دربی زمین!

روزنامه اعتماد نوشت: بحران میزبانی در تهران برای دو قطب بزرگ فوتبال ایران، پرسپولیس و استقلال به نقطه‌‌ای بحرانی رسیده است. پایتخت که سال‌ها با تکیه بر ابهت استادیوم آزادی بار اصلی مسابقات ملی و باشگاهی را به دوش می‌کشید حالا در وضعیتی قرار گرفته که برای برگزاری یک مسابقه ساده هم با چالش‌‌های زیرساختی دست‌ و پنجه نرم می‌کند. 

اصرار هر دو باشگاه برای ماندن در تهران منطقی است، چراکه هواداران بی‌شمار و قراردادهای تبلیغاتی و سهولت در تردد همگی در گروی ماندن در پایتخت هستند، اما واقعیت این است که در حال حاضر تهران تنها یک ورزشگاه آماده برای میزبانی در سطح لیگ برتر دارد. ورزشگاهی که امکان میزبانی از تماشاچیان را ندارد. سرخابی‌ها پیش خودشان فکر کردند اگر قرار است بازی‌ها بدون تماشاگر بماند، بهتر است در تهران  و ورزشگاه اکباتان از رقبا پذیرایی  کنند. 

در چنین شرایطی فشار مضاعف روی یک چمن و یک مجموعه ورزشی نتیجه‌‌ای جز تخریب زودهنگام زیرساخت‌‌های باقی مانده نخواهد داشت. راهکار نخست و بدیهی مدیریت دقیق تقویم مسابقات توسط مسوولان سازمان لیگ است. یک هفته در میان بازی کردن دو تیم می‌تواند یک راهکار باشد. مثلا پرسپولیس وقتی میزبان است استقلال لزوما باید در خارج از خانه بازی کند و برعکس. این روش ساده‌ترین روش برای جلوگیری از تداخل است هر چند برنامه‌ریزی‌ها از قبل انجام شده و از سمت دیگر برخی تیم‌ها خودشان در تهران هستند و ورزشگاه اکباتان  را به  عنوان  استادیوم خانگی خود معرفی کردند. در هفته پیش رو هر دو تیم سرخابی باید در تهران بازی کنند  و این دو بازی به فاصله 48 ساعت در یک استادیوم  برگزار خواهد  شد. 

بنابراین تصمیمات مقطعی مشکل اصلی یعنی استهلاک چمن را حل نمی‌کند. بازی کردن دو تیم پرطرفدار روی یک چمن به صورت مداوم کیفیت فنی بازی‌ها را به ‌شدت کاهش می‌دهد. همان‌طور که چمن ورزشگاه شهر قدس را خراب کرد و حالا این استادیوم که از چندی پیش دور از دسترس قرار گرفت تا 4 هفته دیگر قابل استفاده نیست. 

راهکار دوم که توسط هر دو تیم به صورت مقعطی مورد استفاده قرار گرفت، استفاده از استادیوم‌های سایر شهرها بود. استقلال دو بازی قبلی خانگی خود را در ورزشگاه شهید نصیری یزد انجام داد، اما بعد از این استاندار یزد اظهار داشت که این زمین باید تنها در اختیار تیم‌های استان یزد باشد! پرسپولیس هم گاهی راهی قزوین شده تا بازی‌های خود را آنجا انجام دهد.

با این حال چنین وضعیتی به دلایل مختلف از جمله هزینه و مخالفت‌ها نمی‌تواند طولانی مدت ادامه پیدا کند.  از این منظر مدیریت همزمان پروژه بازسازی استادیوم آزادی باید به صورت سه شیفته و بدون وقفه ادامه یابد، ‌چراکه هر روز تاخیر در آماده‌سازی این ورزشگاه‌ ضرر مالی و معنوی هنگفتی  به بدنه فوتبال ایران وارد می‌کند. در این شرایط، شاید زمان آن رسیده که باشگاه‌ها به جای تکیه مطلق بر ورزشگاه‌های دولتی، به سمت اجاره بلندمدت یا مشارکت در تکمیل ورزشگاه‌های نیمه‌تمام پایتخت حرکت کنند. اخیرا گفته شده باشگاه استقلال برای در اختیار گرفتن استادیوم تختی با وزارت ورزش به توافق رسیده  است. 

در نهایت بحران فعلی باید درسی برای آینده باشد. پایتخت یک کشور با دو تیم بزرگ نمی‌تواند تنها به یک ورزشگاه متکی باشد. سرمایه‌گذاری بخش خصوصی یا ورود مستقیم باشگاه‌ها به بحث ورزشگاه‌سازی، تنها راه خروج دائمی از این بن‌‌بست است. تهران برای میزبانی همزمان از سرخابی‌ها به چیزی فراتر نیاز دارد! به مدیریت مدرن زیرساخت‌‌ها و تعامل. بدون تعامل اگر قرار است هر دو تیم در تهران بمانند حتما تقابل‌هایی بین دو باشگاه رخ خواهد داد. بنابراین با توجه به شرایط به وجود آمده به نظر می‌رسد دربی جدید سرخابی‌ها سر زمین باشد!