یک روایت از فیلم جدید سروش صحت؛ «استخر» نگاه زنانه‌تری دارد

«بازخوانی روابط انسانی در سینمای سروش صحت» عنوان یادداشت روزنامه اعتماد به قلم سمیرا افتخاری است که در آن آمده؛  سروش صحت در سال‌های اخیر به یکی از صداهای متمایز سینما و تلویزیون ایران تبدیل شده است؛ فیلمسازی که جهانش بیش از آنکه بر روایت‌های پرحادثه استوار باشد، بر جزییات انسانی، سکوت‌ها، مکث‌ها و روابط روزمره بنا شده است. صحت از دل طنز آمده، اما طنزش نه از جنس شوخی‌های مستقیم و کلام‌محور، بلکه مبتنی بر موقعیت، شخصیت و ظرافت‌های رفتاری است؛ همان چیزی که در آثار تلویزیونی‌اش مانند لیسانسه‌ها و سپس در تجربه‌های سینمایی‌اش به بلوغ بیشتری رسیده است. در سینمای سروش صحت، آدم‌ها معمولا معمولی‌اند؛ نه قهرمان‌اند و نه ضدقهرمان. آنها درگیر زندگی، تردیدها، ترس‌ها و ناتوانی‌های خود هستند و همین «معمولی ‌بودن» است که به جهان آثار او کیفیتی صمیمی و باورپذیر می‌بخشد. صحت به جای قضاوت، نظاره‌گر است و دوربینش با فاصله‌ای محترمانه، شخصیت‌ها را دنبال می‌کند. همین نگاه انسانی و جزیی‌نگر باعث شده فیلم‌هایش بیش از آنکه به دنبال پیام‌های صریح باشند، بر حس ‌و حال و تجربه زیسته تماشاگر تکیه کنند. در ادامه همین مسیر، استخر تازه‌ترین فیلم سروش صحت که در چهل ‌و چهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد، تجربه‌ای متفاوت در کارنامه او محسوب می‌شود. فیلمی که در عین وفاداری به جهان آشنای صحت، گامی تازه به سمت نگاهی زنانه‌تر برمی‌دارد. اگرچه دغدغه‌های انسانی، روابط پیچیده عاطفی و توجه به جزییات رفتاری همچنان در مرکز روایت قرار دارند، اما این‌بار زاویه دید فیلم، نسبت به آثار پیشین او، تغییر محسوسی کرده است. استخر بیش از آنکه درباره موقعیت‌های بیرونی باشد، درباره درون شخصیت‌هاست، به ‌ویژه زنان. فیلم تلاش می‌کند لایه‌های پنهان احساسات، تنهایی‌ها و مقاومت‌های زنانه را با بیانی آرام و غیرشعاری به تصویر بکشد. این جهان زنانه نه به شکل اغراق‌ شده و کلیشه‌ای، بلکه با همان ظرافت همیشگی صحت ساخته شده است؛ جهانی که در آن سکوت‌ها حرف می‌زنند و جزییات، بار معنایی روایت را به دوش می‌کشند. با این حال، استخر به ‌طور کامل از امضای مولفش جدا نمی‌شود. همان نگاه دقیق به روابط انسانی، همان طنز پنهان و تلخ و همان پرهیز از اغراق و هیجان‌زدگی در روایت، در تار و پود فیلم حضور دارد. سروش صحت در استخر نشان می‌دهد که می‌تواند بدون تکرار خود، جهانش را گسترش دهد و از زاویه‌ای تازه به همان دغدغه‌های همیشگی بنگرد . استخر را می‌توان نقطه‌ای تازه در مسیر فیلمسازی سروش صحت دانست؛ فیلمی که هم ادامه منطقی جهان قبلی اوست و هم نشانه‌ای از تمایلش به تجربه‌گرایی و عبور آرام از مرزهای آشنا. تجربه‌ای که اگرچه آرام و کم‌ادعاست، اما درست به همان اندازه، تأمل‌برانگیز و ماندگار است.