چرا ایران معتقد است آمریکا و اسرائیل در جنگ ۴۰ روزه شکست خوردند؟

مهدی علیخانی در یادداشتی با عنوان «کدام طرف پیروز شد و چرا» در روزنامه اعتماد نوشت: با ابتکار پاکستان، آتش‌بس (توقف موقت و نه پایان جنگ) پس از حدود ۴۰ روز دفاع مقتدرانه برقرار شد. درباره این آتش‌بس احتمالا دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد که فعلا زمان طرح آن نیست. اما شکست «راهبردی» دو قدرت اتمی و نظامی برتر بین‌المللی و منطقه‌ای همراه با دیگر متحدان پنهان و آشکار در برابر ایران به‌علت «ناکامی در دستیابی به اهداف جنگ» انکارناپذیر است. چراکه براساس اعلام رسمی اولیه و سپس تکمیلی متجاوزان، اهداف آنها شامل تغییر رژیم، تغییر نقشه ایران، نابودی کامل توان هسته‌ای و موشکی، در اختیار گرفتن کنترل نفت و تنگه هرمز بود و در نهایت شرط توقف جنگ هم «تسلیم کامل» اعلام شد. کدامیک از این اهداف محقق شده؟ علاوه بر این، فارغ از بی‌اعتمادی کامل خصوصا به فریب‌کاری‌های ترامپ، او در اولین واکنش به آتش‌بس پذیرفت که پیشنهاد 10 ماده‌ای «جمهوری اسلامی» ایران «پایه» مذاکرات است. در این بین باید درخصوص مذاکرات پیش‌رو «محتاطانه» تحلیل و «هوشمندانه» هم برای تحقق خواسته‌ها و هم مدیریت توقعات در جامعه عمل کرد. اگر اکنون ظرفیت و ابزار دیپلماسی «فرصتی» برای تثبیت دستاوردهای این مقاومت ملی و تاریخی تحت فرماندهی جنگ کسب کرده دلایل مختلفی دارد که به‌نظر من سه پایه اصلی‌اش این مواردند: 

 1) حضور حماسی و مستمر مردم با سلائق مختلف در خیابان‌‌ها آن‌هم در زیر بمباران و حملات شدید که جلوه‌های توصیف‌ناپذیری خلق کردند و تنها یک نمونه آن در جریان بمباران اطراف راهپیمایی روز قدس تهران دیده شد.

 2) دفاع بی‌نظیر نیروهای مسلح و جانفشانی‌ در سخت‌ترین و هدفمندترین حملاتِ حداقل تاریخ این منطقه که بعدها ابعاد آن بیشتر باز می‌شود و اهمیت این دفاع نابرابر و مظلومانه اما قاطعانه و قدرتمندانه را آشکارتر می‌کند. ایران همواره مدیون این رشادت‌های سرنوشت‌ساز خواهد بود.

 3) رایزنی‌های دیپلماتیک و جریان مستمر خدمات‌رسانی دولت در تعامل با بخش‌های غیردولتی  این جنگ دوباره نشان داد کادر درمان، امدادگران آتش‌نشانی و هلال احمر، تکنیسین‌های بخش انرژی، فعالان حوزه‌های تولید و حمل‌ونقل و... چگونه می‌توانند نقشی پرارزش و تعیین‌کننده در تاب‌آوری جامعه ایفا کنند.  حفظ دستاوردهای کنونی نیازمند تداوم آمادگی و هوشیاری نیروهای مسلح نسبت به شکنندگی آتش‌بس، حفظ انسجام و همبستگی ملی کنونی همراه با «رضایت» عمومی در سطحی فراگیرتر با دوری از تنگ‌نظری‌ها، در کنار کنشگری فعالانه دولت در امور است. باشد که تلاقی سه متغیر مورد اشاره به تکمیل و تثبیت این  پیروزی در مذاکرات دشوار پیش ‌رو در برابر «بدعهدان» انجامیده و این سرآغاز دوره‌ای از آرامش و ورود کشور به  مسیر توسعه پس از سختی‌های فراوان  شود.