یکی بود یکی نبود
برای فاطمه معتمدآریا
انگار که «در خواب زمستانی» هستیم و ارزش «شیرین» «خواب لیلا» را نمیشناسیم. خواب کسی که همه از عشق سخن میگفت و فرهنگ دغدغهاش بود.
«یکبار برای همیشه» به حرمت «مهر مادری» و «همسر» به «هنر پیشه» «مسافران» به عشق بنگریم. به «دختر شیرینیفروشی» که برای «جهیزیه رباب»، «اینجا بدون من»، «تحفهها» جمع کرد و در «سفر»ی از «آبادان» تا پیش «گیلانه» زیر برف و «بهمن»، «گل پامچال» مرد.
عزای عمومی حق است برای فراموشی هنر سینما و ارزش هنر و هنرمند در سرزمینی چون کاشان که سالها بهترین بستر فیلمسازی اهل هنر بود. به ویژه در این زمانه که «قصهها»ی ایران به جای خوشش رسیده و «صدسال به این سالها» نقل و «نبات» دهان مردم این ملک است. لبخند برلب تا پایان تلخ و سیاهنمایی بیزاریم. مگر میشود فاطمه معتمدآریا را با آن «روسری آبی» سیاه دید.
او عزیز این ملک بوده و هست همینکه با این جوایز بینالمللی و جایگاهی که میتواند در بیرون از این خاک بسان «گمشدگان» داشته باشد، میماند و در آن «برهوت» بیمهری که به ایشان شد را به دو کلمه حرف حساب و یک سبد «نیلوفر» و «ریحان»دعوت میکنند یعنی روحشان لطیف است و خودشان قابل ستایش.
شرمم آمد وقتی «یحیی سکوت نکرد» ساکت بمانم در قبال بیحرمتی به کسی که به واقع «ستاره و الماس» است. دلم میخواهد او را با «یک بوس کوچولو» تا جایگاه واقعی هنرمندانهاش بدرقه کنم و بگویم من قدرتو را میدانم و همچون من بسیارند...
دیدگاه تان را بنویسید