نوید موسوی در یادداشتی نوشت؛
اعتماد، حیاتیتر از آب!
نوید موسوی در یادداشتی نوشت: اریک لونرگن در کتابی با عنوان «پول» وقتی به بررسی نهادهای اقتصادی میپردازد، نهادهای اجتماعی را پشتوانه آنها میداند. او معتقد است هر نهاد اجتماعی و اقتصادی به مثابه یک عضو زنده از جامعه بازتاب نوعی قرارداد اجتماعی است. قراردادی که اولین لازمه آن همکاری میان انسانها و تن دادن به یک توافق برای رسیدن به هدفی مشترک است.
اعتمادآنلاین| نوید موسوی در یادداشتی نوشت: «اریک لونرگن در کتابی با عنوان «پول» وقتی به بررسی نهادهای اقتصادی میپردازد، نهادهای اجتماعی را پشتوانه آنها میداند. او معتقد است هر نهاد اجتماعی و اقتصادی به مثابه یک عضو زنده از جامعه بازتاب نوعی قرارداد اجتماعی است. قراردادی که اولین لازمه آن همکاری میان انسانها و تن دادن به یک توافق برای رسیدن به هدفی مشترک است.
او تأکید میکند که بدون اعتماد نمیتوان به هیچ نهاد اجتماعی و اقتصادی دلخوش بود. لونرگن ضمن بررسی بحران اقتصادی سال 2008 در جهان سرمایهداری، به ویژه آمریکا، خاطرنشان میکند که این فقط و فقط اعتماد بود که در مرتبه نهایی جهان سرمایهداری را از بحران عظیمی که والاستریت را به آشوب کشاند، نجات داد. او به صراحت بیان میکند که تمام بانکهای جهان به معنای کلمه ورشکستهاند و هرگز به ازای اعتبار موجود در جهان نقدینگی کافی وجود ندارد. شاید مسخره به نظر برسد که او پیشنهاد میکند هنگام ورشکستگی یکی از راهکارها این است که پولهایی بدون هیچ پشتوانهای چاپ کنیم و به دست مردم بدهیم.
چرا اعتماد تا این اندازه اهمیت دارد؟ فرض کنید یک روز اعتماد ما به جامعه از بین برود، به مردم شهرمان و حتی خانواده خودمان اعتماد نداشته باشیم. بعید به نظر میرسد جرأت کنیم از خانه خارج شویم و یا حتی از غذایی که مادر و یا همسرمان جلویمان گذاشته، چیزی بخوریم!... خندهدار است؟. بله قبول دارم؛ اما باور کنید اعتماد تا همین اندازه اهمیت دارد.
حالا عینک بیاعتمادی را از چشمهایتان بردارید و یک بار دیگر جامعه را نگاه کنید. همه چیز به نظر سرجای خودش است؛ حتی اگر مشکلی وجود داشته باشد اعتماد به ما کمک میکند شرایط موجود را با تمام دشواریها بپذیریم تا فرصتی به دست آوریم مشکلات، کمبودها و عیب و ایرادها را برطرف کنیم.
در فیلم سینمایی «شوالیه تاریکی» ساخته کریستوفر نولان هنگامی که جوکر (شخصیت شرور داستان) میخواهد به ویرانکنندهترین شکل ممکن جامعه را نابود کند، تلاش میکند با نفوذ داخل گروه پلیس، اعتماد مردم به مجریان امنیت را از میان بردارد. او به درستی دریافته است که بدون اعتماد هیچ نهادی نخواهد توانست روی پای خودش بایستد و به زودی فرو خواهد ریخت. در همان فیلم و در صحنههای آخر، مرد خفاشی (بَتمن) میپذیرد قربانی پلیس شود و تمام جنایات را به گردن میگیرد تا اعتمادِ جامعه به شهردار و پلیس از میان نرود. این فداکاری تراژیکترین قسمت فیلم هم هست!
حالا اگر موافقید برگردیم به جامعه خودمان. کمی نگاه کنید بر اثر خدشهدار شدن اعتماد چه هزینههای سنگینی پرداختهایم. چند موسسه مالی و اعتباری و صندوق و شرکت و... ورشکسته شدهاند و بیاعتمادی چه نگرانیهایی به همراه آورده! ارقام بالا در فساد اداری و بروید تا آخر... چون گفتن ادامهاش برای من و شما که این روزها اخبار زیادی در این باره میشنویم ضرورتی ندارد. فقط به این فکر کنید که اگر اعتماد تقویت میشد چه هزینههای سرسامآوری که دست از سرمان برنمیداشت!
من میخواهم اشارهای کوتاه به وضع فرهنگی شهرمان داشته باشم. به اعتماد هنرمندان خراسانی به اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و خیلی نهادهای متولی فرهنگ که این روزها در جذب هنرمندان چندان موفق عمل نمیکنند. جلسات شعر و داستان که با مدیریت ادارهها و سازمانهای دولتی و شبهدولتی برگزار میشود، طرفداری ندارد و رویدادهای فرهنگی یکی در میان اثرگذار نیستند و خیلی سریع در غبار زمان گُم میشوند. در نهایت فقط برای پُر کردن بیلان کاری مدیران به درد میخوردند و روی کاغذ خودنمایی میکنند تا بین مردم و در دل هنرمندان. نتیجهاش هم میشود جلسات شعری که در چند سال گذشته تعطیل شدند، گالریهایی که بسته، انجمنهایی که پراکنده شدند و هنرمندانی که یا سرخورده و منزوی به کار خودشان پرداختند و یا درد مهاجرت را به جان خریدند. به خاطر دارم یکی از کارگردانهای تئاتر در همین مشهد خودمان حرف عجیبی زد. از او پرسیدم چرا میخواهد از شهر خودش به تهران برود که گفت: «ما قد بلند نیستیم؛ سقف مشهد کوتاه است».
وسط همه این خبرهای غمگین که روشنای روزمان را تیره میکند، شاید یک خبر خوش هم این باشد که روزنامه «اعتماد» میخواهد ویژهنامه هفتگی خودش را در استان خراسان رضوی منتشر کند. یعنی احتمالا اگر شما این یادداشت را میخوانید، امروز «اعتماد» با چند صفحه بیشتر به شهرتان آمده است.
امیدواریم و تلاشمان این است که اگر مینویسیم متناسب با نامِ روزنامه، در راستای ایجاد اعتماد بیشتری میان مردم حرکت کنیم. اعتمادی که این روزها از آب هم حیاتیتر است. باور کنید آسانتر است و کمتر رنج دارد که از تشنگی بمیریم تا از بیاعتمادی به هم زندگی اجتماعیمان را نابود کنیم!
منبع: روزنامه اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید