تحلیل سرمربی سابق تیم ملی کشتی از نتایج ورزشکاران ایران در آسیا/ از تقابل یزدانی و آذرپیرا برای رقابت با آرش یوشیدا تا تاثیر جنگ روی روحیه کشتی گیران

تیم‌های ملی کشتی آزاد و فرنگی ایران در رقابت‌های کشتی قهرمانی آسیا هر دو  روی سکوی نخست ایستادند.

به گزارش روزنامه اعتماد، فرنگی‌کاران ایران با موفقیت صد درصدی در کسب مدال شامل 2 طلا، 5 نقره و 3 برنز بر بام آسیا قرار گرفتند و آزادکاران کشورمان هم با 8 مدال شامل 4 طلا، یک نقره و 3 برنز بالاتر از هند و ژاپن اول شدند.  رقابت‌های این دوره به دلایل مختلفی ویژگی‌های خاص خودش را داشت. اول از همه نحوه اعزام تیم به شکل زمینی تا مرز و حضور بچه‌ها روی تشک در حالی که اخبار بمباران مناطق مختلف کشور توسط دشمن به گوش می‌رسید شرایط ویژه‌ای به وجود آورده بود. از لحاظ فنی نیز در این دوره شاهد رقابت چشمگیر کشتی‌گیران هندی و ژاپنی با نمایندگان کشورمان مخصوصا در کشتی آزاد بودیم. پیروزی آرش یوشیدا، کشتی‌گیر ایرانی- ژاپنی تیم ملی ژاپن در وزن 97 کیلوگرم مقابل امیرعلی آذرپیرا یک شوک قابل توجه به آزادکاران ما بود.  برای بررسی شرایط دو تیم آزاد و فرنگی ایران با محسن کاوه، سرمربی تیم ملی کشتی آزاد در المپیک پاریس و همین‌طور مدیر پیشین تیم‌های ملی ایران گفت‌وگویی مفصل ترتیب دادیم. کاوه معتقد است در رقابت‌های این دوره با وجود درخشش ورزشکاران ایرانی بعضی ضعف‌ها هم به چشم آمد که می‌توان با برطرف کردن آنها شرایط بهترین برای آزاد و فرنگی ما در مسابقات جهانی و بازی‌های آسیایی پیش رو به وجود بیاید. 

    آقای کاوه! بچه‌ها امسال در شرایط متفاوتی راهی مسابقات قهرمانی آسیا شدند. در شرایط بمباران کشور را ترک کردند و مجبور شدند زمینی تا مرز بروند و از آنجا به بیشکک برسند. فارغ از بحث فنی این وضعیت چه تاثیری در عملکرد بچه‌ها داشت؟

یک بحث اصلا درباره شرایط اعزام است و بحث دیگر هم این است که در آن زمان، تمام بچه‌ها (درست است که دور از جنگ گذاشته شده بودند) اما خودشان درگیر بحث بحران جنگی بودند که در کشور اتفاق افتاده بود. آنها از لحاظ روحی و روانی نگران خانواده‌هایشان و وضعیت کشور بودند و بیشتر در اتمسفر روحی خاصی قرار داشتند. من فکر می‌کنم بچه‌ها حال روحی خوبی نداشتند. این بی‌تاثیر نبود. همچنین سفر تیم به جای آنکه راحت باشد، با مشقت همراه بود که این هم تاثیرگذار بود. من فکر می‌کنم تمام اینها تاثیر گذاشت. بچه‌های کشتی خیلی عاطفی هستند؛ چه در بحث خانواده‌های خودشان و چه خانواده‌های دیگر که در بعضی نقاط کشور دچار آسیب شده بودند. به نظر من این مسائل تاثیر منفی روی بچه‌ها داشت و مطمئنا روی عملکرد برخی از آنها هم اثرگذار بود؛ چون انسان‌ها متفاوت هستند و در شرایط مختلف خودشان را طور دیگری نشان می‌دهند. این شرایط، شرایط سختی بود، اما با این حال بچه‌ها چه در کشتی فرنگی و چه در آزاد توانستند با نتایجی که گرفتند دل مردم را شاد کنند.

    در کشتی فرنگی چند نکته وجود دارد؛ تیم با صد درصد کسب مدال، عنوان قهرمانی را به دست آورد که خودش یک دستاورد بود؛ چهارمین قهرمانی پیاپی هم یک دستاورد دیگر. منتها نگرانی‌هایی در مورد از دست دادن پنج فینال به وجود آمد. کشتی‌گیران ما تا فینال خوب رفتند، اما پنج فینال را از دست دادیم. بعضی از این باخت‌ها به نظر می‌رسید قابل پیش‌بینی بود، ولی بعضی‌ها نه. عملکرد کشتی فرنگی به نظر شما  چطور  بود؟

تا آنجا که اطلاع دارم، فرنگی تغییرات زیادی در نفرات داشت. خیلی از بچه‌ها برای اولین‌بار در چنین مسابقاتی شرکت می‌کردند که به نظر من حرکت خوبی است. ما باید به این موضوع اهمیت بدهیم که چطور پشتوانه‌سازی کنیم. شاید رنج مدالی یا کیفیت ما کمی پایین‌تر آمده باشد، اما این کار خوبی است، چون باید بتوانیم پشتوانه‌هایمان را به نفر اول برسانیم. اینکه بگوییم در فینال‌ها چند کشتی را از دست دادیم یا چند کشتی‌گیر جوان باختند، به نظر من اشکالی ندارد. کشتی‌گیر جوان در این مسابقه می‌بازد ولی برای مسابقات آینده بهتر می‌شود. من فکر می‌کنم تیم فرنگی چیزی کم نداشت. 

    دو نفر از بهترین کشتی‌گیرهای این چند سال اخیرمان یعنی آقای ساروی و آقای میرزازاده دوباره توانستند طلا بگیرند؛ به صورت مشخص درباره این دو نفر صحبت کنیم.

آقای میرزازاده و آقای ساروی در کنار آقای اسماعیلی اکنون برند کشتی فرنگی ما هستند. او چند سال است که قهرمان جهان شده و من می‌خواهم یک مورد را در رابطه با این دو عزیز بگویم. جدا از بحث قهرمانی‌شان، بحث اخلاق در کشتی آزاد و فرنگی مطرح است. جا دارد کمی از خصوصیات این دو عزیز بگویم: هم هادی و هم امیر، با اینکه کوهی از مدال و افتخار دارند، اما دو کشتی‌گیر بسیار باادب، بااخلاق و سرآمد هستند. من می‌گویم که مردم بدانند این دو عزیز در کنار مدال‌آوری، واقعا از لحاظ اخلاقی سلامت هستند. من فکر می‌کنم ما برای مسابقات المپیک شانس زیادی داریم و باید به عنوان سرمایه ملی از این دو حراست کنیم.

    برسیم به کشتی آزاد. در روز آخر با سه طلایی که پشت سر هم گرفتیم، توانستیم قهرمانی را در رقابت با هند و ژاپن به دست بیاوریم. برخی برداشت‌ها به این شکل است که سطح مسابقات این دوره نسبت به دوره‌های گذشته بالاتر رفته بود. آیا این تحلیل درست است؟

ما همیشه این وضعیت را داریم؛ یعنی در آسیا رقبایی داریم. هندی‌ها بیشتر در رده نوجوانان و جوانان می‌آیند و جای ما را می‌گیرند، اما امسال در بزرگسالان هم بهتر بودند. ژاپن هم که مدتی است وارد دایره رقابت شده است. در چند سال اخیر نشان دادند که در بحث پشتوانه‌سازی کار می‌کنند؛ مثلا همان کشتی‌گیر وزن ۷۹ کیلوگرم که اصالت ایرانی دارد، می‌آید اینجا اول می‌شود و جمالوف قهرمان المپیک را می‌برد. ژاپن واقعا دارد کار می‌کند. هندی‌ها هم نسبت به گذشته بهتر بودند و این نشان می‌دهد که ما هم باید بیشتر تلاش کنیم، مخصوصا در بحث پشتوانه‌سازی. آسیا همیشه همین‌طور بوده، اما امسال هندی‌ها  و ژاپنی‌ها از قزاق‌ها و ازبک‌ها  خیلی  بهتر  بودند.

    در وزن ۵۷ کیلوگرم، به نظرم والی‌زاده در سبک‌وزن همه را امیدوار کرده است که یک کشتی‌گیر  شش‌دانگ  داریم.

چیزی که امسال از والی‌زاده دیدیم نشان داد بیش از هر چیز، بحث روحی و روانی او خیلی خوب بود که توانست خلأ چند سال گذشته را پر کند؛ به شرطی که فکر نکند این مسابقات آسیا قله است و حتما تلاشش را بیشتر کند، چون امسال هم مسابقات جهانی و هم بازی‌های آسیایی را داریم که این دو رقابت خیلی به هم نزدیک هستند. حالا اینکه چه کسی به جهانی و چه کسی به بازی‌های آسیایی اعزام می‌شود بحث دیگری است، اما میلاد نشان داد که اگر همین‌طور خوب کشتی بگیرد، ان‌شاءالله می‌تواند جرقه امیدی برای وزن اول ما  باشد.

    در وزن ۷۴ کیلوگرم، امیرمحمد یزدانی که کشتی‌گیر خوبی است باز هم نتوانست طلا بگیرد. من واکنش کاربران و منتقدان را می‌گویم و می‌خواهیم پاسخ شما را بشنویم. می‌گویند امیرمحمد کشتی‌گیر مستعدی است، اما سال‌هاست اشتباهاتی دارد که انگار قرار نیست هیچ ‌وقت برطرف شوند. شما موافقید؟

من امیرمحمد را این‌طور تعریف می‌کنم: او یک آدم «بیش‌فعال»  است  و متاسفانه  این   بیش‌فعالی در کشتی‌اش هم وجود دارد. این ویژگی در زمان‌هایی باعث موفقیت او شده، اما گاهی هم مضر است. امیرمحمد این اخلاق را از دوران نوجوانی و جوانی با خود آورده. او باید بداند که دیگر کشتی‌گیر نوجوانان و جوانان نیست. او باید بتواند آن شور و شیطنت جوانی را در رده بزرگسالان مدیریت کند. من فکر می‌کنم اگر امیرمحمد خودش را در مواقع سخت کشتی بیشتر کنترل کند، این موضوع خیلی به او کمک خواهد کرد. باید از او خواست که در تشک فقط کشتی بگیرد. من برای خودش هم مثال زدم و گفتم موقع کشتی گرفتن می‌خواهد خودش کوچ هم بکند، می‌خواهد تماشاچیان را تحت تاثیر قرار دهد، می‌خواهد داوری هم کند. این خوب نیست و به ضررش تمام می‌شود. این رفتار در رده بزرگسالان می‌تواند در یک لحظه باعث پشیمانی  شود.

    در وزن ۹۷ کیلوگرم، با حضور حسن یزدانی و امیرعلی آذرپیرا یکی از پیچیدگی‌های تیم ملی را داریم. درباره فینال آذرپیرا با یوشیدا صحبت کنید. آقای دبیر می‌گفتند که آرش یوشیدا فعلا بهترین کشتی‌گیر این وزن در دنیاست و ما کمی عقب افتادیم   و باید تلاش کنیم  به او  برسیم. تحلیل شما  چیست؟

آرش یوشیدا سال گذشته هم خوب بود؛ دو، سه سالی هست که آمده، اما از سال گذشته روند رشد چشمگیری داشته است. سال قبل سوم شد، اما کار را ادامه داد و اکنون حریفان را با اختلاف بالا شکست می‌دهد. دیدید او قهرمان المپیک را به راحتی شکست داد. از طرفی خودِ امیرعلی که شاخص جهانی و المپیکی ماست، مقابل او طوری کشتی گرفت که برنده شد. پیروزی او مقابل امیرعلی هم خیلی حساب‌ شده بود و او نشان داد که یک زنگ خطر برای تمام ۹۷ کیلویی‌هاست. آنچه ما از آرش یوشیدا دیدیم، این است که برای همه رقبا خطرناک است. تا المپیک زمان زیادی مانده و من فکر می‌کنم او بهتر هم بشود، چون می‌بینم که به مدال جهانی و آسیایی راضی نشده و روند رو به رشدی دارد و یکی از حریفان سرسخت تمام کشتی‌گیران جهان می‌شود. از سوی دیگر، من امیرعلی را در این مسابقات در اوج ندیدم؛ شاید به این علت که چون مسابقات انتخابی و رقابت‌های بزرگ‌تری در پیش دارد، نباید در مقابل یوشیدا ۱۰۰ درصدِ آمادگی‌اش را رو می‌کرد. با این حال او از نظر سبک کشتی‌گیری قابلیت‌های بسیار بالایی دارد و چیزی از ارزش‌هایش کم نمی‌شود. ما باید رقابت او با حسن یزدانی را به فال نیک بگیریم. نظر من این است که هر قدر حریفان داخلی سرسخت‌تر باشند، بهتر است. آنها در داخل بهتر تمرین می‌کنند، چون حریف خوب دارند و زندگی حرفه‌ای و تمرینات‌شان مدیریت می‌شود. این رقابت باعث رشد حسن یزدانی، امیرعلی آذرپیرا و بقیه مثل گلیج می‌شود. این رقابت داخلی بسیار خوب است. البته باید دید شرایط کشور به چه صورت پیش می‌رود و آیا می‌توان رقابت‌های کشتی جام تختی را برگزار کرد یا خیر. فقط نقد من این است که ما گاهی این رقابت داخلی را داریم از کشتی‌مان می‌گیریم. در حالی که این فضا می‌تواند باعث ترفیع  و بالا رفتن کیفیت بچه‌های کشتی ما  شود.

    به عنوان یک پیش‌بینی  فکر می‌کنید در نهایت بین گلیج، آذرپیرا و یزدانی، با کدام کشتی‌گیر به مسابقات جهانی  می‌رویم؟

این رقابت‌ها بیشتر برای گرم کردن تنور مسابقات است. حسن آقا در لیگ توانست گلیج را شکست دهد و باید دید شرایطش چطور پیش می‌رود و همانطور که گفتم آیا جام تختی برگزار می‌شود یا خیر؟ در مجموع نمی‌شود پیش‌بینی کرد. باید دید نوع مسابقه [انتخابی] چطور خواهد بود. اگر شرایط طبیعی باشد و مسابقات جام تختی برگزار شود و اینها شرکت کنند، مشخص می‌شود. شاید شرایط عوض شود. حسن یزدانی قابلیت‌های بالایی دارد؛ فعل خواستن، پشتکار و جسارت در کنارش است. آذرپیرا هم جوان است و خیلی زود خودش را در کشتی بزرگسالان اثبات کرد. در نهایت کسی که در مسابقه اشتباه نکند، پیروز خواهد  بود.

    ما در دو وزن ۶۵ کیلو (پیمان نعمتی) و وزن 79 با یوسفی حذف شدیم. آیا این کشتی‌گیران دیگر شانسی ندارند یا چون جوان هستند، می‌توانند با رفع اشتباهات برگردند؟

در مورد این دو نفر، شرایط‌شان فرق می‌کند. من از زمان نوجوانی و جوانی با او کار کرده‌ام. او در رده‌های سنی رحمان عموزاد را شکست داد. یعنی طوری است که باید به پیمان فرصت داده شود. پیمان نعمتی همیشه بوده و روند کم افت و خیزی داشته، اما این اولین‌بار بود که در تیم ملی بزرگسالان حضور داشت. شاید آن توقعی که باید برآورده نشد. یوسفی هم سال گذشته چه در رده امید و چه بزرگسالان سال خوبی داشت و نتایج خوبی گرفت. به پیمان نمی‌شود خیلی ایراد گرفت. مشکل وزن 65 است. در وزن ۶۵ کیلوگرم بعد از رحمان عموزاد که فوق ستاره کشتی جهان است و عنوان‌دار جهان و المپیک به حساب می‌آید باقی کشتی‌گیرها نمی‌توانند جزو نفرات بالا باشند. ما باید در این وزن پشتوانه‌های بیشتری داشته باشیم. ما چه در جوانان و چه در امید، متاسفانه گاهی در این وزن نتیجه نمی‌گیریم، اما باید به پشتوانه‌های‌مان بیشتر اهمیت بدهیم. در بحث پشتوانه‌سازی باید کمی تامل و رسیدگی کرد تا خود کشتی‌گیران به وضعیت‌شان رسیدگی کنند. مهدی یوسفی حیف است، او جوان است و باید دید به چه دلیلی امسال افت کرده است. ان‌شاءالله برطرف کند، چون او در ابتدای راه است. رقابت داخلی میان یوسفی، نخودی، فریبرز بابایی و عرفان الهی اگر شکل بگیرد، می‌تواند بسیار سازنده باشد. بحث من این است که نباید اجازه داد به این صورت افت کنند.