حرفهای محمدحسین مهدویان و هادی حجازیفر در برنامه «سیوپنج»
مهدویان: از فضای دانشگاه در دوره اصلاحات تاثیر زیادی گرفتم/ حجازیفر: شروع دوره احمدینژاد یک سرخوردگی بزرگ بود
پانزدهمین قسمت از برنامه «سیوپنج»، شب گذشته (شنبه 20 آبانماه) میزبان محمدحسین مهدویان و هادی حجازیفر تا این دو چهره علاوه بر صحبت درباره همکاریهایشان، از دوران اصلاحات و احمدینژاد بگویند.
از فضای دانشگاه در دوره اصلاحات تاثیر زیادی گرفتم
مهدویان در ادامه صحبتهایش به دوره اصلاحات اشاره کرد و از اولین رأیی که داده حرف زد: «در دوره اصلاحات 16 ساله بودم و اولین باری بود که رأی دادم. بعد به دانشگاه رفتم و دوران پرالتهابی را در دانشگاه سپری کردم. خودم فکر میکنم که از آن فضا بسیار تأثیر گرفتم و به هر حال فضایی بود که به آدم تفکر و موضع میداد؛ نمیدانم بخشی از هیجانی که داشتم به خاصیت سنی من بر میگشت یا به خاطر فضای آن دوران بوده است! به هر حال دورانی بود که اتفاقات زیادی برایم افتاد و مطالبات زیادی در ذهنم زنده شد و شروع به فکر کردن به خیلی چیزها کردم و کتاب خواندن و دوباره فکر کردن به خیلی موضوعات. روی موضوعاتی که خیلی در موردشان مطمئن نبودم بازنگری کردم و به خیلی از تناقضات و مسائلی که به راحتی از کنارشان گذشته بودم، فکر کردم. دوران بسیار خوبی برای فکر و بحث کردن و گفتوگو کردن و شجاعت در اندیشیدن بود.»
«لاتاری» خیلی عجیب و غریب نیست
در روزهای ابتدایی آبانماه بود که سیدمحمود رضوی با انتشار پستی در اینستاگرامش از صدور پروانه ساخت فیلم «لاتاری» به کارگردانی محمدحسین مهدویان خبر داد تا سومین فیلم سینمایی این کارگردان وارد مراحل ابتدایی ساخت شود. مهدویان در ادامه این برنامه از«لاتاری» و مراحل طی شده برای ساخت آن هم حرف زد. به گفته او ایده اولیه «لاتاری» بعد از ساخت «ماجرای نیمروز» و در صحبت با گروهی که با هم کار میکردند شکل گرفته است. او به اتفاقاتی اشاره کرد که پیش از صدور پروانه ساخت برای این فیلم رخ داده است: «البته انتخابات و تغییرات بعد از انتخابات بیتأثیر نبود و شاید درست مدیریت نشد و شاید فیلمنامه حساس و خطیر بود. دوره 5 ماهه سختی بود و واقعا خیلی دوست دارم این فیلمنامه را کار کنم و همین که بحث تغییرش پیش آمد نتوانستم این کار را بکنم. پیشنهاد اصلاح داشتیم و خیلی پیچیده شد و فقط موضوع شورای پروانه ساخت نبود و مسائل و ابعاد دیگری پیدا کرد. البته حال چون مسائل حل شده است نمیخواهم به آنها برگردم. به دنبال این بودم که روح فیلمنامه (فکر و لحن) «لاتاری» عوض نشود که اگر میشد، آن را کنار میگذاشتم.»
این کارگردان به زمانی اشاره کرد که برای صدور پروانه ساخت این فیلم انتظار کشیده است: «این مدت بسیار سخت بود و نمیدانستم چقدر طول میکشد، اما الان خوشحالم که پروانه ساخت صادر شده و قرار است آن را بسازم. باید فکر جدی شود در مورد نظارت؛ البته نمیگویم نظارت نباشد اما نباید سلیقهها تعیینکننده باشد. «لاتاری» خیلی عجیب و غریب نیست و الان اینطور به نظر میرسد که خیلی خاص و جنجالی است اما اینگونه نیست. این چندین ماه برایم تجربهای بود و دوران تازهای را تجربه کردم و سعی میکنم نگاه مثبتی به آن داشته باشم چون ممکن است فیلمسازان دیگر خیلی از این بدتر را تجربه کرده باشند.» او با اشاره به اینکه این فیلم روزهای آخر پیشتولیدش را پشت سر میگذارد و به زودی کلید میخورد درباره این فیلم گفت: «فیلمهای جدیدم را بهتر ساختهام و بیشتر دوست دارم و مطمئنم که «لاتاری» را از همه فیلمهایم بیشتر دوست خواهم داشت. امیدوارم اتفاقات خوبی در «لاتاری» بیفتد.»
تعریف درستی از فیلمساز مستقل نداریم
صحبت از سینمای مستقل و اصغر فرهادی بخش دیگری از گفتههای مهدویان را در برنامه سیوپنج شکل میداد. او از اصغر فرهادی به عنوان یک فیلمساز حرفهای و مستقل یاد کرد که با کمپانیهای بزرگ دنیا کار میکند: «باز هم میگویم ما تعریف درستی از فیلسماز مستقل نداریم. از طرف دیگر اتفاق مهمی است که یک فیلمساز که جریان فکری مخصوص به خودش را دارد توانسته با سرمایههای جهانی فیلم بسازد و چه خوب است اگر این موضوع از درون سینما آغاز شود. آقای فرهادی با کمپانیهای خوب دنیا در حال کار است و فکر فرهادی مطمئنا فکر خودش است و از قابلیتهای فیلمسازیاش برای جلب سرمایه استفاده میکند، اما ژستهایی که برخی میگیرند و برای مثال میگویند ماشینم یا زمینم در کلاردشت را فروختم و با آن فیلم ساختم را متوجه نمیشوم.»
حجازیفر: شروع دوره احمدینژاد یک سرخوردگی بزرگ بود
هادی حجازیفر که تجربه همکاری او با مهدویان در دو فیلم «ایستاده در غبار» و «ماجرای نیمروز» بسیار موفق بود ترجیح داد در این برنامه به فعالیتهایش در دوران اصلاحات اشاره کند: «در سال 76 به شدت در ستاد آقای ناطق نوری فعال بودم و یادم هست حتی شیرینی برای پیروزی هم خریده بودیم و این نتیجه باور نکردنی بود. بعد از آن به دانشگاه آمدم و آن اتفاقات افتاد؛ من جزء اولین کسانی بودم که کتک خورم از همان جا شک و تردید نسبت به اندیشهام شروع شد و فکر میکنم اتفاق مهمی که در آن دوران افتاد و در مطالعه جامعه به ما کمک میکند، انشقاقی بود که بین بچهها و خانوادهها به وجود آمد. چون بچهها با برداشتها و دریافتهای جدیدی به خانه بازمیگشتند و طبعا خانوادهها نگران بودند چرا که خروج از یک خط سیاسی گاهی اوقات به معنای الحاد میشد در حالی که اینقدر فاجعهآمیز نبود. واقعیت تازهای که کشف میکردم را دوست نداشتم چون آزارم میداد چون یک عمر با یک باور زندگی کرده بودم و حال به باور تازه رسیدم. همچنین چون وابستگی قلبی به آن سمت وجود داشت نمیتوانستم این اتفاقات را کامل بپذیرم.»
او در ادامه به یک خاطره از این دوران اشاره کرد و گفت: «یادم است دلبستگی عجیبی به روزنامه کیهان در خانواده ما بوده و هست؛ این جریان از کیهان بچهها شروع شد که بسیار بر من تاثیرگذار بود و خیلی از ذهن و ادبیاتم مدیون کیهان بچههاست. در ادامه کیهان کاریکاتور که اولین نشریه تخصصی بود. اما در دوران اصلاحات به تدریج به خواندن روزنامههای مختلف پرداختم و در کوی دانشگاه به خواندن همه روزنامهها معروف بودم چون به دنبال این بودم که بفهمم کدام روزنامه درست میگوید.» حجازیفر با اشاره به اینکه آغاز تردید در تفکراتش اصلاحات بود افزود: «در دوره دوم با اینکه بسیار از آقای خاتمی خوشم میآمد، اما هر کاری کردم نتوانستم اسم ایشان را بنویسم چون هنوز دلبستگی به خط قبلی تفکرم را داشتم و من به احمد توکلی رأی دادم.» حجازیفر با اشاره به اینکه شروع دوره احمدینژاد یک سرخوردگی بزرگ بود، افزود: «تمام تلاشم را کردم به عنوان یک شهروند که جلوی این انتخاب را بگیرم. این حرفی که «واقعا چه فرقی میکند» برایم عصبانیکننده بود و در شروع این دوره به نظرم باز هم دودستگیها به شدت عمیقتر شد. عصبانیت از یکدیگر و فاصلهای که بین طرفداران دو گروه
وجود داشت، ترسناک شد که این موضوع طبعا در میان فامیل و دوستان هم به وجود آمد. دیگر مثل قبل نبود که بتوان گفتوگو کرد و به دوستی ادامه داد. در ناخودآگاه میدیدی که در حال تصفیه آدمهای اطرافت هستی و از شروع دوره احمدینژاد عصبانیتی در من نهادینه شد.»
اگر الان در تئاتر فضای بازتری میبینیم، متعلق به دوره احمدینژاد است
او در ادامه به تناقضی که در کار برایش ایجاد شده بود اشاره کرد و فعالیتهایش در تئاتر در این دوره گفت: «از طرف دیگر در حوزه تئاتر در حال کار بودم و اجرا داشتم و میدیدم گشایش عجیبی در تئاتر اتفاق افتاده. پول خوب میآید و حمایت خوبی صورت میگیرد و ممیزی به حداقل رسیده بود، اما در ذهنم آن موضع را داشتم و کاملا خلاف افکارم اتفاق افتاد. البته در حوزه سیاسی و روابط بینالملل قابل پیشبینی بود و حرص میخوردیم ولی در هنر و به ویژه تئاتر اینگونه نبود؛ نوع رفتار محترمانهتر شد، گشایش بزرگی در قراردادها و کم شدن ممیزیها وجود داشت. به طرز عجیبی همه فعال بودند و کار میکردند و در چهار سال اول اصلا قابل قیاس با دوره قبلی نبود. از شروع این دوره، ناگهان پذیرش دانشگاهها زیاد شد و همچنین فارغالتحصیلان زیادی در تئاتر به جامعه وارد شدند. سالنهای متروک احیا شدند و آن چیزی که در حوزه تئاتر انتظار داشتم، به شدت دوره درخشانی بود. هرچند آن دوره هم مشکلات خودش را داشت ازجمله افرادی که پای ثابت قراردادها بودند فارغ از ارزش کاری که داشتند. آسیبشناسی آن دوره هم این بود که کارهایی تولید میشد فارغ از اینکه تماشاگر آن را میبیند یا
نه که این نوع کارها هم محو شدند. اگر الان در تئاتر فضای بازتری میبینیم، متعلق به دوره احمدینژاد است که البته کمی هم بستهتر شده است.»
منبع: ایلنا
دیدگاه تان را بنویسید