بررسی آغاز جام جهانی با مهدی پاشازاده: از ازبکستان هم عقبتریم اما ایرانی اهل روزهای سخت است/ حوصله جام جهانی نیست
مهدی پاشازاده ستاره نسل طلایی فوتبال ایران می گوید فشار اقتصادی و عدم مردمی بودن برخی از بازیکنان تیم ملی باعث شده آن شور و نشاط جام جهانی وجود نداشته باشد.
روزبه دلاور| زمانی که ضرباهنگ فوتبال جهان با شروع جام جهانی تغییر میکند تمام چشمها به سوی میدانهای نبرد خیره میشوند.
به گزارش روزنامه اعتماد، با نزدیک شدن به لحظه نخستین سوت داور بحث بر سر مدعیان اصلی و تغییر الگوهای بازی و شکاف میان نسلهای مختلف فوتبال به اوج خود رسیده است. اما آنچه در این دوره از مسابقات، فضایی متمایز و هیجانی متفاوت نسبت به دورههای گذشته ایجاد کرده فراتر از مسائل فنی است. اینبار جهان با جوی جدید روبهرو است که همزمان با پیشرفت تکنولوژی و پیچیدگیهای تاکتیکی و فشار روانی بیسابقه با تیمهای بیشتر که ماهیت رقابتها را دگرگون کرده است. برای درک این تحولات و تحلیل دقیق وضعیت مدعیان در سایه این هیجان جهانی به سراغ یکی از نمادهای فوتبال ایران رفتیم. مهدی پاشازاده یکی از ستارههای نسل طلایی و عضوی که در جام جهانی ۱۹۹۸ قلب تپنده تیم ملی بود در گفتوگویی صمیمی و اختصاصی با «اعتماد» از تفاوتهای ساختاری این دوره و تماشای دنیای مدرن فوتبال از دریچه تجربیات خود میگوید که در ادامه ماحصل این گفت گو را میخوانید.
اولین تصویری که از جام جهانی به ذهنتان میآید، چیست؟
جام جهانی بالاترین چیزی است که یک فوتبالیست به آن میرسد. آن شور و حالی که وقتی به جام جهانی فرانسه رفتیم داشتیم و استقبال و افتتاحیه و... همه اینها به ذهنم میآید. لحظات خوب و دلانگیزی بود که باعث ایجاد انگیزه زیادی برایمان شد.
صعود ایران به جام جهانی در سال 1998 میلادی بعد از ۲۰ سال رقم خورد و شماره پیراهن شما هم ۲۰ بود. خرافاتی که نبودهاید؟
نه، نه (با خنده) واقعا فکر نکردم که ۲۰ بپوشم تا بعد از ۲۰ سال برویم جام جهانی. اما خب اتفاقی بود که افتاد اما از همه چی مهمتر آن اعتبار و فضایی بود که توانستیم به وجود بیاوریم و آن خوشحالی مردم که در خیابانها آمده بودند و با تمام وجود خوشحالی میکردند و آن بهترین اتفاق دوران ورزشی ما بود.
چطور تا این حد محبوب شده بودید که هنوز هم مردم از نسل 1998 حرف میزنند؟
ما در تمام رایگیریها به عنوان بهترین تیم ملی ایران انتخاب شدهایم. یکی از علتهایش این بود که با جان و دل و بیادعا بازی میکردیم و سوم اینکه واقعا به خاطر مردممان و پرچم کشورمان بازی میکردیم؛ اینها دلایلی شد که بعد از این همه سال هنوز هم که هنوز است مردم صحبت از تیم۹۸ میکنند. بنده همین الان که داشتم سوار هواپیما میشدم کسانی را دیدم که برای اولینبار بود میدیدمشان. در شهر مشهد هنوز هم خاطرات ملبورن یا بازی با امریکا را تعریف میکردند که این یک اعتبار است. این محبوبیت با هیچ پول و مقامی خریدنی نیست.
چطور تا آن حد با مردم نزدیک بودید اما الان میبینیم بعضی از هنرمندان یا ورزشکارانی که چندان شناخته شده هم نیستند با بادیگارد در بین جماعت ظاهر میشوند؟
خدمتتان بگویم زمانی که ما از استرالیا آمدیم به فرودگاه دوبی، نمیدانم چقدر زمان برد تا اتوبوس سوار بشویم. ما از هتل نمیتوانستیم وارد اتاقهایمان شویم! بعد از بازی با استرالیا همینطور بعد هم از فرودگاه به استادیوم آزادی با هلیکوپتر آمدیم و شصت، هفتاد هزار نفر استقبال کردند. وقتی میخواستم به منزلمان برگردم، برادرم زنگ زد و گفت نیا! نمیتوانی! جلوی خانه ما پارکی بود و میدان بزرگی قرار داشت که از میدان انقلاب هم بزرگتر بود و واقعا جا نبود! رییس نیروی انتظامی شهرک دنبالم آمد و با ماشین ایشان و اسکورت از مسافت ۵۰ متری تا به خانه برسم ۲۰ تا ۲۵ دقیقه زمان برد! این عشق و محبت مردم و لطفشان بود که هنوز هم خدا را شکر شامل حالمان هست.
با آن نسل طلایی فقط یک صعود به مرحله بعدی جام جهانی مانده بود که شانس خوبی هم داشتید.
بله قطعا شانسهای خیلیخوبی در هر سه بازی داشتیم. واقعا در هر سه بازی فوتبال بازی کردیم و روی دروازه حریف هجوم میبردیم و موقعیت گل و مالکیت توپ داشتیم.
و همان بحث تکراری، اگر اویچ میماند...
بله اگر مربی داشتیم که جاهطلبتر بود و... و... و... میتوانستیم هرچند با اما و اگر و شاید میشد.
در نسل فعلی بازیکنی شبیه به بازی خودتان داریم؟
مقایسه نکنیم بهتر است! همه دوستان در حال زحمت کشیدن هستند و میخواهند بهترین خودشان را بگذارند مقایسه نکنیم، بهتر است.
در نسل جدید علاقه به بازیکنی دارید به دلیل سبک بازیاش مورد پسندتان باشد؟
نه متاسفانه!
این جام جهانی نسبت به جام جهانی گذشته را چطور میبینید؟
با اضافه شدن ۱۶ تا تیم دیگر کیفیت اولیه بازیها قطعا پایین میآید. از دور دوم اما و با در نظر گرفتن اینکه تیمهای سوم هم بالا میآیند وضعیت بهتر میشود. البته حق همه کشورهاست که بخواهند در جامجهانی باشند اما با این وضعیت قطعا آن کیفیت لازم را در دور اول نداریم و دور دوم شاید کیفیت بهتر شود. اینها هم یک چالش است. تورنمنت شرایط متفاوتی با لیگ دارد و اتفاقهای زیادی ممکن است در آن رخ بدهد.
مدعیان اصلی این جام از نظر شما؟
قطعا در تورنمنتی امکان دارد که سورپرایز داشته باشیم اما فرانسه و اسپانیا و انگلیس و برزیل و آرژانتین و آلمان مدعی هستند. اینها بستگی به نوع صعودشان هم دارد. حتی پرتغال هم تیم یکدست و پرمهرهای است حالا باید دیدید چطور با هم برخورد میکنند و یکسری هم اجباری بایدحذف شوند و هنوز زود است دربارهاش صحبت کنیم.
شرایط تیمملی ایران را چطور ارزیابی میکنید؟
تیم ملی ما شرایط خوبی ندارد و عدم آمادگی بازیکنان به دلیل تعطیلی لیگ را داریم. الان مثلا ببینید ازبکستان با هلند بازی دوستانه میکند اما ما با مالی و گامبیا. خب قطعا تاثیرگذار است. الان ازبکستان هم همه جوره از ما جلوتر است و باید واقعبین بود اما همیشه ما ایرانیها روزهای سخت را پشت سرگذاشتهایم و کارهای بزرگتری کردهایم. امیدوارم بچهها موفق باشند تا دل مردم را شادکنند.
آن شور و نشاط بین مردم برای ورود به جامجهانی وجود دارد؟
نه. همین وضعیت جنگی و اقتصادی و عدم مردمی بودن یکسری بچهها یا فضای مجازی که هرچیز خصوصی را پخش میکنند؛ شرایط تغییر کرده. باید مراقب بود از زندگی خصوصی چیزی پخش نشود و حرفهایی هست که نباید گفته شود. اینها تاثیر میگذارد.
دیدگاه تان را بنویسید