با ناامیدی دوباره به «سربازی» نمیرویم!
میگویند یکی از بهترین ایام زندگی دوران سربازی است و دوستان دوران سربازی از بهترین دوستان زندگی هستند. در این دوره فرد در گروهی قرار میگیرد که همه با هم مشکلات یکسان دارند، اکثرا درحال تجربه غربت، بدون سرمایه و دارایی و درآمدند. با فعالیتهای اجباری که احتمالا خوشایند جوانی که در خانه پدر و مادر در ناز و نعمت بوده نیست.
اعتمادآنلاین| رضا مهدوی- در فضای سیاسی هم دوره «سربازی» دوره سختیها اما رفاقت هاست. آنها که خارج از دایره قدرت هستند حالا از هر دسته و گروهی هم باشند کم کم به هم نزدیک میشوند. دشمن یا رقیب سیاسی بهترین عامل اتحاد افراد، گروهها و احزاب است. نمونه بارز آن فعالیتهای سیاسی علیه رژیم شاه است که از چپ کمونیست تا مسلمان مجاهد خلق را رفیق و برادر هم کرده بود.
دوره احمدینژاد هم دوره سربازی و محنت اصلاحطلبان بود. آنها که سهمی از قدرت نداشتند مخصوصا بعد از ۸۸ چشیدن طعم شلاق و زندان، خاطرات و مصایب مشترکی برای گروهی از آنها به ارمغان آورد.
اما حالا سربازی تمام شده است. گروهی از اصلاح طلبان یا معتدلان وارد بازی قدرت شدهاند و سهمی از آن را به دست آوردهاند. گروهی در دولت، لیست امیدواری در مجلس و یاران نجفی هم راهی بهشت شدهاند.
شکی نیست حالا گروه رقیب دوران سربازی را میگذارند پایداری و تحول خواه به هم نزدیک میشوند. همه دست به دست هم میدهند برای بازپس گیری قدرت از تازهواردان حلقه قدرت. ماجرا تا اینجا کاملا طبیعی است. اما درحاشیه این بازیها اتفاق دیگری جریان است. میان تازهواردان حلقه قدرت اصلاحات گروهی کم کاری دارند، اشتباه میکنند، بعضی هم نامردی و خیانت میکنند.
گروهی هم از همراهان اصلاحات از قطار پست و جایگاه جامانده و سواران هم یادی از مسافران جامانده نمیکنند. حالا وظیفه و مرام این یاران قدیمی چیست؟ آنهایی که زخم زبان همراهی و تشویق مردم برای رای دادن به امیدیها را میخورند و شب هم نان و ماستی بیشتر سهم سفرهشان نشده است؟
یک جمله کلیشهای سال هاست میشنویم که «در مقطع حساس کنونی...» اما واقعا اصلاحات الان در مقطع حساسی کنونی است، باور کنید! مطمئنا دوران احمدینژاد دوره بدی برای اصلاح طلبان نبود چون مشکلشان با رقیب بود نه رفیق! اما این دوره مشکل اصلاح طلبان با همان عامل پیروزی یعنی «امید» است.
«امید» مردم اگر به ناامیدی تبدیل شود دیگر تا سالهای سال چیزی از اصلاحطلبی باقی نمیماند.
پس مسئله اصلی و محوری «امید» است. اگر نقدی داریم، گلایهای هست، خیانتی میبینیم یا حتی خباثتی به اسم اصلاحطلبی میشود، نقد کنیم، برخورد کنیم، فریاد بزنیم و اعتراض کنیم اما حواسمان باشد «امید» را از مردم نگیریم. «ناامیدی» دقیقا همان چیزی است که لیست رقیب «امید» را وارد بازی قدرت کرده و خواهد کرد. دنبال ریشههای ناامیدی برویم سطح توقع را منطقی کنیم و بدون حب و بغض شخصی نتیجه امیدها را ببینیم و نشان دهیم و مطمئن باشیم که ناامیدی ما امید همانهایی است که میخواهند دوباره ما را به سربازی بفرستند!
دیدگاه تان را بنویسید