جام جهانی 2026؛ گزارش کامل روز دوم/ شروع قدرتمند آمریکا در غیاب ترامپ و امتیاز تاریخی کانادا

بعد از مکزیک، دو میزبان دیگر جام جهانی به مصاف رقبای خود رفتند. کانادا در گروه B مقابل بوسنی و هرزگوین به تساوی یک بر یک رسید و سپس در گروه D آمریکا با نتیجه پرگل چهار بر یک پاراگوئه را در هم کوبید.

اولین امتیاز تاریخ در فوتبالی‌ترین روز یک کشور!

به گزارش رویداد 24، به قول رسانه‌های کانادایی، این کشور فوتبالی‌ترین روز تاریخ خود را پشت سر گذاشت. کانادا با نمایشی جنگنده توانست در نخستین مسابقه مرحله گروهی جام جهانی مقابل بوسنی و هرزگوین به تساوی ارزشمند ۱-۱ برسد؛ نتیجه‌ای که با گل دیرهنگام مهاجم تعویضی، سایل لارین، رقم خورد.

تیم جسی مارش در دقیقه ۲۱ با گل یووو لوکیچ عقب افتاد؛ مهاجم بوسنی و هرزگوین که نخستین گل ملی خود را به ثمر رساند اصلا قرار نبود بازی کند، اما به دلیل مصدومیت ناگهانی ادین ژکو بهترین بازیکن بوسنی جانشین او شد.

کانادا بدون کاپیتانش آلفونسو دیویس که از مصدومیت همسترینگ رنج می‌برد و همچنین در حالی که جاناتان دیوید در نیمه اول یک فرصت طلایی را از دست داده بود، شرایط دشواری را تجربه می‌کرد.

کانادا در نیمه دوم عملکرد بهتری ارائه داد و سرانجام با گل لارین به تساوی رسید؛ گلی که مدت کوتاهی پس از آن به ثمر رسید که سئاد کولاشیناچ، مدافع سابق آرسنال، با یک نجات معجزه‌آسا روی خط دروازه مانع گلزنی کانادا شده بود.

این تساوی نخستین امتیاز تاریخ کانادا در جام جهانی را به همراه داشت. پیش از این مسابقه، رکورد این کشور در جام جهانی شش بازی و شش شکست بود.

لارین گلزن تیم که اغلب مورد انتقاد قرار گرفته و در کانادا کمتر از آنچه شایسته‌اش است مورد تقدیر قرار می‌گیرد، گلی به ثمر رساند که فشار را از روی دوش هم‌تیمی‌هایش برداشت.

برای مدت زیادی از مسابقه، نتیجه ثبت‌شده در تورنتو برای کانادا و هوادارانش ناامیدکننده به نظر می‌رسید. اما این تساوی و امتیازی که به همراه داشت، می‌تواند نقش بسیار مهمی در صعود آنها از گروه B ایفا کند. کانادا اکنون یک امتیاز دارد و بر اساس مدل پیش‌بینی ها، شانس صعود این تیم به مرحله یک‌شانزدهم نهایی به ۸۸ درصد رسیده است.

به ثمر رسیدن گل بوسنی از روی یک ضربه کرنر هم واکنش‌های جالبی به دنبال داشته است. مشخص نیست که هواداران متعصب بوسنی و هرزگوین در سکو‌های بالایی پشت دروازه‌ای که لوکیچ در آن گل زد، شعار «دوباره ضربه ایستگاهی، اُله اُله!» را سر داده باشند یا نه؛ اما به نظر می‌رسد این شعاری باشد که در طول این جام جهانی بیشتر و بیشتر شنیده شود؛ و البته چه مسابقه پرفرازونشیبی برای کولاشیناچ بود. یک پاس گل، یک نجات معجزه‌آسا روی خط دروازه و در نهایت سهمی در گل تساوی کانادا. او احتمالاً بعد از این بازی به استراحت طولانی نیاز دارد.

کولاشیناچ سابقه چنین قهرمانی‌هایی را دارد. او سال‌ها پیش جان هم‌تیمی سابقش در آرسنال، مسوت اوزیل، و همسرانشان را در جریان یک تلاش برای سرقت خودرو در لندن نجات داده بود و با دستان خالی در برابر سارقان مسلح ایستاد.

کاپیتان بوسنی در این مسابقه نیز مسئولیت زیادی بر عهده گرفت. او که یکی از معدود بازیکنان حاضر در تیم بود که هم در جام جهانی ۲۰۱۴ و هم در این دوره برای کشورش بازی کرده، با پاس گل و نجات دروازه نقش مهمی ایفا کرد. اما احتمالاً ناراحتی ناشی از جا گذاشتن مهاجم کانادا در صحنه گل تساوی تا مدت‌ها در ذهنش باقی خواهد ماند.

روز مسابقه از پارک ترینیتی-بل‌وودز در مرکز شهر تورنتو آغاز شد؛ جایی که هواداران کانادا برای یک گردهمایی بزرگ پیش از بازی جمع شده بودند. در میان گروه هواداری معروف به «Voyageurs» شور و هیجان کاملاً محسوس بود. پرچم‌ها در هوا به اهتزاز درآمده بودند و شعار‌هایی از جمله «وقتی سرخ‌ها به پیش می‌روند» و «ای کانادا» در فضا طنین‌انداز بود.

شروع رویایی آمریکا

رسانه‌های آمریکایی در گزارش‌های خود از دیدار آمریکا مقابل پاراگوئه در جام جهانی هم دست از اشاره به بسکتبال برنداشتند. دلیلش نزدیکی محل برگزاری این دیدار با سالن فروم است. در آن سوی پارکینگ ورزشگاه لس‌آنجلس، سالن مشهور «فروم» قرار دارد؛ مکانی که در دهه ۱۹۸۰ میزبان یکی از جذاب‌ترین و سرگرم‌کننده‌ترین تیم‌های تاریخ ورزش آمریکا، یعنی لس‌آنجلس لیکرز، بود. تیمی که با سبک معروف «شوتایم» شناخته می‌شد. رسانه‌های آمریکایی نوشتند: تیم ملی فوتبال مردان آمریکا نیز در نخستین مسابقه خود در جام جهانی ۲۰۲۶، در برابر ۷۰٬۴۹۲ تماشاگر، همان روحیه نمایشی و تهاجمی را به نمایش گذاشت.

آمریکا کار خود را در این جام با اقتدار آغاز کرد و با پیروزی ۴ بر ۱، پاراگوئه را کاملاً تحت سلطه خود درآورد. اختلاف سه گل در این پیروزی، بزرگ‌ترین برد آمریکا در جام جهانی از زمان دو پیروزی ۳–۰ در نخستین دوره این رقابت‌ها در سال ۱۹۳۰ بود.

آمریکا از همان سوت آغاز بازی، با در دست گرفتن ابتکار عمل، شانس خود را ساخت. کریستین پولیشیچ و مالک تیلمان انگار در رقابتی دوستانه بودند تا ببینند کدام‌یک می‌توانند بیشتر مدافعان حریف را از میان پاهایشان دریبل کنند؛ حرکاتی که باعث شد دو بازیکن پاراگوئه کارت زرد بگیرند.

گل نخست کمتر از ده دقیقه پس از شروع مسابقه به ثمر رسید. تیم ریم توپ را با سرعت به الکس فریمن رساند و او نیز پاس دقیقی در عمق برای وستون مک‌کنی فرستاد. هافبک یوونتوس با سرعت به جلو حرکت کرد و توپ را به پولیشیچ سپرد؛ در حالی که هر دو بازیکن به محوطه جریمه نزدیک می‌شدند. پولیشیچ توپ را برای مک‌کنی آماده کرد و ضربه او پس از برخورد به دامیان بوبادییا تغییر مسیر داد و وارد دروازه شد.

نسخه‌های قبلی تیم ملی آمریکا در جام‌های جهانی معمولاً پس از گلزنی کمی عقب می‌نشستند و از شدت حملات خود می‌کاستند. اما این تیم در بازی بامداد شنبه هیچ نشانه‌ای از چنین رویکردی نداشت و همچنان فشار را افزایش داد.

فولارین بالوگون در نخستین بازی جام جهانی خود، طی بیست دقیقه دو گل فوق‌العاده به ثمر رساند. او به نخستین بازیکن آمریکایی تبدیل شد که از زمان اولین دوره جام جهانی در سال ۱۹۳۰، در یک بازی جام جهانی دو گل زده است.

پولیشیچ در بین دو نیمه از زمین خارج شد، اما این تصمیم بیشتر جنبه احتیاطی داشت تا اینکه ناشی از مصدومیتی جدی باشد. ظاهراً پوچتینو دلیلی نمی‌دید که ستاره اصلی تیمش را در معرض ضربات و خطا‌های بی‌مورد بازیکنان پاراگوئه قرار دهد؛ تیمی که تلاش می‌کرد راهی برای بازگشت به مسابقه پیدا کند.

پاراگوئه پس از آغاز نیمه دوم عملکرد بهتری داشت. آنها حرکات بالوگون را بهتر کنترل کردند و با فشرده‌تر کردن خطوط خود، فضا‌های نیمه‌میانی زمین را که آمریکا در ۴۵ دقیقه نخست به‌راحتی از آنها استفاده می‌کرد، بستند.

سرانجام پاراگوئه موفق شد یکی از گل‌ها را جبران کند. در دقیقه ۷۳، آمریکایی‌ها پس از آغاز مجدد بازی توسط اورلاندو گیل، دروازه‌بان پاراگوئه، از نظر جای‌گیری دچار مشکل شدند.

این گل برای پاراگوئه بیشتر جنبه تسکینی داشت، اما در عین حال یادآور این نکته بود که تیم آمریکا هنوز بدون نقص نیست. در خط دفاعی آمریکا همچنان فضا‌هایی برای سوءاستفاده حریف وجود داشت و همچنین نگرانی‌هایی درباره تمایل کم مت فریز برای خروج از دروازه و کنترل فضا‌های پشت مدافعان دیده می‌شد.

نکات اضافی!

در میان تماشاگران دیدار تیم‌های آمریکا و پاراگوئه، چهره‌های سرشناسی مانند هالی بری و تام کروز حضور داشتند که در کنار دیوید بکام نشسته بودند؛ همچنین جورج لوکاس، راب لوو و پاریس هیلتون نیز در ورزشگاه دیده شدند. ستاره‌های NFL مانند دروین جیمز جونیور، پوکا ناکوا و جاکسون دار نیز در بازی حضور داشتند.

کیتی پری و جاستین ترودو نخست وزیر سابق کانادا نیز دست در دست هم بازی تیم آمریکا را از جایگاه تماشا کردند.

جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در کنار مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا نشسته بود. رئیس‌جمهور پاراگوئه، سانتیاگو پنیا نیز در ورزشگاه حضور داشت، اما دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، به‌دلیل تداخل برنامه‌ها در این بازی افتتاحیه تیمش حضور نداشت.

این مسابقه نخستین بازی آمریکا در جام جهانی خانگی بود و رسانه‌ها آن را نوعی آزمون برای جایگاه فوتبال در فرهنگ ورزشی آمریکا دانستند. حضور بیش از ۷۰ هزار تماشاگر و فضای پرشور ورزشگاه نشانه‌ای از رشد محبوبیت فوتبال در آمریکا تلقی شد.

همچنین در بحبوحه بحث‌های مهاجرتی در ایالات متحده موفقیت تیم چندملیتی آمریکا (بازیکنانی با ریشه‌های انگلیسی، آفریقایی، لاتین و ...) دوباره بحث تنوع قومی و مهاجرت را در رسانه‌های آمریکایی برجسته کرد.

در دیدار کانادا مقابل بوسنی در تورنتو با توجه به جمعیت قابل توجهی از مهاجران بوسنیایی که در کانادا زندگی می‌کنند، هواداران بوسنی در ورزشگاه حضور پررنگی داشتند.

برای کانادا، این بازی نمادی از تبدیل شدن کشور به یک قدرت نوظهور فوتبالی بود؛ کشوری که هویت چندفرهنگی آن در ترکیب تیم ملی به‌وضوح دیده می‌شود.