کد خبر: 130515
|
۱۳۹۵/۰۶/۰۶ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

بازخوانی/ گپ و گفت صمیمانه لیلی رشیدی با پدرش

«آق‌حسینی» از خاطرات و آرزوهایش می گوید

داوود رشیدی در این گفت و گو از لیلا حاتمی و علی مصفا اسم می آورد و می گوید که علی پسر خوبی است. او این صحبت ها را در مقابل حرف دخترش می زند که می گوید «یادم میآید زمانی که علی (مصفا) میخواست با لیلا ازدواج کند او را از شما خواستگاری کرد.»

«آق‌حسینی» از خاطرات و آرزوهایش می گوید
کد خبر: 130515
|
۱۳۹۵/۰۶/۰۶ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین - مهدخت اکرمی :داود رشیدی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون ایران صبح 5 شهریور ماه درگذشت. او متولد ۲۵ تیر ۱۳۱۲ در تهران و بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون و دارای نشان درجه یک فرهنگ و هنر بود.

داوود رشیدی تفاوت بزرگی با هم رده هایش داشت. او مثل خیلی از کسانی که از خارج کشور برگشته بودند دنبال فضاهای روشنفکرانه و موقعیتهای مدرن نگشت. داوود رشیدی این قابلیت را داشت که بدون ادا و اصول و ادعا، با جریانهای موجود در تئاتر و سینما و حتی ادبیات ایران همراه شود و به اندازه توانایی و استطاعتش باری بر دوش بگیرد و کمکی به فرهنگ و هنر این سرزمین کند.

داوود رشیدی در گفت و گو با سالنامه روزنامه «اعتماد» که دخترش لیلی از او سوال می کند در پاسخ به این پرسش که چطور شد از سوییس به ایران برگشت و آنجا نماند می گوید که «حتی یک لحظه به فکر ماندن در آنجا نبودم همیشه هدفم این بود بیایم ایران و تئاتر کار کنم.» وقتی لیلی رشیدی از پدرش می پرسد که آیا از بازگشت به ایران پشیمان نیست، او می گوید که «یعنی چی؟ پشیمان باشم که به مملکتم آمدم؟ هیچوقت به فکر برگشتن به اروپا و زندگی در آنجا نبودم.خودت میدانی»

لیلی رشیدی از پدرش می پرسد که چطور شد تا به بازیگری علاقه مند شد و داوود رشیدی بیان می کند که « هفت سالم بود. «طوسی حائری» دختردایی من، آن زمان خیلی در مجامع هنری و روشنفکری رفت و آمد داشت و نخستین گوینده زن رادیو بود. فرانسه را خیلی خوب میدانست و بعدها با احمد شاملو ازدواج کرد. او با آقای نوشین آشنا و دوست بود گویا آقای نوشین که آن موقع نمایش «مردم» را روی صحنه داشت به تعدادی پسربچه برای صحنه یک کلاس درس احتیاج داشت. خلاصه با معرفی «طوسی حائری» من جزو چند تا محصل بودم که اصلا دیالوگ نداشتم اما محو آن تشریفات زیبای پشت صحنه تئاتر شدم. همهمه مردم وقتی وارد سالن میشدند و روی صندلیهای خودشان مینشستند، دلشوره و پچپچ هنرپیشه ها و آخر سر تشویق و کف زدن مردم را خیلی دوست داشتم. یکی از بچه ها فقط یک دیالوگ داشت و من هر شب آرزو میکردم او نیاید و من به جای او دیالوگ را بگویم. از همان نمایش، در مغز من علاقه به تئاتر و کارگردانی و بازیگری شکل گرفت.»

مرحوم رشیدی در صحبت هایش به پدرش اشاره می کند و می گوید که پدرش « همیشه میگفت در کنار درس تئاتر مدرک دانشگاهی دیگری بگیر به همین خاطر من علوم سیاسی را انتخاب کردم. شاید آن موقع فکر کرده بودم اگر نتوانم در ایران کار تئاتر کنم، میتوانم به وزارت خارجه بروم و کار کنم. البته چه خوب شد که نرفتم به این دلیل که من اصلا به درد دیپلمات شدن نمی خوردم.»

او از زمانی که به ایران آمد می گوید و اینکه بلافاصله در اداره تاتر آن زمان مشغول به کار می شود. رشیدی در این رابطه می گوید: «گروه تئاتری داشتم و خیلی کار میکردم؛ مرتب ترجمه، تمرین، اجرای صحنهای و تلویزیون. البته آن زمان یک تلویزیون غیردولتی بود که متعلق به «ثابت پاسال» بود و به آن تلویزیون ثابت میگفتند. مدتها من و همکاران خوب آن زمان آقایان انتظامی، نصیریان، مشایخی، کشاورز، والی و خانمها خوروش، جمیله شیخی، مهین شهابی چهارشنبه شبها اجرای زنده نمایش داشتیم که ضبط تلویزیونی میشد.»

داوود رشیدی در پاسخ به این پرسش دخترش که نخستین نمایشی که روی صحنه بردی چه بود؟ می گوید که « میخواستم «ایوانف» چخوف را کار کنم، ولیجوان بودم و انگار بر و بچهها بهم اطمینان نداشتند. به جمشید مشایخی پیشنهاد بازی دادم ولی خلاصه نشد. نمایشنامه «میخواهید با من بازی کنید» نوشته «مارسل آشار» را ترجمه کردم و در تئاتر کسری که یک سالن خصوصی بود روی صحنه بردم. خیلی با استقبال روبهرو شد. بهرام بیضایی هم در تئاتر کسری با ما بود. جمشید مشایخی هم دراین نمایش بازی کرد. در همان سالها، نمایش دیگری به اسم «کاپیتان قرهگوز» بود نوشته «لوئی گولیس» نویسنده سوییسی را روی صحنه بردم. این نمایشنامه را من و جلال ستاری ترجمه کرده بودیم. علی نصیریان، فهیمه راستکار و خیلی هنرپیشههای خوب آن زمان در این نمایش بازی کردند در چندین شهر هم نمایش را اجرا کردیم. »

داوود رشیدی از ساعدی صحبت کرده و می گوید که با او خیلی دوست بوده و حیف که خیلی زود از دنیا رفت. از نمایشنامه هایی چون «دیکته و زاویه» و «وای بر مغلوب» که از ساعدی کار کرده یاد می کند. او به علی حاتمی اشاره می کند. لیلی رشیدی حاتمی را عمو علی می نامد. داوود رشیدی می گوید که مرحوم حاتمی در دانشکده هنرهای دراماتیک دانشجوی او بوده است. به گفته رشیدی این دو بعدها با هم خیلی دوست می شوند و برای داوود رشیدی مثل یک برادر کوچکتر بوده است. وقتی لیلی رشیدی از او می پرسد که خبر فوت او را چطور شنیدی می گوید که « در دوران بیماریاش همیشه همراهیاش کردم. زمان فوتش در پاریس مشغول بازی در «پرواز انقلاب» به کارگردانی رسول صدرعاملی بودم. صبح غمانگیز مهآلود و سرد پاییز پاریس، ساعت پنج صبح بود که امید روحانی به من زنگ زد و خبر درگذشت علی را داد. در آپارتمانی که بودیم همه دوستان خواب بودند. بلند شدم پالتو و شالگردنم را برداشتم و به خیابان رفتم و گریه کردم. همه خاطرات سالهای پشت سر از جلو چشمم رد شدند، ای کاش ایران بودم. این هم عجیب بود خیلی سالها و لحظهها را با او گذراندم اما زمان فوتش نبودم...»

داوود رشیدی در این گفت و گو از لیلا حاتمی و علی مصفا اسم می آورد و می گوید که علی پسر خوبی است. او این صحبت ها را در مقابل حرف دخترش می زند که می گوید «یادم می آید زمانی که علی (مصفا) میخواست با لیلا ازدواج کند او را از شما خواستگاری کرد.»

داوود رشیدی به نخستین فیلم سینمایی خود اشاره می کند. فیلم «فرار از تله» به کارگردانی جلال مقدم. می گوید که برای ما تئاتریها با دستمزدهای کم، دستمزد سینما خوب بود. اما در اصل، وجود خود جلال مقدم و سناریو در تصمیمگیری و انتخابم مهم بود. او از دلشوره زیاد خود برای بازی در این فیلم صحبت می کند و اینکه «جلال خیلی حرف زد تا راضی شدم نکتهای هم که نگرانم میکرد بازی در کنار بهروز وثوقی، ستاره آن سالها بود. » داوود رشیدی در این بخش از صحبت هایش می گوید که « بعد از اینکه قرارداد بستم بسیاری از دوستان و دوروبریها به میگفتند بهروز نمیگذارد تو گل کنی و به اصطلاح حقت رو در بازی میخورد. خلاصه از این حرفها که در عمل درست برعکس بود. بهروز خیلی چیزها به من یاد داد، باهم جور بودیم و کلی به من کمک و راهنمایی کرد. بعد از فیلم فرار از تله، ما دوستان خوبی شدیم. بعدها هم فیلم موفق «کندو» را با هم کار کردیم. اسم کارگردانش را یادم رفته است. » او به فریدون گله هم برای فیلم «کندو» اشاره می کند و در رابطه با او می گوید که « خدارحمتش کند. مدتی قبل از فوتش با مامانت و بهرام (شاه محمدلو) شمال رفتیم. فکر کنم نوشهر بود، نه متلقو بود. از دیدنش خیلی خوشحال شدم آرزو داشت کندو 2 را بسازد سناریوی آن را هم به من داد، اما مرگ فرصتی برای ساختن آن فیلم به او نداد.» وقتی لیلی رشیدی به او می گوید که جوان ها این فیلم را دوست دارند، می گوید که « خیلی وقتها توی خیابان صدایم میزنند آقا حسینی !»

داوود رشیدی وقتی در مقابل این پرسش قرار می گیرد که کدام فیلمش را از همه بیشتر دوست دارد می گوید که قبل از انقلاب «فرار از تله»، «کندو»، «فدایی» را دوست دارد. اما بعد از انقلاب، «هیولای درون» خسروسینایی، «شیلات» میرلوحی، «کمالالملک» علی حاتمی، «تاتوره وبیبی چلچه» کیومرث پوراحمد و سریالهای «هزار دستان»، «یکی از این روزها»، «آوای فاخته» و «گرگها». از جمله فیلم هایی هستند که به آنها اشاره می کند.

او گفته است که اگر زمان به عقب بر می گشت و می خواست از نو شروع کند کارگر معدن می شد. وقتی لیلی رشیدی از او می پرسد که بابا از من راضی هستی؟ می گوید که « معلوم است. عاشقت هستم.»

داوود رشیدی از آرزوهایش می گوید و اینکه « به آقای قالیباف درخواست دادم سالنی را که کنار تالار سنگلج است به این تالار اضافه کنند تا بزرگتر شود.» او در صحبت هایش ابراز امیدواری می کند که این اتفاق هر چه سریعتر بیفتد. آرزوی دیگر او این بود که دوباره تئاتر کار کند.

داوود رشیدی در این گفت و گو شعر آزادی اثر پل الوار که از شعرای انقلابی فرانسه است را به زبان فرانسه می خواند و لیلی همان موقع آن را ترجمه می کند:

روی دفترهای مدرسه ام /
روی میز تحریرم و درختان /
روی ماسه ها و روی برف /
اسم تو را مینویسم /
روی تمام صفحات خوانده شده /
روی تمام صفحات سفید /
روی سنگ، خون، کاغذ یا خاکستر /
اسم تو را مینویسم
متن گفتوگو را باهم می خوانیم :
☑️ بابا، از دوران کودکی و نوجوانیات برایم تعریف کن.
✅پدرم دیپلمات بود. من دوران ابتدایی را در ایران و ترکیه گذراندم. دوران متوسطه را در پاریس و دانشگاه را در بروکسل و ژنو... در آکادمی نوریک ژنو هم کارگردانی و بازیگری تئاتر خواندم.
☑️ بعد از تمام شدن تحصیل در ژنو تئاتر کارکردی؟
✅بله. در تئاتر کاروژ که فرانسوا سیمون رییس آنجا بود.
☑️قبلا برایم تعریف کرده بودی که داستان نپذیرفته شدنت در آن گروه خیلی جالب بوده است. باز هم برایمان تعریف میکنی؟
✅روزی که برای امتحان استخدام در گروه کاروژ که یک گروه حرفهای خیلی معروف بود رفتم، از قبل با خودم فکر کردم حتما همه مونولوگهای معروف مثلا از شکسپیر، مولیر و راسین را انتخاب میکنند. ولی من «موش وگربه» عبید زاکانی را به فرانسه ترجمه و اجرا کردم. «فرانسوا سیمون» همین طور محو متن و اجرای من بود و متوجه نشد که سیگار به آخر رسیده و دستش سوخته است. همان روز قبول شدم و مدتی در تئاتر کاروژ کار حرفهای کردم و چند نمایش را هم به عنوان کارگردان، هم به عنوان بازیگر روی صحنه بردم. «فیلیپ نامتا» یکی از همکاران خوب آن زمان است که هنوز با من مکاتبه دارد و تازگی بازنشسته شده است. هر وقت سوییس میرفتم به دیدن نمایش او میرفتم.
☑️چطور شد از سوییس برگشتی و آنجا نماندی؟
✅حتی یک لحظه به فکر ماندن در آنجا نبودم همیشه هدفم این بود بیایم ایران و تئاتر کار کنم.
☑️پشیمان نیستی؟
✅(با تعجب) یعنی چی؟ پشیمان باشم که به مملکتم آمدم؟ هیچوقت به فکر برگشتن به اروپا و زندگی در آنجا نبودم «خودت میدانی».
چند سالت بود که برگشتی؟
30 یا 31 سال داشتم.
☑️اصلا چطور به بازیگری علاقهمند شدی؟
✅هفت سالم بود. «طوسی حائری» دختردایی من، آن زمان خیلی در مجامع هنری و روشنفکری رفت و آمد داشت و نخستین گوینده زن رادیو بود. فرانسه را خیلی خوب میدانست و بعدها با احمد شاملو ازدواج کرد. او با آقای نوشین آشنا و دوست بود گویا آقای نوشین که آن موقع نمایش «مردم» را روی صحنه داشت به تعدادی پسربچه برای صحنه یک کلاس درس احتیاج داشت. خلاصه با معرفی «طوسی حائری» من جزو چند تا محصل بودم که اصلا دیالوگ نداشتم اما محو آن تشریفات زیبای پشت صحنهتئاتر شدم. همهمه مردم وقتی وارد سالن میشدند و روی صندلیهای خودشان مینشستند، دلشوره و پچپچ هنرپیشهها و آخر سر تشویق و کف زدن مردم را خیلی دوست داشتم. یکی از بچهها فقط یک دیالوگ داشت و من هر شب آرزو میکردم او نیاید و من به جای او دیالوگ را بگویم. از همان نمایش، در مغز من علاقه به تئاتر و کارگردانی و بازیگری شکل گرفت.
☑️ ولی شنیدم پدرت از اینکه دنبال بازیگری و تئاتر بروی مخالف بودند؟
✅من بعدها اسم پدرم عبدالامیر رشیدی حائری را جزو نخستین شاگردان تنها کلاس تئاتر آن زمان دیدم. او همیشه میگفت در کنار درس تئاتر مدرک دانشگاهی دیگری بگیر به همین خاطر من علوم سیاسی را انتخاب کردم. شاید آن موقع فکر کرده بودم اگر نتوانم در ایران کار تئاتر کنم، میتوانم به وزارت خارجه بروم و کار کنم. البته چه خوب شد که نرفتم به این دلیل که من اصلا به درد دیپلمات شدن نمیخوردم.
☑️خب به ایران آمدی و...
✅بلافاصله در اداره تئاتر آن زمان مشغول به کار شدم. گروه تئاتری داشتم و خیلی کار میکردم؛ مرتب ترجمه، تمرین، اجرای صحنهای و تلویزیون. البته آن زمان یک تلویزیون غیردولتی بود که متعلق به «ثابت پاسال» بود و به آن تلویزیون ثابت میگفتند. مدتها من و همکاران خوب آن زمان آقایان انتظامی، نصیریان، مشایخی، کشاورز، والی و خانمها خوروش، جمیله شیخی، مهین شهابی چهارشنبه شبها اجرای زنده نمایش داشتیم که ضبط تلویزیونی میشد.
☑️نخستین نمایشی که روی صحنه بردی چه بود؟
✅میخواستم «ایوانف» چخوف را کار کنم، ولیجوان بودم و انگار بر و بچهها بهم اطمینان نداشتند. به جمشید مشایخی پیشنهاد بازی دادم ولی خلاصه نشد. نمایشنامه «میخواهید با من بازی کنید» نوشته «مارسل آشار» را ترجمه کردم و در تئاتر کسری که یک سالن خصوصی بود روی صحنه بردم. خیلی با استقبال روبهرو شد. بهرام بیضایی هم در تئاتر کسری با ما بود. جمشید مشایخی هم دراین نمایش بازی کرد. در همان سالها، نمایش دیگری به اسم «کاپیتان قرهگوز» بود نوشته «لوئی گولیس» نویسنده سوییسی را روی صحنه بردم. این نمایشنامه را من و جلال ستاری ترجمه کرده بودیم. علی نصیریان، فهیمه راستکار و خیلی هنرپیشههای خوب آن زمان در این نمایش بازی کردند در چندین شهر هم نمایش را اجرا کردیم.
☑️از نمایشهای دیگر هم بگو.
✅نمایشنامههای بسیاری را از دکتر ساعدی کار کردم مثل نمایشهای «دیکته و زاویه» و «وای بر مغلوب». من با ساعدی خیلی دوست بودم حیف که خیلی زود از دنیا رفت.
☑️چه کسانی در گروهت بودند؟
✅پرویز فنیزاده، فهیمه راستکار، مهدی هاشمی، داریوش فرهنگ، خسرو شجاعزاده. اتفاقا فنیزاده مجبور شد برای عمل آپاندیست در بیمارستان بستری شود و خودم به جای او بازی کردم. در وای بر مغلوب، مرضیه برومند و سوسن تسلیمی حضور داشتند.
☑️راجع به اجرای نمایش حسن کچل (علی حاتمی) بگو. چطور شد این نمایش کاملا ایرانی را برای کارگردانی انتخاب کردی؟ من فکر میکردم بیشتر نمایشهای خارجی کار میکردی.
✅اصلا این طور نیست من قبلا هم نمایشهای ایرانی زیادی کار کرده بودم. همیشه متنی را کار میکنم که دوست داشته باشم و با مسائل آن دوره در ارتباط باشد خارجی و ایرانی فرقی نمی کند.
☑️حسن کچل موزیکال بود؟
✅بله، موسیقی سنتی روی صحنه تنبک و قیچک و ساز و ضرب و رقص و آواز. یادش بخیر پرویز فنیزاده که بازیگر فوقالعادهای بود، اسماعیل داورفر، یدی شیراندامی، اصغر سمسارزاده بازی می کردند.
☑️با توجه به اینکه سالهای زیادی دور از ایران زندگی کردی چطور مثلا میتوانستی رقص شاطری یا حرکات زورخانهای پهلوان قصه و بقیه چیزها را کارگردانی کنی؟
✅(با خنده) مثل اینکه ایرانی هستم...
☑️نمایش موفق بود؟
✅بله، اتفاقا علی حاتمی بعدها فیلم آن را ساخت.
☑️با عمو علی چطور آشنا شدی؟
✅در دانشکده هنرهای دراماتیک دانشجوی من بود، خیلی فعال و سرزنده بود. میدانی که بعدها با هم خیلی دوست شدیم و برای من مثل یک برادر کوچکتر بود.
☑️خبر فوت او را چطور شنیدی؟
✅در دوران بیماریاش همیشه همراهیاش کردم. زمان فوتش در پاریس مشغول بازی در «پرواز انقلاب» به کارگردانی رسول صدرعاملی بودم. صبح غمانگیز مهآلود و سرد پاییز پاریس، ساعت پنج صبح بود که امید روحانی به من زنگ زد و خبر درگذشت علی را داد. در آپارتمانی که بودیم همه دوستان خواب بودند. بلند شدم پالتو و شالگردنم را برداشتم و به خیابان رفتم و گریه کردم. همه خاطرات سالهای پشت سر از جلو چشمم رد شدند، ای کاش ایران بودم. این هم عجیب بود خیلی سالها و لحظه ها را با او گذراندم اما زمان فوتش نبودم...
☑️یادم میآید زمانی که علی (مصفا) میخواست با لیلا ازدواج کند او را از شما خواستگاری کرد.
✅بله، علی پسر بسیار خوبی است.
☑️راجع به اجرای در انتظار گودو بگو. همیشه تاسف میخورم که چرا آن زمان نبودم تا اجرا را ببینم خیلی راجع بهش شنیدم.
✅من و پرویز صیاد نمایش را ترجمه کردیم. من نقش ولادیمیر و پرویز صیاد نقش استراگون را بازی میکردیم. پرویز کاردان و سیروس افهمی هم بودند. «در انتظار گودو» یک اتفاق خوب در تئاتر بود. شاید حدود یک ماه در سالن انجمن ایران و امریکا روی صحنه رفتیم.
☑️الان سالن متعلق به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است.
✅نمیدانم. مجله خوشه که در آن زمان از نشریات روشنفکری بود و نویسندهها و شعرای مطرح درآن مطلب داشتند سالی یک بار شبهای شعر برگزار میکرد. فکر میکنم ما هم دو، سه اجرا در شبهای شعر خوشه داشتیم. نمایش در انتظار گودو خیلی مورد توجه قرار گرفت، برای خود من، اجراها فراموشنشدنی هستند.
☑️ «در انتظار گودو» در جشنهای شیراز هم اجرا شد. خاطرهای ازآن اجراها داریکه همیشه برای من تعریف کردی درباره آن کارگردان فرانسوی...
✅بله، آن کارگردان فرانسوی خودش برای نخستین بار «در انتظار گودو» را در پاریس روی صحنه برده بود ولی متاسفانه اسمش را یادم نمیآید. ابتدای نمایش پشت صحنه آمد و از ما عذرخواهی کرد چون پرواز داشت و ناچار بود در آنتراکت سالن راترک کند. اما بعد از تمام شدن نمایش با هیجان پشتصحنه آمد و گفت آنقدر تحت تاثیر این اجرا قرار گرفته بود که نتوانست نمایش را ترک کند و پرواز به تهران را از دست داد.
خاطره خیلی جالبی است.
☑️نقدهای بسیار خوب داشتیم. جلال آل احمد، رضا براهنی و... درباره این اجرا نوشتند. تیم خوبی بودیم.
✅با همه علاقهای که به تئاتر داشتی، چطور جذب سینما و بعد تلویزیون شدی. حتی من چند تا از نامههای دوران تحصیلت را به دوستانت دیدم که در همه آنها فقط راجع به تئاتر ایران و آرزوهایت درباره تئاتر ایران نوشته بودی.
اول اینکه یک موج بود و همه تئاتریها به سینما جذب می شدند.
(با خنده) خلاف حالا که همه سینماییها به تئاتر جذب می شوند.
بالاخره این یک تجربه و عرصه تازه برای من بود. ضمن اینکه در یک سالهایی وضع تئاتر شاید چندان برای من راضی کننده نبود.
☑️درباره«فرار از تله»، نخستین فیلم سینمایی که بازی کردی برایم بگو.
✅جلال مقدم از دوستان من بود، خیلی هم از نظر فرهنگی به هم نزدیک بودیم. سناریو را به من داد، خیلی خوشم آمد. (با خنده) برای ما تئاتریها با دستمزدهای کم، دستمزد سینما خوب بود. اما در اصل، وجود خود جلال مقدم و سناریو در تصمیمگیری و انتخابم مهم بود.
☑️نگران نبودی که شاید موفق نشوی.
✅ خیلی دلشوره داشتم. جلال خیلی حرف زد تا راضی شدم نکتهای هم که نگرانم میکرد بازی در کنار بهروز وثوقی، ستاره آن سالها بود. البته فیلم را که دیدهای، من و بهروز به یک اندازه در فیلم حضور داریم اما بعد از اینکه قرارداد بستم بسیاری از دوستان و دوروبریها به میگفتند بهروز نمیگذارد تو گل کنی و به اصطلاح حقت رو در بازی میخورد. خلاصه از این حرفها که در عمل درست برعکس بود. بهروز خیلی چیزها به من یاد داد، باهم جور بودیم و کلی به من کمک و راهنمایی کرد. بعد از فیلم فرار از تله، ما دوستان خوبی شدیم. بعدها هم فیلم موفق «کندو» را با هم کار کردیم. اسم کارگردانش را یادم رفته است.
☑️فریدون گله
✅بله، خدارحمتش کند. مدتی قبل از فوتش با مامانت و بهرام (شاه محمدلو) شمال رفتیم. فکر کنم نوشهر بود، نه متلقو بود. از دیدنش خیلی خوشحال شدم آرزو داشت کندو 2 را بسازد سناریوی آن را هم به من داد، اما مرگ فرصتی برای ساختن آن فیلم به او نداد.
همه جوانها این فیلم را دوست دارند.
خیلی وقتها توی خیابان صدایم میزنند آقا حسینی!
☑️کدام فیلمت را از همه بیشتر دوست داری؟
✅قبل از انقلاب «فرار از تله»، «کندو»، «فدایی» و بعد از انقلاب، «هیولای درون» خسروسینایی، «شیلات» میرلوحی، «کمالالملک» علی حاتمی، «تاتوره وبیبی چلچه» کیومرث پوراحمد و سریالهای «هزار دستان»، «یکی از این روزها»، «آوای فاخته» و «گرگها».
☑️درباره فعالیت تئاتری خودت بعد از انقلاب برایم بگو.
✅خوشحالم که هیچوقت تئاتر را فراموش نکردم. بعد از انقلاب سال 58 نمایش «پوست یک میوه روی یک درخت خشکیده» روی صحنه بردم و بعد، نمایش «پیروزی در شیکاگو»، «ریچارد سه»، «هنر»، «مهنای دو» و«آقای اشمیت کیه» را روی صحنه بردم که این دوتای آخر را سال 89 و 90 کارگردانی کردم. البته چندین نمایش تلویزیونی هم کارگردانی و بازی کردهام.
☑️خوشبختانه همه نمایشهایی که کار کردی موفق بودند.
✅بله فکر میکنم، اینطور بود.
☑️اگر زمان به عقب بر میگشت و میخواستی از نو شروع کنی چه شغلی را انتخاب میکردی؟
✅ (با خنده) کارگر معدن میشدم.
☑️به نظرت بازیگری شغل سختی است؟
✅ بله، خیلی. چون قرار است نقش شخصیت دیگری را بازی کنی، آن هم به گونهای که وقتی مثلا تو «لیلی» در حال بازی هستی، تماشاگر دیگر تو را نبیند بلکه آن شخصیتی که بازی میکنی را در تو ببیند.
☑️به نظرت بازی در تئاتر سختتر است یا سینما؟
✅ تئاتر.
☑️ چرا؟
✅ چون اجرای زنده است.
ضمن اینکه در تئاتر بازی قطع نمیشود و یک اجرای مداوم و یکپارچه داریم.
تئاتر زنده است و فرصتی برای اشتباه در آن نیست.
☑️اینکه با تماشاگران چشم در چشم هستی و در مقابلشان بازی میکنی سخت است یا اتفاقا می تواند کمک کننده باشد؟ چون به هر حال میتوانی واکنشهایشان را همان لحظه ببینی.
✅ (با خنده) آن وقت اگر واکنشهایشان بد بود چه؟
☑️بابا از من راضی هستی؟
✅ معلوم است. عاشقت هستم.
☑️ کارهایم چطور؟
✅ تو در همه نمایشها خوب هستی.
☑️بزرگترین آرزویت چیست؟
✅به آقای قالیباف درخواست دادم سالنی را که کنار تالار سنگلج است به این تالار اضافه کنند تا بزرگتر شود. امیدوارم که این اتفاق هر چه سریعتر بیفتد. آرزوی دیگرم این است که دوباره تئاتر کار کنم.
☑️فکر نمیکنی که این فرصت به جوانها داده شود بهتر است؟
✅(باخنده) نه. من با همسنوسالان خودم کار میکنم. هر چند با جوانها خیلی کار کردهام.

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها