کیارستمی از چهار سو
مرد بلندترین روز سال، درسهای بزرگی برای مردمی دارد که از همان هوایی نفس کشیدهاند که ریههای او را پر میکند. او نشان داد میتوان زندگی و نگاه شخصی را جهانی کرد، کافی است برای خودت زندگی کنی. بیترس از شکست، بیهیاهو به جای تلاش و بینیاز به تشویقهای دیگران. این گونه است که نگاه بهشدت شخصی او، جهانی را به تحسین وادار کرده است.
اعتمادآنلاین-آنقدر که این جهان به کیارستمی نیاز دارد، او نیازی به این جهان ندارد. «چارسو» سهشنبهشب شاهد حضور کسانی بود که نشانی از کیارستمی با خود داشتند، گره خورده با رونمایی از فیلم «کیارستمی در نمای باز». بیش از ٦٠ هنرجوی کلاسهایش در این فیلم درباره او صحبت کردند و گفتند چه آموختهاند اما پایان فیلم کاملا روشن بود؛ حجم آموختهها از ٧٠ دقیقهای که «محسن شرفینیا» کارگردانی کرده است، بیشتر بود و این خصلت اوست که نگفتهها دربارهاش بیش از گفتههاست. این ویژگی مردی است که همه این هفتاد تن را از استاد خطاب کردنش بر حذر داشته بود و دارد. چارسو سهشنبهشب آنهایی را دید که نه در غیاب استاد که در حضور همیشگیاش، تولدش را به جشن نشستند و آرزو کردند زودتر سکانس ترک بستر بیماری را کارگردانی کند.
سوی اول- مرد بلندترین روز سال، درسهای بزرگی برای مردمی دارد که از همان هوایی نفس کشیدهاند که ریههای او را پر میکند. او نشان داد میتوان زندگی و نگاه شخصی را جهانی کرد، کافی است برای خودت زندگی کنی. بیترس از شکست، بیهیاهو به جای تلاش و بینیاز به تشویقهای دیگران. این گونه است که نگاه بهشدت شخصی او، جهانی را به تحسین وادار کرده است.
سوی دوم- درسهایش برای مسوولان، شاید تکاندهندهتر از اینها باشد. او به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و تمام بخشها و نهادها و مراکزی که به کار مهم پرورش استعداد و آموزش فیلمسازی و... اشتغال دارند، نشان داد در فقدان همه امکانات معمول و مرسوم میتوان کارگاهی بر پا کرد با خروجیای به بزرگی صدها فیلم کوتاه و نیمه بلند، آن هم با جمعیت جوانی که چیزی جز انگیزه در دست ندارند. خروجی کارگاههای فیلمسازی کیارستمی در ایران این مدعا را اثبات میکند. کیارستمی به تنهایی توانست در چند سال، بیشتر و بهتر از انجمن سینمای جوان در چند دهه، فیلمساز تربیت کند. هنرجویانی انگیزه پیدا کردند و فیلم ساختند و مهمترین نکتهای که آموختند تغییر نگاهشان به دنیای اطراف بود. همنشینی با مردی که محدودیت را نمیپذیرد و کارگردان دنیای اطرافش است، همین یک درس را اگر داشته باشد، برای عمری بس است.
سوی سوم- کیارستمی درسهای بزرگی به کارگردانان بزرگ و اهالی حرفهای سینما داده است. تدارک ساده توام با نگاه سختگیرانهاش برای ساخت فیلم، نتایجی درخشان به دنبال داشته است. آنجاست که اسکورسیزی، یکی از پرافتخارترین کارگردانان جهان دربارهاش میگوید: با دیدن فیلم ABC آفریقا تمام حسرتم پیش چشمم آمد، چون همیشه آرزو داشتم به دور از سلطه سرمایه فیلم خود را بسازم. او بدون اغراق کیارستمی را نماینده عالیترین سطح هنر در سینما معرفی میکند.
سوی چهارم - او برای تاریخ هم درسهایی بزرگ دارد. روایتش از روزی که به عنوان برنده «جایزه کن» به ایران آمد ویرانگر و قابل تامل است. «از در پشتی برو، عدهای جمع شدهاند و قصد دارند کتکت بزنند!» این پیام کوتاه مامور فرودگاه به او، سبب شد جایزه در دست، پنهانی، در قامتی غیرقابل شناسایی از مهرآبادی که امروز دیگر پذیرای مسافران از خارج برگشته نیست، راه خانهاش را پیش بگیرد. او اهل غم اگر باشد، اهل قهر نیست. پس از این واقعه هم در ایران ماند و همین ماندنش بود که امسال آن استقبال باشکوه برای «از کن برگشتگان» را رقم زد.
منبع روزنامه اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید