خوشیها و مصایب آدمهای معروف
روایت رویا تیموریان و مسعود رایگان از انتخابات، مترو سوار شدن، جریمه رانندگی و آدم معروف بودن
ما را جریمه می کنند اما تخفیف می دهند / شهروندی 5 لیتر آب هویج به من داد / نانوایی محله برای ما سنگکهای دو آتشه و مخصوص میپزد / مث همه مردم با خانواده به خیابان میرویم ساندویچ میخوریم دل و جیگر می خوریم / رفتار مادرم در مترو دیدنی است. مدل حرف زدنش عوض میشود. عینک میزند و سعی میکند که صدایش را عوض کند تا شناخته نشود. گوشه روسریاش را جلوی دهنش میگیرد. گاهی آنقدر آرام حرف میزند که ما اصلا نمیفهمیم.
اعتمادآنلاین - سالنامه روزنامه اعتماد روایتی از زندگی رویا تیموریان و مسعود رایگان منتشر کرده است. روایتی که در آن خبرنگار یک روز را در کنار این خانواده گذرانده است. از آنها در رابطه با رفت و آمدهایشان، انتخابات، برخورد مردم با آنها در مکان های عمومی پرسیده است. روایتی که در آن دختر مسعود رایگان و رویا تیموریان می گوید:یکی از آرزوهای من این است که مامانم کتلت درست کند برویم توی یک پارک مثل بقیه مردم بشینیم و کتلت بخوریم. برای اینکه گاهی رفتار مردم آزار دهنده میشود.
در ادامه گزیده ای از جالبترین بخش های زندگی این خانواده سلبیریتی می آید:
انتخابات و آدم معروفها
تازه انتخابات مجلس دهم را پشت سر گذاشتیم. بسیاری از آدمهای مشهور و هنرمندان از شخص یا گروهی اعلام حمایت کردند. رویا تیموریان و خانواده در این دوران چه کردهاند: «به همان دلیل که خودم را با مردم می دانم، به همان اندازه هم به خودم اجازه می دهم تا درباره انتخابات و درباره انتخاب خودم در هر انتخابی رای مخفی داشته باشم و حق رایم برای خودم محفوظ بماند و فکر می کنم مردم هم این حق را به من می دهند. همانطور که در صف رای از کسی نمیپرسم به کی رای می دهی انتظار دارم از من هم نپرسند. ولی می دانم که شاید تاثیر گذار در رای مردم باشم و برای همین است که ستادهای مختلفی به من زنگ میزنند و من عذر میخواهم برخی از آنها هم راحت قبول می کنند برخی هم از دست ما ناراحت میشوند ولی این عقیده من است که حق رای خودم را محفوظ و برای خودم بدانم. مخصوصا در انتخابات که افراد یک گروه با هم ائتلاف میکنند ما مسلما نمیتوانیم از یک نفر حمایت کنیم. چون اگر از یک نفر حمایت کنیم بقیه نامزدهای آن ائتلاف یا گروه چه میشوند؟ با این حال حتی از گروه ائتلافی که می خواهم رای بدهم هم حاضر نیستم به عنوان یک بازیگر حمایت کنم و یا پرچم آن گروه را بالا
ببرم. تنها تبلیغی که در انتخابات کردم این بود که فقط مردم را به رای دادن ترغیب کنم.»
مسعود رایگان هم مصرانه حرفهای رویا را تایید میکند:«در همه انتخابات هم از ما دعوت میشد که در کنار کاندیدایی بایستیم. ما به عنوان یک هنرمند فکر میکنم نباید سرباز ستاد یک کاندیدا بشویم.»
ماجرای یک آدم معروف در مترو
درنا برای ما تعریف میکند که مادرش، رویا تیموریان، اصرار دارد که با مترو و سایر وسایل نقلیه عمومی رفت و آمد کند. از او میپرسم مترو به هم نمیریزد؟
رویا تیموریان میگوید: «من دلایل خودم را دارم که حتما یک زندگی معمولی داشته باشم و وقتی کارم تمام می شود مانند یک خانم خانهدار یا یک مادر زندگی کنم. مترو سوار شوم، تاکسی سوار شوم..» آیا مترو به هم نمیریزد؟ «ترفندهای خودم را دارد..» (میخندد) درنا به کمک میآید:«رفتار مادرم در مترو دیدنی است. مدل حرف زدنش عوض میشود. عینک میزند و سعی میکند که صدایش را عوض کند تا شناخته نشود. گوشه روسریاش را جلوی دهنش میگیرد. گاهی آنقدر آرام حرف میزند که ما اصلا نمیفهمیم.»
ولی بالاخره مردم بازیگر محبوبشان را میشناسند: «بعضیها با ما سلام علیک می کند برخی میآید و در گوش ما میگویند که ما شما را شناختیم فقط جلو نیامدیم که مزاحم شما نشویم . بعضی ها یک لبخند میزنند. بعضی با ما پیاده میشوند اصرار دارند که امضایی یا عکسی بگیرند. حتی به من می گویند که مثلا این ایستگاه نباید پیاده می شدند و به خاطر من پیاده شدند. من هم ازشان خواهش می کنم که برویم بیرون از مترو تا فضای مترو به هم نریزد. خب مردم لطف دارند» اما درنا شاکی است:« خب خیلی وقتها اذیت میشویم. هیچ حوزه خصوصیای نداریم. هیچ وقت نمیتوانیم مثلا تو خیابان با مادرم بگیم بخندیم. یا راه بریم بستنی بخوریم... باور میکنید یکی از آرزوهای من این است که مامانم کتلت درست کند برویم توی یک پارک مثل بقیه مردم بشینیم و کتلت بخوریم. برای اینکه گاهی رفتار مردم آزار دهنده میشود»
رویا در جواب دخترش میگوید:«نه اینها همه محبت مردم است . همه اینها را به جان و دل میخرم. میدانم راحت نیست میان مردم بودن اما ما تمام حس و بازیمان را از اینها میگیریم. با این حال من هم مثل همه مردم با خانوادهام به خیابان میروم ساندویچ میخورم دل و جیگر می خورم. فراموش میکنم بازیگرم. این را یاد گرفتم خودم را تربیت کردم که در بیرون ازکارم فراموش کنم که بازیگرم. نه خودم را از مردم دور می کنم نه خودم را خیلی به آنها نزدیک میکنم. چون آنها اذیت میشوند. اما به هرحال عادت دارید با ادم های غریبه سلام و علیک کنند.»
سنگک استثنایی
از رایگان در مورد برخورد همسایگان و اهالی محل میپرسم. از لطف و محبت مردم در همه جا میگوید و داستان سنگکی محل را تعریف میکند. اینکه چه سنگکهای دو آتشه و مخصوصی برای او میپزد. هر موقع که مسعود رایگان برای خرید نان میرود شاطر به اوستا چشمکی میزند و میگوید: «خودشه ! اومد» و بعد خمیرگیر ورزی جانانه به چونه میدهد و شاطر کنجد فراوان به نان میزند و آتش تنور را گرمتر میکند و چند دقیقه بعد رایگان با سنگکهایی استثنایی به خانه میآید. درنا و دنیا دو دخترهای رویا تیموریان به ما ملحق میشوند. رویا ظرفها را شسته و چایی با طعم هل برایمان میآورد: «اینجا منزل پدر و مادرم بود. وقتی ما آمدیم برخی از همسایگان آشنا بودند از قدیم. ولی بسیاری جدید بودند روزی در خیابان پسر جوانی از همسایگان با خوشحالی با من سلام و احوالپرسی کرد. اول فکر کردم شاید از همسایگان قدیم هست و حالا بزرگ شده و قد کشیده اما نه یک همسایه جدید بود که مثل سایر مردم به ما لطف داشت.»
آیا فرزند یک سلبریتی بودن سخت است؟
دختر کوچکتر رویا تیموریان،دنیا، 25 سالش است او طراحی لباس خوانده و طراحی لباس مادرش در افتتاحیه فیلم فجر کار او بوده است. دنیا اکنون مشاور رسانهای مجموعه موفق شهرزاد است. «بله فرزند یک آدم مشهور بودن خیلی سخته. چون همیشه با او مقایسه میشوی و در هر کاری که هستی میزان موفقیتت را با موفقیت او مقایسه میکنی. نه اینکه کسی توقع داشته باشد چون شاهد چنین موفقیت و جایگاهی در زندگیت بودی فکر میکنی موفقیت یعنی به چنین جایگاه برسی. بنابراین هرچقدر هم تجربههای کار موفقی داشته باشی باز هم راضی نیستی. به هر حال افتخار میکنم به مادرم. چون شهرت با محبوبیت فرق دارد. به نظرم رویا تیموریان یک بازیگر مشهور و بسیار محبوب است و این بیشتر دلیل میشود که من به مادرم افتخار کنم.» درنا مدنی، دختر بزرگ رویا تیموریان 32 ساله است. او کارگردانی تاتر خوانده و از 16 سالگی در تاتر کار کرده است. اول دستیار لباس بوده و اکنون دیگر به عنوان یک برنامه ریز و دستیار یک کارگردان متبحر در سینما او را میشناسند. درنا هم عقیده دارد فرزند یک آدم مشهور بودن سخت است: « بله سخت است. هیچکس ترا به ازای خودت قبول ندارد همیشه به عنوان دختر کسی شناخته
میشوی که یک سلبریتی است. مثلا سرکار خودم نمیگویم که دختر فلانی هستم و تا وقتی که کسی نداند من با کیفیت کارم سنجیده میشوم ولی تا میفهمند یک جور دیگر به آدم نگاه میکنند. اصولا از بچگی خیلی با این ماجرا مشکل داشتم. ولی اکنون که بزرگتر شدم قبول کردم.»
و یکی دو تا ماجرای شنیدنی دیگر
تا حالا شده تخلف راهنمایی و رانندگی بکنید شما را جریمه نکند؟ رویا تیموریان میگوید:« نه جریمه می کنند اما تخفیف میدهند!!» (میخندد) مسعود رایگان میگوید:«یک مستند داریم که ثابت میکند جریمه شدم. داشتم می رفتم خرم آباد به مادرم سر بزنم. یک از دوستان با ما امده بود که یک فیلم مستند از من بسازد. در 40 یا 50 کیلومتری خرم آباد من گرم حرف زدن می رفتم و فکر می کردم حداکثر سرعت 120 بود در حالیکه 110 بود و پلیس جلوی ما را برای سرعت غیرمجاز گرفت .خب آقای افسر مرا شناخت و سلام و احوالپرسی کرد. ولی مرا جریمه هم کرد. از همه این ماجرا فیلم گرفته شده بود که بعدها از تلویزیون پخش شد که به نظرم خیلی خوب بود که بگویند هیچ فرقی ما و ادمهای معمولی چیست؟.... من آن روز بالاخره به دیدن مادرم رفتیم. مادر من مرتب گله میکند که چرا نمیایی سر بزنی می گویم نمی تونم مادر من . میگوید مرخصی بگیر بگو میخواهم برم مادرم را ببینم . او هنوز باور ندارد من نمی توانم مرخصی بگیرم. هرچه برایش توضیح می دهم که من مثلا کارمند دولت که نیستم بتوانم مرخصی بگیرم فایده ندارد. گاهی وقت ها من شب حرکت می کنم صبح خرم آبادم . شب برمیگردم .» نوبت تیموریان
است که خاطره تعریفکند: «برخورد ادم ها با ما گاهی وقتها آنقدر جالب و به یاد ماندنی است . چند سال پیش ما چهارتایی رفته بودیم شام بخوریم در میز بغلی ما یک زوج جوان نشسته بودند که شامشان داشت تمام میشد. اصلا به روی خودشان نیاوردند که ما را شناختند یا نشناختند ما هم به راحتی سرگرم غذا خوردن و گپ و گفت بودیم که یک آن متوجه شدم این دو دارند از توی کیف و جیبهایشان هرچی پول دارند در میاورند و روی میز میریزند و میشمارند. بعد از شمردن پولها با هم پچ پچی کردند و رفتند. یک ساعت بعد که غذا خوردنمان تمام شد و رفتیم که حساب کنیم صاحب رستوران گفت حساب شده. آن زوج جوان حساب کرده بودند. خیلی شرمنده شدیم اما آنها رفته بودند و بدون آنکه اشنایی به ما بدهند. درواقع محبتشان را به ما اینگونه اعلام کردند. » و رایگان خاطره ای دیگر : «شب کار بودم خارج از تهران. ماشینی که سوار بودم پنچر کرد. بعد از زیر گذر خیابان سعدی طرف های پارک شهر لاستیک این ترکید و بعد اززیر گذر پنچر گیری بود رفتیم دیدیم چهارتا لاستیک ماشین هم صاف صاف است به پنچر گیر گفتم این لاستیکها را نیز عوض کن! زاپاس هم داغون بود. گفتم اقا همه را درست کن! همانطور که
چرخهای ماشین داشت درست میشد، من گوشه ای ایستادم و نگاه میکردم که یک نفر آمد دست مرا گرفت، مچ دست مرا گرفت وگفت بیا! نه سلامی و نه علیکی. پنج شش قدم باهاش رفتم. به خودم آمدم و گفتم کجا بیایم آقا؟ گفت جای بدی که نمی برمت. مرا برد به یک آبمیوه گیری قدیمی. پرسید چی می خوری؟ خواستم دستش را رد نکنم، گفتم: آب هویج. گفت چند تا ویتامین دیگر هم قاطی اش می کنم. شروع کرد با یک آب هویج گیری قدیمی، معجونش را درست کرد. اب میوه را خوردم پرسید کجا می روی؟ گفتم جاده خراسان قبرستان ماشین. پرسید برای چی؟ گفتم برای فیلمبرداری.پرسید: چند نفرید؟ گفتم سی نفر. شاگردش را صدازد: اصغر! سه تا دبه 5 لیتری بردار بیار. و آب هویج گرفت و آن سه دبه را پر کرد گذاشت پشت ماشین ماشین که آماده شده بود. اصلا نپرسید دوست دارید؟ ندارید؟در هیچ جای دیگری خارج از مرزها به همچین چیزی برخورد نخواهید کرد....»
دیدگاه تان را بنویسید