عمادافروغ از اعضای جدید شورای پروانه نمایش بیان کرد:
مردم باید با نشاطتر میبودند و عادلانهتر با آنها برخورد میشد
این عضو جدید شورای پروانه نمایش گفت: باید بگویم ما در حق مردم جفا کردهایم و حقشان این نبوده است. باید با آنها بهتر برخورد میشد، باید با نشاطتر میبودند و عادلانهتر با آنها برخورد میشد.
او در گفت و گو با سایت «آی سینما» در پاسخ به این پرسش که اگر اتقافی مثل فیلمهای «خانه پدری» یا «رستاخیز» بیافتد که با وجود پروانه نمایش از نمایش بازماند چه موضعی خواهد داشت؟ گفته است: «من این را نمیپذیرم اگر این شورا آمده و تمام حرفهایش را زده و به جمعبندی رسیده است تمام شده و رفته دیگر کسی حق ندارد خلاف آن عمل کند. اگر کمیسیون فرهنگی هم متولی هست بیاید و حرفهایش را بزند، اما وقتی نتیجهای گرفته شده باید پای آن بایستیم و آن فیلم اکران شود و اگر نشود این اتفاق منطقی و درست نیست.»
در دورانی که محمود احمدینژاد ریاست دولت را بر عهده داشت، افروغ انتقادهای بسیاری را به دولت وارد کرده بود و در اینباره موضع انتقادی داشت. در این گفت و گو از سوال شده است که اینروزها نسبت به سالهای ریاست جمهوری احمدینژاد به ویژه در حوزه فرهنگ چه رویکردی دارد؟ و عماد افروغ از اعضای جدید شورای پروانه نمایش پاسخ داده است: «خودتان میگویید که من در آن زمان هم به رویکردهای دولت انتقاد داشتهام و پاسخ مشخص است. من در آن موقع هم در اینباره بحث میکردم، در یکی از مصاحبههایم گفتم که دولت در عرصه فرهنگ هیچ طرحی نیاورده است و اگر اشکالی میبینیم دولت باید طرحش را بیاورد. در همان زمان کمیسیون فرهنگی یازده طرح فرهنگی داشت که این تعداد کمی نیست.»
گزیده ای از صحبت های عماد افروغ در ادامه می آید:
* به جد معتقدم که گفتوگو و فهم متقابل، امکانپذیر است و سوء تفاهمها از این طریق برطرف میشود. البته نه اینکه فقط گفتوگو بدون توجه به مبانی، ملزومات و بستر های آن مورد توجه باشد. در عرصه سینما فکر میکنم شرایط مهیاتر است. الان هم شرایط عوض شده، البته نظرات من تغییر ماهوی نکرده و چارچوب اندیشهام عوض نشده است. اما نمیتوان در برابر حوادث و اتفاقاتی که میافتد موضعی نداشت. آن موقع فهم دقیقی از بسیاری افراد و جریانات نداشتم و الان فهم دقیقتری دارم. همان زمان نیز نظر مطلوبم را درباره سینما گفتم، که ذیل حقوق شهروندی و به طور خاص حقوق فرهنگی قرار میگیرد که در حقوق جامعهای فرهنگی دستهبندی میشود. در واقع سینمای مطلوب من سینمایی است که با جامعه تعامل داشته باشد، این نظر درباره دیگر حوزهها نیز صدق میکند. دانشگاه مطلوب دانشگاهی است که با جامعه تعامل داشته باشد و حتی دین مطلوب دینی است که با جامعه تعامل داشته باشد و در برابر مشکلات بی تفاوت نباشد و راهکاری برای آن داشته باشد. درباره سینما باید بگویم سینمایی مطلوب من است که بازتابنده دردهای جامعه باشد.
*من در کتاب «مناقشه حق مصلحت و بنبست جنبش دانشجویی» 28 مانع نقد در کشور را برشمردهام و حتی در کتاب انقلاب اسلامی و مبانی باز تولید آن به جایگاه، ضرورت و ارکان نقد پرداخته ام. من از نقد استقبال میکنم و یک نکته هم بگویم. من نمیگویم سیاهنمایی، چرا؟ چون جامعه انواع و اقسام زشتیها را در خود دارد، اعم از سیاسی و اقتصادی و فرهنگی. معتقدم سینماگر خوب یک روشنفکر متعهد و زبان بی زبانان است، شمعی که باید بسوزد تا دیگران از نورش بهره مند شوند. همیشه همین را گفتهام و هزینهاش را نیز دادهام. یعنی هیچوقت رطب خورده منع رطب نکرده ام. هیچ قدرتی ندارم و حتی خودم را از استادی دانشگاه نیز بازنشسته کردهام که بتوانم در عرصه مدنی و روشنفکری راحتتر حرکت کنم.
*اگر زشتی در جامعه میبینیم باید به طور غیر مستقیم و معناگرایانه نیز وجه مطلوب بیان شود. مثالی برای این موضوع میزنم، مثلا تولستوی در نوشتههایش عشق و هوس را به تصویر میکشد، اما عاقبت خوشی را برای هوس به تصویر نمیکشد و این عشق است که به عاقبت خوش میانجامد. این در خود جهانبینی دارد، به آن معنی است که او دنیا و هستی را به خوبی شناخته است وظیفه خود را نسبت به جامعه احساس کرده و بیتفاوت نیست. سینمای مطلوب هم از نظر من این است. هم زشتیها را به تصویر بکشد هم با خوبیها نسبتی برقرار کند که به امیدواری واقعگرایانه منجر شود. در واقع فکر میکنم سینما یعنی سینمای رئال. البته نه به این معنی که هرچه مشاهده میشود رئال باشد.
*با دیدگاه انحصاری به طور کلی مخالفم. اینکه بگوییم سرگرمی و لاغیر یا نگاههایی از این دست؛ اما اگر میگویید باید سرگرمی هم در فیلم باشد قبول میکنم. این نظری هم که میدهم قرار نیست تحمیل شود، من در سرگرمی هم جهت میبینم. در واقع تعریفم از انسان پا در هوا نیست، من فکر میکنم آن سرگرمی هم باید ایجاد انرژی و امید کند، نه سرگرمیای که لودگی باشد. در این صورت اگر مثلا شما از من بپرسید که سینمای لورل و هاردی را بیشتر میپسندم یا چارلی چاپلین را؟قطعا میگویم سینمای چارلی چاپلین. مگر حق من نیست که سلیقه داشته باشم، من ترجیح میدهم هم بخندم و هم پیامی منتقل شده باشد.
*خیلی جالب است برایم که با توجه به تجاربی که داشتم خانهنشین و منزوی بودهام. در واقع از سال 88 به این طرف مطالعه و تحقیق و رصد کردن را ادامه میدهم. احساس کردم باید به فکر اجتماعی شدن آن هم باشم و نتایج مطالعات و اندیشههایم را نشر دهم، به ویژه با توجه به اهمیت فوقالعادهای که برای گفتوگو قائل بودهام و مسئله گفتوگو را تئوریزه کردهام.
* دقت کنید که من یک جامعه شناس هستم، با مردم در ارتباطم و دوست دارم که فشارهای اجتماعی بازتاب داده شود. به کرات حرفهای من سانسور می شود. اما باید بگویم ما در حق مردم جفا کردهایم و حقشان این نبوده است. باید با آنها بهتر برخورد میشد، باید با نشاطتر میبودند و عادلانهتر با آنها برخورد میشد. حتی یادم است در مصاحبهای این جمله از من حذف شد که گفته بودم جوانان عزیز! ما در حق شما جفا کردهایم، عهد و پیمان ما این نبود امیدوارم در سینما هم کاری که خودم در حوزه کتاب کردم اتفاق بیافتد. یعنی ایدهای که دارم منتقل شود که اینجا با وجود سینماگران فرصتی برای طرح آن وجود دارد. در واقع هدفم هم دنبال کردن منطق گفتوگو و تعامل در سینماست و اگر با اقبال روبرو شود آن را ادامه خواهیم داد. درباره ترکیبی هم که در شورا وجود دارد اگر بپرسید که این تعامل اتفاق خواهد افتاد یا نه میگویم مطمئن باشید اتفاق میافتد .قرار است همفکری کنیم و در نهایت به نتیجه برسیم و به آن پایبند باشیم.
دیدگاه تان را بنویسید