محسن خلیلی، استاد علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مطرح کرد:
بازی تاج و تخت کرونا، آموزهای برای سیاستورزی ایرانی
استاد علوم سیاسی دانشگاه فردوسی در مقالهای نوشت: کروناویروس، بهشتاب پدیدار گشت، بسیارپُردامنه بر زیست جمعی بشر، کارساز شد و جهان را بر آستانهی آشوب/دگردیسیِ ژرف نهاد. دنیای سیاست نیز، از دگردیسیها و فرگشتهای برآمده از کرونا، برخوردار شده است.
اعتمادآنلاین| محسن خلیلی، استاد علوم سیاسی دانشگاه فردوسی در مقالهای نوشت: کروناویروس، بهشتاب پدیدار گشت، بسیارپُردامنه بر زیست جمعی بشر، کارساز شد و جهان را بر آستانهی آشوب/دگردیسیِ ژرف نهاد. با کروناویروس، نشانههای یک جهانِ درحالِدگرش و «درمرزافتاده»، آشکار شده و بزنگاهِ دگرسانی پدیدار آمده است. دنیای سیاست نیز، از دگردیسیها و فرگشتهای برآمده از کرونا، برخوردار شده است.
نگارنده، با پذیرشِ پیشانگارههای سهگانهی (دوکسا/اپیستمهی افلاطون، دانشمند/سیاستمدارِ وبر و پایان دموکراسیِ رانسیمن) و با بهرهگیری از رویکرد انتقادی و رهیافت «تاریخِ اکنون» بههمراهِ روش تبیینِ «چرا - باید» کوشش کرده است تا این انگاره را پدیدار و پایا سازد که سیاستورزیِ برپایهی زمامداران (دموکراتیک یا اقتدارگرا) همآوردانی نوین یافته استکه استوار بر اپیستمههایی با سرشت و گوهرِ غیرسیاسیاند.
کروناویروس، سیاستورزی جاافتاده بر شالودهی «دوگانههای اقتدارگرایی / دموکراتیک» را برهم زده و نیروهای تازهای را به گسترهی سیاست کشانده است که پیش ازاین، داو و خواستهای در سیاستورزی نداشتند.
اکنون با کرونا، گونهی تازهای از حکومتگری بهنامِ «دموکراسی اپیستوکراتیک» یا «اقتدارگرایی اپیستوکراتیک»، درحالِ ریختگرفتن است. سیاست در ایرانِ آینده نیز، جدای از آموختههای آزمونِ جهانیشده کروناویروس نیست.
منبع: چکیدهای از پژوهشنامه علوم سیاسی، سال پانزدهم، شماره دوم، بهار 1399
دیدگاه تان را بنویسید