«آقای بیکار» تصویری از روزهای آشفته ما در زمان تحریم است
از متن: فیلم، زندگی نسل جوان کشوری است که گرفتار تحریم، بیکاری و تورم شدند. زندگی مردم کوچه و خیابان است که فکر پول در طول روز مدام در سرشان بال بال میزند. تصویری از روزهای آشفته ما در زمان تحریم است. کارگردان «آقای بیکار » بیکار بوده که چنین فیلمی ساخته است. دوربین را برداشته و از اوضاع خود و بیکاریاش فیلمی ساخته است. آقای بیکار در ۱۱۲ جلسه فیلمبرداری شده و ساخت آن ۲ سال طول کشیده است.
بر میگردم و به چهرهای که از پشت دستش را روی شانهام گذاشته خیره میشوم. نگاه متعجبم روی کله تاس مرد جوانی که ریشهای پروفسوری دارد خیره میماند. یک لحظه فکر میکنم اگه بگویم «آقای بیکار» شاید مسخره به نظر برسد و دستم بیندازد. آن هم وقتی که مسوول گیشه گفته است امروز بلیت فروشی نداریم و بیحوصله هستم. برای همین روی کلمه فیلم تاکید میکنم و میگویم:
« فیلم آقای بیکار» انتظار روبهرو شدن با این پاسخ را که «خب. من کارگردانش هستم. بیا با هم بریم» را ندارم. انتظار هر کس دیگری را دارم جز اینکه با کارگردان فیلم روبهرو شوم. تیپ آقای کارگردان بیشتر به دانشجوها میخورد تا کارگردانها.
بهش میگویم که «خیلی مخلصم» و بعد به این فکر میکنم که میتوانستم از کلمات بهتری هم استفاده کنم. واقعا در چنین موقعیتهایی نمیدانم چه واکنشی نشان بدهم در مقابل یک هنرمند. تلفنی راحتتر هستم تا حضوری، آن هم اینطور غافلگیرانه. یادم میآید یک بار روبهروی سینما فرهنگ نویسندهای را دیدم. چند باری با هم تلفنی صحبت کرده بودیم. اما حضوری دیداری نداشتیم. چنان سلام و علیک گرمی کرد که خودش برگشت به من گفت «چرا انقدر قرمز شدی تو. خوبه با جی.کی.رولینگ روبهرو نشدی.»
حالا با علی همراز، کارگردان فیلم «آقای بیکار» در باغ فردوس همراه هستم تا به سالن اکران فیلم برویم. با اسم و داستان این فیلم احساس همزاد پنداری میکنم. بیکار نیستم اما خوب از کار خودم سر در نمیآورم که در حال چه کاری هستم. نگاه میکنم و با خودم حرف میزنم. کار خوبی است اما حقوق یا بیمهای در کار نیست. هم کارفرما خودتی و هم کارگر.
گوشهای از محوطه میایستم تا تماشاچی گعده هنرمندان باشم. بعد از سلام و احوال پرسیها و تبریک و ابراز موفقیت برای آقای کارگردان به سالن سینما میرویم. ردیف جلو مینشیند. بر میگردد عقب را میبینید و برای من که در ردیف آخر نشستهام دست تکان میدهد. نمایش بازی نمیکند که این حس را به مخاطبش منتقل کند. من آدم خاکیای هستم. انگار همینطور ساده و صمیمی با همه برخورد میکند. وقتی میکروفن را به او میسپارند تا صحبت کند. خیلی رک میگوید که «حالا باید چی بگم؟» میگوید که نیازی به توضیح دادن در مورد فیلم نمیبیند. درست هم میگوید.
فیلم، زندگی نسل جوان کشوری است که گرفتار تحریم، بیکاری و تورم شدند. زندگی مردم کوچه و خیابان است که فکر پول در طول روز مدام در سرشان بال بال میزند. تصویری از روزهای آشفته ما در زمان تحریم است. کارگردان «آقای بیکار » بیکار بوده که چنین فیلمی ساخته است. دوربین را برداشته و از اوضاع خود و بیکاریاش فیلمی ساخته است. آقای بیکار در ۱۱۲ جلسه فیلمبرداری شده و ساخت آن ۲ سال طول کشیده است. کارگردان، تهیهکننده و فیلمنامهنویس این مستند، علی همراز است که در توصیف فیلمش گفته است: «من خوشحال میشوم که پنجاه یا صد سال دیگر کسانی «آقای بیکار» را ببینند و به برخی حقایق دوران ساخته شدن فیلم پی ببرند.»
وقتی تنها به کافه، سینما، تئاتر، پارک، مهمانی و خیلی مکانهای دیگر میروید اتفاقات جالبی برایتان میافتد. خندهدار یا غم انگیز. با تجربههای جدیدی روبهرو میشوید. عدهای حتی به شما لبخند میزنند و در فکرشان شما را ستایش میکنند که تنهایی به سینما یا تئاتر آمدهاید. تنها که باشید میتوانید با آدمهای جدید آشنا شوید. بدون اینکه هیچ قصدی داشته باشید این آشناییها به وجود میآید. آشناییهایی که حال شما را خوب میکند. مثل همین آشنایی با کارگردان آقای بیکار که خیلی ساده با هم آشنا شدیم. مثل فیلمها.
این یادداشت در صفحه آخر روزنامه اعتماد با عنوان « برخورد نزدیک با آقای بیکار» منتشر شده است.
دیدگاه تان را بنویسید