روایت سرمربی ایرانی تیم ملی فوتسال افغانستان؛ مرتضایی: اولین خارجی در حکومت طالبان بودم/ بهترین نتایج را کسب کردیم

روزبه دلاور| مجید مرتضایی، یکی از موفق‌ترین مربیان ایرانی در چند سال گذشته سرانجام تصمیم گرفت به همکاری خود با تیم ملی فوتسال افغانستان پایان بدهد.

به گزارش روزنامه «اعتماد» مرتضایی طی چهار سالی که هدایت فوتسال این کشور همسایه را برعهده داشت به موفقیت‌های چشمگیری رسید تا جایی که حالا از وی به عنوان یک شخصیت قابل احترام در این کشور نام می‌برند. کشف و پرورش استعدادها و اولین حضور یک تیم ملی در جام جهانی در تاریخ ورزش کشور افغانستان از مهم‌ترین میراث این مربی برای ورزش فوتسال افغانستان بود. با این حال حضور این مربی در کشوری که تحت مدیریت طالبان قرار دارد و تصاویر متفاوتی از آن به سایر نقاط جهان مخابره می‌شود همواره برای مردم ایران کنجکاوی برانگیز بوده است. برای بررسی دقیق‌تر از تجربه چند‌ساله مرتضایی در افغانستان و شرایط فوتسال این کشور گفت‌وگویی با این مربی تحصیلکرده داشته‌ایم که ماحصل آن را در زیر می‌خوانید.

     از آن زمان بگویید که از تیم ملی افغانستان پیشنهاد دریافت کردید؟

حدودا چهار سال پیش بود. همان زمان که حکومت طالبان هم به تازگی بر سر کار آمده بود و پس از آن تماسی از دوستانم که مهاجر افغانستانی در مشهد هستند دریافت کردم که آیا تمایل به کار در تیم ملی این کشور داری؟ من هم شناخت کلی از فوتسال آنجا داشتم. در فرش‌آرا که بودم یکی، دو تا بازیکن افغانستانی داشتم و پتانسیل‌شان را خوب می‌دیدم و می‌دانستم با کار کردن می‌توانیم نتایج درخشانی بگیریم. بعد هم پذیرفتم با این تیم کار کنم و خدا را شکر که بد  هم  نتیجه  نگرفتیم.

     دلواپسی به لحاظ نداشتن امنیت در آنجا نداشتید؟

نگرانی‌ها که بود، در حقیقت من اولین مربی خارجی بودم که وارد کشور بعد از حضور طالبان شدم. بسیار با احترام برخورد می‌کردند و بعد دیدم که بسیار مردم خوبی دارند و شرایط  به لحاظ امنیتی  هم خوب بود.

     به لحاظ امکاناتی و قرارداد مالی وضعیت خوب بود؟

خب من تنها رفتم و در هتل مستقر بودم اما بیشتر اردوهای‌مان در مشهد بود چون به لحاظ سخت‌افزاری، ایران در آسیا اول است. یک کمپی هم در مشهد از طرف افغانستان راه‌اندازی شده بود و ما هم اکثرا آنجا بودیم. به لحاظ مالی هم قراردادمان دلاری بود و بعد از حضور در جام جهانی شرایط خیلی بهتر شد. قبل از آن شرایط مالی پایین بود و بعد بهتر شد.

     مهم‌ترین چالش‌هایی که با آن روبه‌رو شدید، چی بود؟

یک نکته مهم اینکه هم ایران و هم افغانستان جزو کشورهای تحریم شده هستند که بسیار در منابع مالی ما و قراردادهای ما که ایرانی بودیم برای پرداخت تاثیر داشت. به لحاظ ویزا گرفتن در یک‌سری کشورها برای شرکت در تورنمنت‌ها و بازی‌های دوستانه سخت بود. بعد آنهایی که اقامت در ایران داشتند برای خروج آنها هم نیاز به نامه‌نگاری از ایران داشتیم که خودش چالشی بود! البته با از خودگذشتگی و تلاش خود بچه‌ها اجازه نمی‌دادیم تا این مشکلات در کار  اصلی ما  تاثیر بگذارد.

     در این مدت چند بار مقابل تیم ملی کشورمان قرار گرفتید؟

چهار بار با ایران بازی کردیم، یک بار در کافا 5 بر 1 باختیم اما تیم‌مان در حضور تیم‌هایی مثل ازبکستان  و تاجیکستان  و... نایب قهرمان شد و یک بار در جام ملت‌ها که ۳ بر ۱ باختیم و بعد در مسابقات کشورهای اسلامی 2 بر 2 شد و در جام ملت‌های اخیر هم بازی 5 بر 2 به سود ایران شد. تا قبل از ما در ۱۲ سال تیم ملی افغانستان مقابل ایران با کمتر از 8 گل نباخته بود و کسب نتایج ما مقابل ایران نتایج متفاوتی بود مقابل تیم پنجم دنیا با 14 قهرمانی در آسیا. ما  با ژاپن و تایلند  توانستیم یک مساوی  از  ایران  بگیریم.

     یکی از حواشی پر سر و‌ صدا پیرامون بازی دو تیم فوتسال ایران و افغانستان در رده پایه رخ داد که مجری تلویزیون آن کشور صحبت‌های تندی علیه کشورمان مطرح کرده بود. واکنش شما به آن اتفاق به عنوان مربی ایرانی شاغل در افغانستان چه بود؟

برخوردهای خوشایندی از دو‌طرف نبود، نه فقط از افغانستان در ایران هم به حواشی دامن زده شده بود. ما به‌طور رسمی به صحبت‌های گزارشگر واکنش نشان دادیم اما هدف‌مان بود که وحدت دو کشور خدای ناکرده لطمه نخورد و درست بعد از آن مسابقه ما با تیم ایران در همبستگی کشورهای اسلامی بازی کردیم  و قبل از آن بازی یک‌سری جلساتی با مدیر تیم و مربیان و آقای شمسایی گذاشتیم  و به این جمع‌بندی رسیدیم که فضای تلطیفی باشد با رفاقت و محبت و بازی هم مساوی شد و بعد هم عکس تاریخی که در سوشال مدیا خیلی نشر پیدا کرد و دو تیم کنار هم به یادگار گرفتند. هیچ ‌وقت ریشه‌های تاریخی دو کشور از هم جدا نیست‌. حتی ریاست محترم فدراسیون ایران هم از این عکس تقدیر کرد و در افغانستان هم استقبال کردند و تنش‌ها با همین عکس کاهش پیدا  کرد.

     مهم‌ترین میراثی که برای فوتبال افغانستان گذاشتید ، چه  بود؟

اتفاقاتی رقم زدیم که تا حالا در کل ورزش افغانستان رخ نداده بود. ما اولین مدال ورزش‌های تیمی این کشور را در تاریخ 70 ساله ورزش آنها به دست آوردیم، برای اولین‌بار به مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا رسیدیم، برای اولین‌بار یک تیم از افغانستان به جام‌جهانی رفت آن هم در تمام رشته‌هایشان، دو مدال برنز برون مرزی، با 10کشور اول رنکینگ بازی کردیم و از دستاوردهای خیلی خوب ما این بود که فوتسال افغانستان را از رده ۱۰۹ جهانی به رده ۲۱ ارتقا دادیم و در آسیا الان پنجم است که تاریخی‌ترین نتایج در این کشور بود. در سال ۲۰۲۳ من و دروازه‌بان ما در بین 10 مربی و 10 گلر برتر دنیا قرار داشتیم و در همان سال با اعلام فیفا سریع‌ترین پیشرفت در یک سال متعلق به افغانستان شد و جوان‌ترین تیم حاظر در جام جهانی هم بودیم. خدا را شکر که این افتخارات تاریخی برای افغانستان به دست یک ایرانی و همکارانش رقم خورد. در ایران هم برای اولین‌بار یک مربی ایرانی توانست یک تیم غیرایرانی را به جام جهانی ببرد که در گذشته چه در فوتسال و چه در فوتبال تا  حالا  نداشتیم.

     در افغانستان هم مثل ایران مشکل برگزاری بازی دوستانه با تیم‌های بزرگ  وجود دارد؟

نه! به هیچ‌وجه در این زمینه افغانستان مشکلی نداشت! دولت طالبان همکاری خوبی داشتند و هیچ دخالتی در انتخاب‌ها و شکل کارهای ما نداشتند و خودش یکی از دلایل موفقیت ما بود.

     به سرمربیگری در تیم ملی ایران فکر کرده‌اید؟

این‌که آرزوی هر ایرانی است تا بتواند به کشور خود خدمت کند‌. بنده به عنوان یک ایرانی شاغل در خارج از کشور‌مان  شؤونات و شخصیت یک فرد با تمدن ایرانی را به نمایش گذاشتم و خدا را شکر که هیچ حاشیه‌ای نداشتیم و به گفته دوستان در افغانستان یکی از محبوب‌ترین ایرانی‌ها در این کشور بودیم.  چه به لحاظ شخصیتی و چه عملکرد خیلی راضی بودم. آماده همکاری  با فدراسیون  فوتبال ایران هستم تا در هر زمینه که بخواهند  مثل یک  سرباز کمک کنم.