داریوش مهرجویی در آستانه جشنواره سلامت بیان کرد:
انگار همه داریم تلف میشویم
کارگردان فیلم نارنجی پوش گفت: کرج هم مثل تهران آلوده است. البته جایی که ما زندگی میکنیم خارج از کرج است و هوا بهتر است. آلودگی رفته رفته روی جسم اثر میگذارد، همانطور که آن ناامنیها رفته رفته اثراتش را نشان میدهد و مردم را دچار مشکلات روحی-روانی میکند. بهنظرم جامعه ما متشکل از افراد دو شخصیتی و چند شخصیتی شده است و وقتی نگاه میکنم میبینم چقدر همه چیز نامنظم است. نوعی دورویی در درون شخصیت ما رخنه کرده که همه را دچار اختلال روحی-روانی کرده است.
گزیده ای از صحبت های داریوش مهرجویی در ادامه می آید:
*بیماریهای این دوره و زمانه، دو جنبه دارد. جنبه اول آن ناامنی اجتماعی، مشکلات اقتصادی، بینظمی، شلختگی، بیکاری و تورم است که هیچکدام مدیریت درست و حسابی نمیشوند. این مشکلات باعث اضطراب و دلهره آدمها میشوند.
*افزایش بیماریها فقط مربوط به بیماریهای جسمانی نیست و اتفاقا بیماریهای روحی بیشتر است. فکر میکنم خیلی از این بیماریها روان-جسمانی است. روان آدمیزاد، روی جسم او تاثیرمیگذارد و اگر روح و روان فردی مضطرب و خسته باشد، جسم او را بیمار میکند.
*از دوست و آشناها میشنویم که میگویند امنیت شغلی نداریم. فردی کلی سرمایه میگذارد و کاری مثل یک نمایشنامه و فیلمنامه را شروع میکند(من در مشاغل مرتبط با هنر مثال میزنم در حوزههای دیگر هم بهعنوان مثال فردی تمام سرمایهاش را میگذارد و یک کارخانه لبنیاتی تاسیس میکند) اما بعد از مدتی میبیند که امنیت سرمایه درشغلش آنطور که باید نیست و هزار نوع مشکل سر راهش سبز میشود.
*وقتی میخواهیم فیلم بسازیم، باید از تمام افراد در هیاتهای مختلف ارشاد طی مراحل مختلف ساختن، مهر و امضا بگیریم و تایید آنها را بگیریم تا سناریویی ساخته شود. سناریو را میخوانند، تایید میکنند و بعد فیلمساز شروع به تولید میکند اما زمانی که فیلم ساختهشده و میخواهد اکران شود، یکمرتبه جلوی نمایش آن را میگیرند! این کارها چه معنی میدهد؟ اگر موضوع فیلم ممنوعه بود، از اول میگفتید ساختن این فیلم ممنوع است.
*جنبه دوم بیماریهایی امروزه هم به آلودگیهای محیطی فضای زندگی ما برمیگردد. فضایی که در آن زندگی میکنیم. در این فضا اصلا اکسیژن کافی به ما نمیرسد.
*کارشناسان محیط زیست میگویند در هوای مورد تنفس ما ایرانیها، سرب و مواد سمی زیادی وجود دارد و با تنفس وارد جریان خونمان میشوند. همین مواد سمی است که باعث میشود، آدرنالین در بدنمان بیش از حد ترشح کند و روی جسممان تاثیر بگذارد. مگر میشود هر روز در معرض آلودگیهای مختلف زیست محیطی بود و جسم بیماری نداشت. این آلودگیها مثل زهر است و ما آن را استنشاق میکنیم. ممکن است جوانها بیشتر مقاومت کنند اما سالخوردگان نمیتوانند تحمل کنند و زودتر آسیب میبینند.
*مسئله آلودگی، یک معضل همگانی است که شامل حال دولت، ملت و همه نهادهای دولتی و غیردولتی میشود، هر روز میزان متناوبی سم و زهر به ریههای کلیه ابنا بشری که در ایرانزمین زندگی میکنند رسوخ میکند. این کامیونهای غولآسایی که از بیخ گوش شما میگذرند و دود سیاه غلیظی را به حلقوم شما وارد میکنند، شوخی ندارند. شما و بچه شما را مسموم میکنند که عوارضش بهزودی بروز خواهدکرد. خدا نکند که سه چهار تا از این کامیونها در یک تونل دراز رو به شمال یا جنوب بهعلت بسته بودن راه بایستد و همچنان دود غلیظ و سیاه خود را بیریا و آزادانه رها کنند.
*ما اگر ملت هوشمند و خردمندی باشیم باید یک راهکار عملی -همانکه در تمام کلان شهرهای دنیا به آن عمل کردند- ابداع و اختراع کنیم. باید بگویم بهنظر من خود ملت هم باید بسیج شوند و با استفاده از نیروهای کارآمد، سپاه، بنیاد مستضعفان و ستاد اجرایی فرمان حضرت امام(ره) و آستان قدس رضوی که از سرمایههای کلانی برخوردارند و خوب میدانند که با سرمایهگذاری در این زمینه باعث نجات خانواده، فرزندان و مردم کشور خود میشوند. گشتهای ارشاد و بسیج، یک بسیج عمومی وسرمایهگذاری کلان به راه اندازد تا طبق فرمولهای رایج که در کلانشهرهای دنیا اجرا و به نتایج مطلوب رسیده است، این معضل را حل کنند.
*دولت باید به وضعیت بیمه توجه بیشتری کند. بیمهها هیچ کمکی به درمان نمیکنند. فقط 20 تا 30 درصد هزینه را تامین میکند و برای خیلی از داروها و بیماریها هم بیمه تعلق نمیگیرد. در حالیکه کشور ما میتوانست درمیان کشورهای اطرافش وضع بهتری از این نظر داشته باشد و دولت همه مردم را بیمه کند.
*ما باید تامین اجتماعی داشته باشیم، چیزی که همه دنیا دارند. وقتی مردم مریض میشوند و به بیمارستان میروند 80 تا 90 درصد هزینههای درمانشان را دولت میدهد. ما هم باید بیمه اجتماعی داشته باشیم دولت وظیفهاش این است که همه را بیمه کند. هزینههایی که صرف چیزهای دیگر میکنند، کمی از آن را صرف تامین اجتماعی مردم بکنند.
*مهمترین وظیفه دولتها همین است که همه مردم نه فقط شاغلان را و حتی آنهایی که تا به حال شاغل نبودهاند و کسی را ندارند بیمه تامین اجتماعی کنند. گرانی زیاد شده است و همین گرانی، مشکلات بیشتری را برای مردم ایجاد کرده است. وزارتخانههای مختلف بودجههای مناسبی را از دولت میگیرند ولی در بودجهبندیشان بخشی را به این سازمان و بخشی را به آن سازمان میدهند و سازمانها هم کاری از پیش نمیبرند. در حالیکه این بودجهها باید صرف مشکلات مردم شود.
*خیلی بیشتر از قبل میشنوم که دوستانم مریض شدهاند، سرطان یا بیماریهای دیگر گرفتهاند. انگار همه داریم تلف میشویم. من و خانوادهام در کرج زندگی میکنیم، وقتی از کرج به سمت تهران میآیم در اتوبان از یکجایی به بعد میبینم که دود سیاهی تهران را فراگرفته است، بهطوریکه حتی برج میلاد هم گاهی محو میشود و دیده نمیشود. این سیاهیها همان گازهای سمی هستند که ما آنها را تنفس میکنیم و خودمان متوجه نیستیم. چون داخل آن هستیم حسش نمیکنیم. مثل ماهی که درون آب است، ما هم درون گاز هستیم. راحت زندگی میکنیم ولی نمیدانیم چه بلایی بر سر ما خواهد آمد. این هوا و گازها برای همه اقشار جامعه است و فرقی میان ما وجود ندارد.
*کرج هم مثل تهران آلوده است. البته جایی که ما زندگی میکنیم خارج از کرج است و هوا بهتر است. آلودگی رفته رفته روی جسم اثر میگذارد، همانطور که آن ناامنیها رفته رفته اثراتش را نشان میدهد و مردم را دچار مشکلات روحی-روانی میکند. بهنظرم جامعه ما متشکل از افراد دو شخصیتی و چند شخصیتی شده است و وقتی نگاه میکنم میبینم چقدر همه چیز نامنظم است. نوعی دورویی در درون شخصیت ما رخنه کرده که همه را دچار اختلال روحی-روانی کرده است.
*من در فیلمی که برای محیط زیست ساختم فقط توانستم تا آنجا بگویم که در شهرها آشغال نریزید، زبالههایتان را در جای مشخصی بریزید و نگذارید آشغالها در کوچه و خیابان آلودگی ایجاد کنند. به نظافتچی شهر متکی نباشید و همانطور که خانهتان را تمیز نگه میدارید، شهر را هم تمیز کنید.
دیدگاه تان را بنویسید