حذف تیم ملی؛ نمایش کافی است، نمی توانید شکست را موفقیت جا بزنید
حالا وقت سوال و جواب است نه تیترهای حماسی که می خواهد باخت و حذف را کادوپیچ کند و اینبار به شیوهای دیگر منتقدان را ساکت!
در تمام ایام بازیهای ایران در جامجهانی با وجود انتقادات فراوانی که وارد بود سعی کردیم با دیدگاهی مثبت شرایط تیم ملی را دنبال کنیم و همانطور که روز گذشته نوشتیم تا لحظه آخر برای صعود امیدوار ماندیم و مخاطبان را هم امیدوار نگه داشتیم. اما حالا که حذف شدیم بهتر است با واقعیت ها روبه رو شویم. مدیران فدراسیون و کادرفنی هم باید بدانند دوران انتقاد و پاسخگویی فرا رسیده است.
به گزارش روزنامه اعتماد، کافی است احساساتیگری، جو دادن، «فقط بدوید» و «ما عالی بودیم و بدشانسی آوردیم»ها! کافی است جولان دادن مجریان صداوسیما که در این ایام نقش روابط عمومی فدراسیون فوتبال و سرمربی تیم ملی را بازی کردند و به منتقدان روی آنتن زنده فحاشی ناموسی کردند. کافی است این نمایش! تیم ملی ایران حذف شد و این غیرقابل تغییرترین اتفاق ممکن است.
تیم ملی ایران در جام جهانی روزهای پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشت که خلاصهاش همین یک جمله است: حذف شدیم. ما در جام جهانی 48تیمی در مرحله گروهی مسابقات حذف شدیم. جایی که از 48 تیم ورودی به مسابقات 32 تیم راهی دور حذفی شدند و تنها 16 تیم کنار رفتند و ما یکی از آن 16 تیم اوت شده هستیم. ما جزو 25درصد ضعیفهای جام بودیم که نتوانستیم از در ورودی بزرگ رسیدن به مرحله حذفی رد شویم، آنهم درحالیکه در آسانترین گروه ممکن قرار داشتیم. حالا وقت سوال و جواب است نه تیترهای حماسی که میخواهد باخت و حذف را کادوپیچ کند و اینبار به شیوهای دیگر منتقدان را ساکت! حالا وقت توضیح است نه اتهام تبانی زدن به تمام تیمهای دنیا که چرا برای ما بازی نکردید تا حذف نشویم! حالا وقت بیرون کشیدن مو از ماست است نه صحبت از 5 سانت و 10 سانت و 30 سانت. بله! امروز نتیجه است که حرف میزند نه قصهبافی عدهای آدم رسانهای که میخواهند براساس رفاقتشان با مدیران فدراسیون و کادرفنی و بازیکنان به مردم بقولانند حذف تیم ملی ایران در دور گروهی جام جهانی 48 تیمی نتیجهای فوقالعاده بوده و هر مشکلی هست زیر سر امریکاست و تبانی بقیه تیمها.
اصلا خوبی فوتبال همین است که نتیجهاش غیرقابل تفسیر است. یا بردی یا باختی. یا صعود کردی یا حذف شدی. یا موفق شدی یا شکست خوردی. حتی اگر عدهای بخواهند نتیجه محتوم و کمّی را کیفی و شناور نشان بدهند باز تغییری در اصل داستان به وجود نمیآید و امروز ما نبردیم، ما صعود نکردیم و موفق نشدیم. فدراسیون فوتبال و امیر قلعهنویی حق دارند بخواهند عملکرد خودشان را عالی جلوه بدهند گرچه میتوانند (و شاید باید این کار را کنند) که مثل برخی مربیان و مدیران دیگر حاضر در جام جهانی براساس وجدان کاری بپذیرند خراب کردند و سرشان را پایین بیندازند یا حتی استعفا بدهند. با این حال قابل فهم است که چرا این گروه از افراد بخواهند روی مساوی با بلژیک و کسب سه تساوی در سه بازی مانور بدهند؛ کدام بقالی گفته ماست من ترش است که اینها دومیاش باشند؟ اما رسانه وظیفهاش این نیست که مخاطب را فریب دهد و آنچه رخ داده را واژگونه جا بزند. دیگر گذشته دورانی که تیم ملی به آرژانتین ببازد و جشن بگیریم. دورانی که فوتبال را تبدیل کنیم به یک نبرد ناموسی و بعد نتیجه نگرفتن را به دشمن و هزار عامل خارجی نسبت بدهیم. ما در این جام جهانی بهترین و بزرگترین شانس ممکن را داشتیم که حداقل جزو 16 تیم حذف شده ابتدایی مسابقات نباشیم و برسیم به جمع 32 تیم باقیمانده مسابقات که نشد. هیچ روایتی فاجعه حذف ما از جام جهانی 48 تیمی در آسانترین گروه را پاک نمیکند.
کادرفنی تیم ملی امروز به جای اینکه دیگران را مقصر جلوه دهد باید پاسخ بدهد که چرا چنین شد؟ مگر قبل از مسابقات منتقدین کم فریاد زدند که بردن پیرترین تیم جام به مسابقات نتیجهای به بار نمیآورد؟ مگر کم گفتند کارشناسان که چرا روزبه چشمی مصدوم را به مکزیک میبرید؟ مگر در مورد دنیس درگاهی سوال نشد و شما نگفتید فلان است و بهمان؟ مگر تذکر ندادند که پشت سردار آزمون بایستید و او را ببرید که به تیم کمک کند؟ مگر دقایق بازی علیرضا جهانبخش در فصل گذشته در لیگ بلژیک را نشمردند که ثابت بشود او در شرایط خوبی برای حضور در این مسابقات نیست؟ مگر کیفیت فنی احسان حاجصفی را با نمودار و عدد نشان ندادیم که بیخیالش بشوید؟ اما شما چه کار کردید؟ هر بازیکنی که رسانههای منتقد میگفتند خوب نیست توی لیست قرار گرفت. جوانها خط خوردند. حتی از مکزیک و امریکا رسانههای داخل ایران را چک میکردید که مبادا کسی انتقادی کرده باشد. تمام امور فنی تیم سپرده شد دست سعید الهویی که بیاید توی تلویزیون به مردم بگوید ما 7 تا پلن داریم برای نیوزیلند! ما برای تکتک دقایق بازی برنامه داریم. ما ماتریس داریم، ما هیبرید فورمیشن ترتیب دادیم و قرار است دنیا را بترکانیم! شما که همهچیز کشور دراختیارتان بود دردتان چه بود؟ فضا را جوری جلوه دادید که هر کس منتقد شماست وطنفروش است و خون شهدا را پامال کرده. صداوسیمایی که در دورههای قبل گاهی به مربیان و فدراسیون انتقاد میکرد در این دوره دربست در خدمت شما بود. آنقدر که وقتی روز شنبه یکی از مجریان برنامههای غیر ورزشی
10 ثانیه از کادرفنی انتقاد کرد توسط همکاران خودش در تلویزیون نابود شد.
ما در سادهترین گروه مسابقات بودیم. گروهی که خود امیر قلعهنویی آرزویش را داشت که در آن قرار بگیریم. گروهی که سرمربی تیم ملی گفت حداقل 4 امتیاز از آن میگیرد و تیم را دو مرحله بالاتر میبرد یعنی بین 16 تیم پایانی مسابقات. گروهی که سرمربی تیم ملی مدعی شد نتایجی در آن میگیرد که کشور تعطیل شود. مهدی تاج، رییس فدراسیون هم این دنده دادن را با آغوش باز پذیرا شد و از صعودهای متوالی به مراحل حذفی گفت. از موفقیت و ثبت عملکرد تاریخی. اما چه شد؟ هیچ!
تلاش مدیران فدراسیون، کادرفنی و صداوسیماییها برای جا انداختن این تفکر که میزبانی امریکا دلیل این نتایج بود هم بیثمر است. هر اتفاقی در امریکا رخ داد دو بخش داد: کارشکنی امریکاییها که همه انتظارش را از روز اولی که میزبانی به این کشور رسید (حتی قبل از جنگ) میکشیدیم و دوم مدیریت فدراسیون که فکر کرد با چهار تا عکس یادگاری با اینفانتینو مشکلات حل میشود. مدیریتی که میگفت از فیفا تضمین گرفتهایم و اگر برآورده نشود به مسابقات نمیرویم. مدیریتی که جمله خندهدار «امریکا میزبان ما نیست و فیفا میزبان ما است» را مدام تکرار میکرد به این امید که ذهنیت مردم را تغییر دهد اما درنهایت فهمید که نه تنها ما، که میزبان خود فیفا هم امریکاست! تا درنهایت کار به جایی بکشد که بعد از بازی آخر تیم ملی مقابل مصر، مهدی طارمی به سیم آخر بزند و به اینفانتینو حمله کند.
امروز ما با فکتها سر و کار داریم نه احساسات و بازیهای رسانهای. فکت این است که ما موفق نشدیم و در دور گروهی کنار رفتیم. باید در مورد این مساله صحبت کنیم.
دیدگاه تان را بنویسید