در گفت و گو با روزنامه «اعتماد» مطرح شد:
بررسی آخرین وضعیت تیم ملی امید با فرزاد آشوبی
پیشکسوت فوتبال کشورمان می گوید اگر تیم ملی امید موفق شد اتفاقی است چون چون برنامهریزی نداشتیم.
روزبه دلاور| لیست نهایی تیم ملی امید ایران برای حضور مقتدرانه در جام ملتهای آسیا که از امروز چهارشنبه آغاز میشود، اعلام شد.
به گزارش روزنامه اعتماد، شاگردان امید روانخواه در یکی از سختترین گروههای مسابقات یعنی گروه C باید به مصاف قدرتهایی چون کرهجنوبی و ازبکستان و لبنان بروند. ایران امروز از ساعت 30: 15 به وقت تهران در نخستین بازی با کرهجنوبی دیدار میکند.
این رقابتها نهتنها برای کسب عنوان قهرمانی قاره که رقابت برای صعود به المپیک است؛ هدفی که سالهاست برای فوتبال ایران به یک آرزو تبدیل شده است. با توجه به اهمیت این دوره، نگاهها به کادر فنی و بازیکنان دوخته شده است. برای بررسی شانسهای تیم و ارزیابی ترکیب اعلام شده با فرزاد آشوبی، پیشکسوت فوتبال ایران به گفتوگو نشستیم. آشوبی در شرایط فعلی چندان امیدوار نیست که این طلسم شکسته شود! اما باید دید آیا این نسل جوان میتواند انتظارات را برآورده کرده و جواز حضور در المپیک را به دست آورد یا خیر.
نظر شما درباره نفرات دعوت شده به تیم ملی امید چیست؟
اسامی که نام بردید همگی جزو بازیکنان مستعد و باکیفیت فوتبال ما هستند. بهویژه اینکه بعضیهایشان سالهاست بهرغم جوانی در لیگ برتر توپ میزنند و سطح کیفی خوبی را از خودشان نشان دادهاند. به نظرم نفرات، نفرات خیلی خوبی هستند منتها اینکه آنجا چه نتایجی رقم بخورد و به چه شکل عمل شود یک مقداری محل تردید است! آن هم نه به واسطه اینکه بازیکنان یا گروه فنیشان دچار نواقص بزرگی هستند بلکه به این دلیل که سالهاست در مبحث ساخت و پرورش بازیکنان غفلت و بیتوجهی کردیم و مدام فاصله فوتبالمان را با فوتبال آسیا زیاد کردیم، نمیگویم فاصله با جهان چون چندین سال نوری با فوتبال دنیا فاصله داریم! حالا باید صبور باشیم تا ببینیم در این گروه سطح بالا برخلاف سالهای قبل این طلسم میشکند که امیدواریم رخ بدهد اما کارمان بسیار سخت است.
روند آمادهسازی تیم ملی امید را چطور دیدید؟
به هیچ عنوان خوب نبود. ما اگر نگاهمان صعود به المپیک بود باید از مدتها قبل و از مسابقات قبلی آمادگی خودمان را برای این موضوع نشان میدادیم. حالا انجام بازی تدارکاتی یا برگزاری اردوها. اما اینکه شش ماه یا یک سال قبل از مسابقات به یاد تیم امید میافتیم و تازه دست به انتخاب مربی میزنیم و بعدش میخواهیم استارت بزنیم خودش گویای وضعیت آشفته و بیبرنامگی است که متاسفانه وجود دارد.
به نظر شما بچهها به قدری باتجربه هستند تا کمبود بازیهای تدارکاتی به شکلی جبران شود؟
باید واقعبین باشیم! بازیکنانی که نهایت چهار یا پنج اردو در کنار هم قرار میگیرند با چند بازی دوستانه اصلا کافی نیست تا در مسابقاتی آماده شوید که تمام آسیا با نگرشی خاص و برنامهریزی درست و تعداد بازی زیادی آماده آن میشوند. واقعیت این است که ما روی کاغذ در همین ابتدا به لحاظ مدل آمادهسازی و نگرشی کاملا عقب هستیم. حداقل از رقبا و مدعیان اصلی عقب هستیم. البته گروهی از بازیکنان داریم که مستعد هستند و تنها مبحث امیدوارکننده ما همین است. از لحاظ شکل کاری که امیدی وجود ندارد. به لحاظ داشتن بازیکن با استعداد و گروه فنی که کیفیت خوبی دارند، میتوانیم امیدوار باشیم که اتفاقات تاکید میکنم اتفاقات ما را به موفقیت برساند نه برنامهریزی!
درباره بقیه هم گروهیهای ایران یعنی کرهجنوبی و ازبکستان و لبنان چه نظری دارید؟
خب کاملا مشخص است چقدر کارمان سخت است. کرهجنوبی که مدعی سنتی و اصلی است برای قهرمانی و ازبکستانی که سالهاست به واسطه برنامهریزی و سرمایهگذاری منطقی و اصولی تبدیل به قطب جدید آسیا شده است. البته لبنان را هم نمیتوانیم نادیده بگیریم هرچند به لحاظ واقعیت فوتبالی کماکان مسیر طولانی برای رسیدن به فوتبال ما دارند اما به غیر از مسائل فنی، مسائلی مثل آمادهسازی و نگرش و دانشی که به فوتبالشان تزریق کردهاند، میتواند فرآیند رشد آنها را تسریع کرده باشد. در نهایت به نظرم کره و ازبکستان رقیبان اصلی ما در این گروه هستند.
امیدهای ما اول باید با کرهجنوبی بازی کنند و بعد با ازبکستان و بعد با لبنان. ترتیب بازیها را چطور ارزیابی میکنید؟
این هم کار را خیلی سخت میکند. اگر در بازی ابتدایی با لبنان بود و با یک تجربه در این تورنمنت به مصاف رقبای اصلی میرفتیم، اتفاق بهتری بود. اما در نهایت قرعه است و کاریاش هم نمیشود کرد و فقط باید امیدوار باشیم که تیممان بهترین عملکرد را در این تورنمنت به نمایش بگذارد چون واقعا گروه خوبی هستند و بخش بزرگی از این بازیکنان را مستقیم یا غیرمستقیم شناخت دارم اما نسلهای گذشتهمان هم فوقالعاده بودند اما در نهایت با مربی ایرانی و نه خارجی نتوانستیم موفق باشیم. امیدوارم این بار با امید روانخواه این اتفاق رقم بخورد و ما بعد از بیشتر از نیم قرن به المپیک بپرسیم.
فکر میکنید روانخواه به لحاظ فنی توانایی شکستن این طلسم را دارد؟
در بخش قبلی صحبتهایم عرض کردم نه با مربی خارجی و نه داخلی، نتوانستیم بیش از نیم قرن به المپیک برسیم. امیدوارم این اتفاق با روانخواه رقم بخورد اما باز هم برمیگردیم به اشکالات ساختاری که زمان زیادی را از دست دادیم. زمانی که میتوانست برای سرمربی یک آپشن قوی باشد و شرایط ویژه ایجاد کند اما رسیدیم به زمان مسابقات که دیگر اقدام فدراسیون دیر بود. امیدوارم این نسل و این مربی جوان بابت این تصمیمات غیرمناسب متضرر نشود.
سوال آخر درباره لیگ است. آیا توانسته پشتوانهسازی خوبی برای امیدها داشته باشد؟
واقعیت اینکه در این فصل به ویژه نمود بهتری داشته است و رویکرد باشگاهها و مربیان به استفاده از بازیکنان جوان شکل بهتری داشته هرچند معتقدم بیش از این میتواند این اتفاق رقم بخورد و این مسیر طی شود. در کل قابل اعتنا و توجه است.
دیدگاه تان را بنویسید