در گفت و گو با روزنامه «اعتماد» مطرح شد:
بررسی اوضاع ناامیدکننده تیم ملی امید در آستانه بازی های آسیایی با حسن خان محمدی
پیشکسوت باشگاه پرسپولیس می گوید فدراسیون همیشه در مورد تیم ملی امید زمان را از دست می دهد.
روزبهدلاور| سرمربی تیم ملی امید چه کسی میشود؟ تکلیف آمادهسازی امیدها چه میشود؟ حالا که همه شانسهای قبلی را از دست دادهایم میتوانیم به المپیک صعود کنیم؟
به گزارش روزنامه اعتماد، سوالاتی از این قبیل که بیش از ۵۰ سال است پیرامون تیم ملی امید در جراید و جامعه فوتبال تکرار میشود در نهایت با آه و افسوس و حسرت و البته امید به دوره بعدی همراه شده و سر فوتبالدوستان گرم میشود. سرنوشت امیدهای فوتبال در ایران بیشباهت به طفل سرراهی نیست! طفلی که همه برای آن نقش مهربانتر از دایه را بازی میکنند و در واقعیت، سرنوشت آن هم برای هیچ مسوولی اهمیت ندارد. برویم سر اصل مطلب، دوره جدیدی از یک تیم امید دیگر در ناامیدی مطلق این روزهای فوتبال در حال شکلگیری است. آن هم در حالی که پیش از این کمیته ملی المپیک تمام اختیارات را به فدراسیون فوتبال واگذار کرد اما فدراسیون بعد از ناکامی تکراری در رقابتهای قهرمانی آسیا تیم را فراموش کرد. حالا در آستانه بازیهای آسیایی و در حالی که قرار است تیم مردان راهی مسابقات شود و تیم زنان نه(!) این تیم بدون سرمربی مانده به نحوی که روز گذشته وزارت ورزش هم خواستار تعیین تکلیف این تیم شد. به همین بهانه گفتوگویی با یکی از پیشکسوتان فعال در حوزه فوتبال ردههای سنی داشتیم. حسن خانمحمدی در گفتوگو با «اعتماد» شرایط فعلی فوتبال امیدها را بررسی کرد که در ادامه میخوانید.
از نظر شما و در حد یک جمله، اصلیترین ناکامی امیدها در راه صعود به المپیک در ادوار مختلف چیست؟
زمان را از دست میدهند.
زمان برای چی؟ برای تشکیل تیم یا اردوی مناسب یا انتخاب سرمربی؟
ما در تمام ردههایمان مخصوصا امیدها دیر شروع میکنیم. مثلا رفتیم همان مسابقات قهرمانی آسیا و حذف شدیم باید از همان فردا تمریناتمان را شروع میکردیم.
شما سالها در رده پایه به عنوان مربی پایه فعالیت میکنید، به چه علت پایهها جدی گرفته نمیشوند یا در اولویت قرار نمیگیرند؟
اینها را باید از فدراسیون بپرسید! نمیدانم آقای تاج چه محدودیت و مسوولیتی دارد، ما که آنجا نیستیم اما آنچه که ما میبینیم پیشنهاد میدهیم یا انتقاد میکنیم تا تیم ملی ما پیشرفت کند، نه که کسی را خدای ناکرده زیر سوال ببریم. ما نه با آقای تاج و نه هیچ کسی دیگر هیچ مسالهای نداریم. الان شرایط جنگی است اما سالهای قبل هم همینطور بوده. مثل نوجوانان ما در تورنمتی اوت میشوند، خب دوباره شروع کنید و استارت کار را بزنید. لذا از افرادی که بازیکنان پایه را میشناسند و شناخت کافی از کار در ردههای پایه دارند باید بیشتر استفاده شود. ما در لحظات آخر میرویم یک مربی را میآوریم که اصلا در پایه نبوده و شناختی ندارد خب چطور میخواهد کار کند؟ ما که این همه تیم امید را به مربیانی سپردیم که در پایهها نبودند حالا یکبار هم از مربیانی که در پایهها بودند استفاده کنیم!
شرایط مربیگری در رده پایه با بزرگسال متفاوت است؟
بله، خیلی فرق میکند. در پایهها بحث روانشناسی است و بچهها در سنین جوانی هستند و مسائل زیادی دارد. مثلا مربی اسپانیا که چند سال این تیم را قهرمان کرد چند سال در پایهها بود. اینجا اعتقادی به فوتبال پایه ندارند و فکر میکنند ضعیف هستند اما به نظرم بهترین مربیان باید به فوتبال پایه بیایند.
قبول دارید یک وقتهایی انتخاب سرمربی در تیم امید برای ایجاد اشتغال مربیان اسم و رسمدار و بیکار بوده؟
خب نباید اینطور باشد و به همین نقد است. باید برای تیم امید شرایط خاص بچینیم. به غیر از انتخاب اصولی مربی نیاز است که امکانات هم داشته باشیم. زمین و نرمافزار و سختافزار را باید تعریف کرد متاسفانه تعریف شده نیست. به جز نقد به فدراسیون که بخشی از آن وارد است یک بخشی هم ارگان بالاتر مثل مجلس باید بیایند و کمک کنند. باید جایگاهی برای فوتبال پایهها درست کنند. در فوتبال ملی بزرگسالان همه میآیند کمک میکنند اما در پایهها چنین چیزی نیست. موضوعیت امیدها را باید به مجلس ببرند تا رسیدگی زیادی به آن شود و امکانات زیادی در اختیار امیدها بگذارند. مثلث انتخاب به موقع سرمربی خوب، امکانات خوب و آموزش پایهها نیاز به یک مدیریت قوی دارد که باید انجام شود تا یک تیم خوب داشته باشیم از کودکان تا امیدها. بچههای ۱۲ تا ۱۴ سال باید کم کم آبدیده شوند تا برسند به سطوح بالاتر.
فدراسیون فوتبال چطور میتواند باشگاهها را ملزم به همکاری با کادر فنی امیدها کند؟
به نظر من این کاری که ژاپن انجام میدهد را باید ما هم انجام دهیم. امیدهای ژاپن از زیر ۲۰ سال و ۱۸ سال هستند، ما چنین استعدادهایی را داریم پس چرا باید در زیر ۲۳ سالههای لیگ دنبال بازیکن بگردیم؟ بیایند یک نسل عقبتر. ما که داریم اوت میشویم چرا با ۱۸ ساله و ۲۰ سالهها اوت نشویم! یک رده جلوتر را بازی دهیم مثل ژاپن، چرا باید از باشگاهها بازیکن بخواهیم وقتی این همه بازیکن در کشور داریم. تیم ملیهای مختلف؛ ۱۸ و ۱۹ و ۲۰ سال داشته باشیم چه ایرادی دارد؟ بازیکن داریم و فاصلهای هم با بازیکنان بزرگتر ندارند. اگر آموزش و ساختارمان را درست کنیم همه اینها درست میشود. هر بار مربیان میآیند و میگویند این بازیکن را به ما ندادند و آن بازیکن را به ما ندادند! مگر فقط همین بازیکنان هستند؟ مثلا امیرحسین محمودی در کدام رده ملی بازی کرده که الان در بزرگسالان است؟ استعداد داریم و من در سراسر ایران گشتم و بازیکنان زیادی دیدم. چطور میگویند بازیکن نداریم؟ ما واقعا در بخش استعدادیابی خیلی ضعیف عمل میکنیم. همه اینها را سر فدراسیون خراب نمیکنیم! اگر استعدادهای ناشناخته را جمع کنیم یک تیم ملی داریم. اما الان زمان را داریم از دست میدهیم و انتقاد هم به فدراسیون دارم.
چهار ماه تا شروع بازیهای آسیایی مانده اما هنوز تکلیف کادر فنی مشخص نشده!
نقد من هم همین است، اصلا در ژاپن حذف شویم اشکالی ندارد!
در ادوار قبلی معمولا سر انتخاب کادر فنی بین کمیته ملی المپیک و فدراسیون جدل بود حالا که فدراسیون همه کاره است بهتر نیست زودتر کار را شروع کنند؟
بله. اتفاق خوبی افتاده و دیگر آن چالش نیست.
با همین وضعیت چشمانداز شما برای المپیک بعدی چیست؟
گفتم که ما نیازمند آموزش و امکانات و... هستیم.
در این مدت و تا شروع المپیک میشود این کارها را انجام داد؟
به نظر شما میشود؟ یک برنامه بلندمدت میخواهد. باید مثل ژاپن از یک جایی استارت زد. یک برنامهریزی تا آماده شود و به نتیجه برسد زمان میخواهد. البته در فوتبال هم چیزی قابل پیشبینی نیست.
دیدگاه تان را بنویسید