی که نمونه‌اش بازی آخر هفته تیم لهستانی ‌اللهیار در لیگ اروپا بود بار دیگر این پرسش بزرگ را در ذهن هواداران فوتبال زنده کرد که چرا چنین بازیکنی باید پشت خط تیم ملی بماند؟ در جریان بازی سرنوشت‌ساز اخیر زمانی که تیم او در مرحله پلی‌آف لیگ اروپا در موقعیت حساسس بود صیادمنش نمایشی خیره‌‌کننده داشت. در بازی مقابل تیم تون سوییس او یک گل سرنوشت‌‌ساز به ثمر رساند و با ثبت دو پاس گل عملاً معمار صعود تیمش به مرحله بعد شد. این سطح از بلوغ تاکتیکی و تأثیرگذاری مستقیم روی نتیجه دقیقا همان چیزی است که تیم ملی ایران در لحظات دشوار و گره‌ خورده به آن نیاز دارد.

با نگاهی به عقب عدم حضور او در فهرست نهایی جام جهانی یکی از نقاط تاریک مدیریتی در کادر فنی تیم ملی محسوب می‌شود. در آن مقطع بسیاری از کارشناسان و هواداران معتقد بودند که ‌اللهیار با توجه به سن و سال کم و تجربه حضور در فوتبال سطح اول اروپا هم می‌توانست به تیم ملی کمک کند و‌ هم با درخشش در ویترین جهانی جام جهانی راه خود را برای ترانسفر به تیم‌‌های بزرگ‌تر و لیگ‌‌های معتبرتر هموار سازد اما این فرصت طلایی از بازیکن دریغ شد و تیم ملی هم از پتانسیل هجومی یک مهاجم جوان و تکنیکی محروم ماند.

آنچه دردناک‌تر است مقایسه وضعیت صیادمنش با برخی بازیکنان دیگر است که پیش از جام جهانی مورد بررسی قرار دادیم. دعوت از نفراتی که علت حضورشان هرگز نتوانست قانع‌کننده باشد و شائبه‌های زیادی را در مورد معیارهای انتخاب بازیکن توسط کادر فنی ایجاد کرد. اینکه بازیکنی بدون ارائه آمار درخشان یا نمایش‌‌های قابل دفاع به لیست تیم ملی راه پیدا می‌کند در حالی که ستاره‌ای مثل ‌اللهیار با وجود درخشش در خاک اروپا خط می‌خورد نشان‌دهنده شکاف عمیقی در نگاه فنی تیم ملی است. فوتبال یک تجارت نتیجه‌گراست و در دنیای مدرن فرصت‌‌ها حکم طلا را دارند. 

اللهیار در حالی که می‌توانست در اوج جوانی در ویترین جام جهانی دیده شود و مسیر فوتبالی خود را به سمت لیگ‌‌های تراز اول اروپا تغییر بدهد قربانی سلیقه‌های عجیب و تصمیماتی شد که هنوز منطق پشت آن برای جامعه فوتبال روشن نیست. درخشش فعلی صیادمنش در اروپا بهترین پاسخ به منتقدان اوست. او در زمین مسابقه می‌جنگد و با گل‌ها و پاس‌گل‌‌هایش پیامی واضح به کادر فنی تیم ملی مخابره می‌کند که استعدادها را نمی‌توان نادیده گرفت. فوتبال ‌اللهیار جریانی است که راه خود را پیدا می‌کند با یا بدون حمایت کسانی که تصمیمات‌شان بیش از آنکه بر اساس شایستگی باشد بر اساس معیارهای نامشخص استوار بوده است. امیدواریم در آینده‌‌ای نزدیک عدالت در دعوت از بازیکنان جایگزین سلیقه‌‌گرایی شود تا شاهد هدر رفتن نسل طلایی فوتبال ایران نباشیم.